Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Η κατάκτηση του Παραδείσου: ο ενήλικος εαυτός μου συμβουλεύει το κοριτσάκι μέσα μου

















Το κοριτσάκι:

Αυτή τη χρονιά ο χειμώνας είναι παράξενος και γκρίζος. Ο υγρός άνεμος μυρίζει Αποκάλυψη και ο πρωινός ουρανός μ' έναν αλλόκοτο τρόπο γλιστρά με σβελτάδα γάτας τα μεσάνυχτα.

Η αναθεματισμένη η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη... Τα γεγονότα απλώς συμβαίνουν και συχνά φαίνεται σαν να μην έχει κανένα νόημα τίποτα απ' όσα κάνουμε. Ο κόσμος είναι σαν απέραντο τρελοκομείο και τα όνειρα είναι ο πυρετός της λογικής του.

Τα όνειρα συμπυκνώνουν τη ζωή, τη βάζουν σε τάξη γιατί έχουν αρχή, μέση και τέλος. Και όταν ένα όνειρο τελειώνει, σημαίνει κάτι, να πάρει η ευχή, όχι απαραίτητα κάτι βαθύ ή περίπλοκο, ίσως να είναι απλοϊκό πολλές φορές, αλλά υπάρχει ένα νόημα. Κι αυτό μας δίνει ελπίδες, ενεργεί σα γιατρικό. Εκεί όμως που χωρίζει η ελπίδα απ' τη λογική είναι το σημείο όπου αρχίζει η τρέλα.

Ελπίζουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο κι ελεύθερο, όμως τα λουλούδια της ελπίδας ριζώνουν στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει ειρήνη για το λιοντάρι και το πρόβατο, εκτός ίσως σε άλλους κόσμους, πέρα απ' τον Ωρίωνα. Οι θύελλες δεν υπακούουν ούτε στην πιο θερμή παράκληση. Όλες οι λέξεις της οικουμένης δεν φτάνουν να γαληνέψει η θάλασσα. Το ιδεώδες της ουτοπίας είναι η τραγική μας μοίρα.


Ο ενήλικας:

Συμβιβάσου κοριτσάκι μου, γιατί αν νομίζεις ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς τη βοήθεια των άλλων, απατάσαι πολύ. Κι αν νομίζεις ότι οι άλλοι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εσένα, απατάσαι πολύ περισσότερο.

Το ξέρω ότι είναι δύσκολο ν' αγαπιέσαι και πολύ πιο δύσκολο ν' αγαπάς. Κανείς δεν μπορεί ν' αποκτήσει αυτό ακριβώς που ποθεί. Όταν δεν έχεις λοιπόν αυτό που αγαπάς πρέπει ν' αγαπάς αυτό που έχεις; Ίσως… Και η γυναικεία σου καρδιά όταν αγαπά, αγαπά για πάντα. Κι ας μετριέται η αγάπη μ' ό,τι απαρνιέται ο καθένας για χάρη της, έστω και την ίδια την αγάπη.

Στο έχω πει ότι οι αφοσιωμένες ψυχές είναι σαν τους ζητιάνους, ζουν με ό,τι τους προσφέρουν οι άλλοι. Το κάθε πράγμα όμως, ακόμη και η αφοσίωση, ανέρχεται για να πέσει και ακμάζει για να παρακμάσει. Και η αβεβαιότητα γι' αυτό είναι το φοβερότερο κακό... ως τη στιγμή που έρχεται η πραγματικότητα και μας κάνει να το νοσταλγούμε.

Και πάλι όμως, μέσα στο σώμα της νύχτας η καρδιά του ωκεανού θα συνεχίσει να χτυπά ρυθμικά και σταθερά. Από τη σκοπιά των ανθρώπων η παλίρροια θα είναι μια αιώνια δύναμη, από τη σκοπιά των θεϊκών δυνάμεων όμως εντελώς πρόσκαιρη, όπως και οτιδήποτε άλλο.

Γι' αυτό, συμφιλιώσου με το Θεό όπως κι όσο τον καταλαβαίνεις. Συνθηκολόγησε με την ψυχή σου. Διώξε τη λύπη του γκρίζου χειμώνα και κατάκτησε τον Παράδεισό Σου. Πάλεψε για την ευτυχία και νίκησε.

Οι ήρωες δεν σκέφτονται με το νου. Οι ήρωες δρουν με την ψυχή.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2007

Ο αόρατος εραστής μου

Ώρα 8 κι εγώ επιστρέφω από μια εθνική όπως πάντα μποτιλιαρισμένη. Ακινητοποιημένη όπως είμαι, αλλάζω σταθμούς νευρικά, από συνήθεια. Ήχοι γνώριμοι, άλλοι μπιτάτοι, άλλοι πιο νωχελικοί.

Κι εκεί που είμαι σχεδόν υπνωτισμένη από το συνεχές γκάζι φρένο και τα κόκκινα φωτάκια που αναβοσβήνουν γύρω μου, μια αγαπημένη μελωδία…

I had to escape,
the city was sticky and cruel
Maybe I should have called you first
But I was dying to get to you
I was dreaming while I drove
The long straight road ahead…


Και μάλιστα στην αγαπημένη εκτέλεση της Cindy Lauper...

I drove all night to get to you.
Is that all right?
I drove all night, crept in your room,
woke you from your sleep to make love to you.
Is that all right?
I drove all night.

Το τραγούδι τελειώνει κι επανέρχομαι στην πραγματικότητα.
Και συνεχίζω να οδηγώ προς την ίδια κατεύθυνση, όπου με περιμένει για μια ακόμη βραδιά ο αόρατος εραστής μου.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2007

Θέμα: Ζωή

Φαντάσου ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι στο οποίο έχεις πέντε μπάλες και τις περιστρέφεις στον αέρα.

Τις ονομάζεις Δουλειά, Οικογένεια, Υγεία, Φίλοι και Πνεύμα και πρέπει να μην σου πέσει καμία κάτω.

Σύντομα θα καταλάβεις ότι η «Δουλειά» είναι μια λαστιχένια μπάλα. Αν σου πέσει, θα αναπηδήσει και θα γυρίσει πίσω.

Αλλά οι άλλες τέσσερις μπάλες, Οικογένεια, Υγεία, Φίλοι και Πνεύμα είναι φτιαγμένες από γυαλί.

Εάν σου πέσει κάτω μία από αυτές, τότε θα γδαρθεί, θα χαραχτεί, θα ραγίσει, θα καταστραφεί αμετακλήτως, ίσως ακόμη και να σπάσει. Δεν θα είναι ποτέ πια η ίδια μπάλα.

Πρέπει λοιπόν να το κατανοήσεις αυτό και αγωνιστείς για ισορροπία στη ζωή σου. Με ποιόν όμως τρόπο;

Μην υποτιμάς την αξία σου, συγκρίνοντας τον εαυτό σου με τους άλλους. Σε αυτήν ακριβώς την διαφορετικότητά μας οφείλεται το γεγονός ότι είμαστε μοναδικοί.

Μην θέτεις στόχους λαμβάνοντας υπόψη αυτά που οι άλλοι άνθρωποι θεωρούν σημαντικά. Μόνον Εσύ ξέρεις τι είναι το καλύτερο για σένα.

Μην θεωρείς δεδομένα τα πράγματα που έχεις πιο βαθιά μέσα στην καρδιά σου και αγαπάς. Ασχολήσου μαζί τους, δώσε τους τη σημασία που δίνεις στην ίδια σου τη ζωή, γιατί χωρίς αυτά η ζωή σου δεν έχει νόημα.

Μην αφήνεις τη ζωή να γλιστρά μέσα από τα χέρια σου ζώντας στο παρελθόν ή για το μέλλον. Ζώντας τη ζωή μέρα με τη μέρα, θα ζεις όλες τις ημέρες της ζωής σου.

Μην κάνεις πίσω όταν μπορείς να κάνεις ακόμα κάτι. Τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά, παρά μόνο τη στιγμή που σταματάς να προσπαθείς γι’ αυτό.

Μην φοβάσαι να παραδεχτείς ότι δεν είσαι τέλειος. Η παραδοχή αυτή αποτελεί την εύθραυστη κλωστή που μας δένει μεταξύ μας.

Μην φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τους κινδύνους. Αναλαμβάνοντας ρίσκα μαθαίνουμε να είμαστε γενναίοι.

Μην απαγορεύεις στην αγάπη να μπει στη ζωή σου, λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν να τη βρεις. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να δεχτείς αγάπη είναι να δώσεις. Ο πιο γρήγορος τρόπος για να διώξεις τη αγάπη είναι να προσπαθήσεις να την κρατήσεις, και ο καλύτερος τρόπος για να κρατήσεις την αγάπη είναι να της δώσεις φτερά και να την αφήσεις ελεύθερη.

Μην περνάς τη ζωή σου τρέχοντας συνέχεια, γιατί ξεχνάς όχι μόνο πού ήσουνα αλλά και πού πηγαίνεις.

Μην χρησιμοποιείς τον χρόνο και τις λέξεις απρόσεχτα. Κανένα από τα δύο δεν μπορείς να ανακαλέσεις.

Η ζωή δεν είναι ένα αγώνας ταχύτητας, αλλά ένα ταξίδι που πρέπει να γεύεσαι το κάθε βήμα του. Το χθες είναι ιστορία, το αύριο είναι ένα μυστήριο και το σήμερα είναι ένα δώρο, γι' αυτό το ονομάζουμε "the Present".

(Bryan Dyson - President & CEO, Coca Cola Enterprises)

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Αποχαιρετισμός: εις απαγόρευση πένθους













Αν είναι δυο, δυο είναι
όπως τα σφιχτά σκέλη του διαβήτη είναι δυο,
το καρφωμένο σκέλος η ψυχή σου, ακίνητο μοιάζει,
κι όμως κινείται, αν κινηθεί το άλλο.

Αν και στέκεται στο κέντρο,
όταν μακριά γυρνά το άλλο,
γέρνει και το παρακολουθεί
κι ορθώνεται στητό, καθώς εκείνο επιστρέφει.

Έτσι θα είσαι εσύ για μένα, που
σαν το άλλο σκέλος λοξά να τρέχω πρέπει
- η σταθερότης σου τον κύκλο ολοκληρώνει,
κι εκεί που άρχισα τελειώνω.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

Πλάνα περαστικά: οι φίλοι

Για τους φίλους που τόσο αγαπώ, για τους ανθρώπους που τόσο συχνά ξεχνώ, για σας κοριτσάκια μου ειδικά που πολύ μου λείπετε αυτό τον καιρό, ένα ευχαριστώ.


Για όσα ζήσαμε... Για την συμπαράσταση και την ανοχή σας, για την υποστήριξη με όποιο τρόπο γνωρίζατε και μπορούσατε. Περάσαμε ένα καλοκαίρι ιδιαίτερο, με κουβέντες, πολλές κουβέντες. Ιστορίες της καθεμιάς βγαλμένες από την ψυχή πότιζαν τα απογεύματα κάθε αυγουστιάτικου σαββατοκύριακου. Θάλασσα, ήλιος, καυτή άμμος, παιχνίδια, φωτογραφίες, αντηλιακά με δείκτη προστασίας 60, κι όμως ηλιοκαμένα κορμιά.

Κοριτσάκια μου, ξεγυμνωθήκαμε φέτος. Όχι ότι μας είχε δοθεί ξανά η ευκαιρία. Μόλις φέτος γνωριστήκαμε. Κι ας σας έχω χάσει, κι ας μην τηλεφωνιόμαστε, κι ας μην βλεπόμαστε να ανοίγουν τα πρόσωπά μας.

Κοριτσάκια μου, περαστική ήμουν απ' το πλάνο της ζωής σας. Όμως αυτό το κάδρο έχει χαραχτεί στη μνήμη μου. Όσο ήταν, όσο κράτησε, άξιζε.

Να είστε πολύ καλά, όπου κι αν είστε, ότι κι αν κάνετε.
Να θυμάστε να ερωτεύεστε περισσότερο και να φιλοσοφείτε λιγότερο.
Να θυμάστε να μοιράζεστε, να ζητάτε και να ελπίζετε.
Να θυμάστε να ονειρεύεστε, να ανοίγεστε και να χαμογελάτε.

Κι αν σας πίκρανα πότε πότε, λυπάμαι.
Κι αν σας κούρασα, ζητώ συγγνώμη.
Μαθαίνω ακόμη... μαθητευόμενη στη φιλία και την ίδια τη ζωή.

Για σας κοριτσάκια μου, όλη μου την έννοια για τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται.
Θα είμαι εδώ, όποτε και για όσο με ζητάτε.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για όλα αυτά που δεν μπορώ να φτάσω. Για όλα αυτά που βλέπω σαν τόσο σπουδαία και μου ξεγλιστρούν μέσα από τα χέρια. Για όλους αυτούς που θεωρώ τέλειους μέσα στην ανθρώπινη ελαττωματικότητά τους και δεν μπορώ να έχω δίπλα μου.


Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για όλα αυτά που δεν προσπάθησα αρκετά. Για όλες τις μάχες που έχασα ερήμην μου, για όλες τις λέξεις που δεν τόλμησα να ξεστομίσω, για όλα τα "σ' αγαπώ" που έπρεπε να θάψω σε αναφιλητά, για όλα τα "πάντα" που αδέκαστα μοίρασα.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για όλα τα μέρη που δεν επισκέφτηκα, για όλα τα ταξίδια που δεν αποφάσισα ποτέ να κάνω, για όλες τις δικαιολογίες που βρήκα ώστε να αναβάλω τη φυγή για κάπου πιο ηλιόλουστα.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για όλα τα φρούτα που δεν γεύτηκα ποτέ, για όλα τα κρασιά που δεν δοκίμασα, για όλα τα τραγούδια που δεν σιγοψιθύρισα, για όλες τις θάλασσες που δεν κολύμπησα.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για όλα τα όμορφα κορμιά που έχω αγγίξει και τη μυρωδιά τους δεν συγκρατώ πια, για όλα τα γλυκά πρόσωπα που έχω δει και τα ονόματά τους δεν θυμάμαι, για όλες τις όμορφες λέξεις που μου έχουν χαρίσει και τον δημιουργό τους δεν μπορώ πια να ανακαλέσω.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για όσα δεν κατάφερα να είμαι, για όλα τα θέλω που δεν έγιναν μπορώ, για όλα τα όνειρα που επέτρεψα να χαθούν με την ανατολή, για όλα όσα πια φαίνονται πολύ μακρινά, άπιαστα ή έστω στα μετόπισθεν.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για κάθε έρωτα με ανθρώπινους θεούς που απομυθοποίησα στο πέρασμά μου. Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για τον ένα θεό που δεν αμφισβήτησα - φεύγοντας, δεν μου άφησε το παραμικρό για να ελπίζω.

Σήμερα θέλω να ουρλιάξω για να γίνει ετούτη η νύχτα φάρος, για να μην την πλησιάζω πια, να την ξορκίσω... πριν έρθει το ξημέρωμα και με βρει να χουζουρεύω στο διπλό μου κρεβάτι.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Τα σημεία στίξης που δεν χρησιμοποίησα

Σήμερα άκουσα για έναν σπουδαίο συγγραφέα, με την ιδιαιτερότητα στη γραφή του να μην χρησιμοποιεί τελείες. Που τα κείμενά του ξεκινούν με παραγράφους και συνεχίζουν μέχρι ο αναγνώστης να νιώσει την ανάγκη να πάρει ανάσα. Παραξενεύτηκα... Σαν το όνειρο που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, σκέφτηκα. Κείμενο ελεύθερο από περιορισμούς. Χάρηκα...


Θύμωσα... Κάτι τέτοιο δεν κάνουμε και στην καθημερινότητά μας;

Δεν θα ήταν πραγματικά υπέροχο, εάν κάθε φορά που γινόμαστε εριστικοί, θυμόμαστε να βάλουμε μία τελεία;

Πόσο χαρά θα δίναμε στους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε εάν μαζί με την πρωινή καλημέρα προσθέταμε κι ένα θαυμαστικό με το πιο πλατύ μας χαμόγελο;

Δεν θα είχαν άλλη τροπή οι λογομαχίες μας, εάν θυμόμαστε να βάλουμε ένα κόμμα, να πάρουμε μια ανάσα, βρε αδερφέ;

Πόσες σκέψεις θα ήταν πιο ξεκάθαρες εάν αντιμετωπίζαμε τα μάτια των αγαπημένων μας με ένα ευθύ ερωτηματικό;

Όσο για τα αποσιωπητικά... Πόσες λέξεις θα θέλαμε να μην είχαμε πει, πόσες φορές δεν ευχηθήκαμε εκ των υστέρων να είχαμε χρησιμοποιήσει αυτό το υπέροχο σημείο στίξης, αινιγματικό και σωτήριο συνάμα;

Σήμερα θυμώνω για τις άπειρες δυνατότητες έκφρασης που μας προσφέρονται και δεν αξιοποιούμε. Σήμερα νιώθω σοφότερη γιατί το συνειδητοποιώ.
Αύριο άραγε θα κάνω τη θεωρία πράξη;
Εάν ναι, !
Εάν όχι, ;
Ή μήπως ...

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

α- μόριο στερητικό

Γραμματική Τριανταφυλλίδη: το α το στερητικό υποδηλώνει την έλλειψη, την απουσία της κατάστασης που εκφράζει ή υπονοεί η πρωτότυπη λέξη. Δημιουργεί μία σύνθετη λέξη, απομακρύνοντας την έννοια του βασικού συνθετικού της.

α- μόριο στερητικό και στη ζωή... Πόσες φορές δεν το νιώσαμε όλοι...

Πόσες φορές δεν ακούσαμε λόγια που απομάκρυναν από τη σύνθετη ζωή μας το βασικό της νόημα;

Πόσες φορές δεν είδαμε σύνθετους ανθρώπους να μας στερούν τα συναισθήματά τους και να απομακρύνονται από την καθημερινότητά μας;

Πόσες φορές δεν βιώσαμε υστερικές καταστάσεις που μια τόσο δα μικρή κουβέντα θα μπορούσε να τις μεταμορφώσει από σύνθετες σε απλές και αναστρέψιμες;

Αλλά έτσι είμαστε...
Χρησιμοποιούμε εμείς οι άνθρωποι το α το στερητικό για να κατηγορήσουμε, να καταργήσουμε, να δείξουμε την έλλειψη, το μόνο του, το λίγο, το όχι, το δεν θέλω και το δεν μπορώ...

Μήπως όμως και ένα α στερητικό δεν κρύβεται και μέσα στη λέξη αλήθεια; Χωρίς τη λήθη...

Μήπως όμως και ένα α στερητικό δεν κρύβεται και μέσα στην έννοια της λέξης αγάπη; Χωρίς αυτόν, τι;

Μήπως όμως και ένα α στερητικό δεν θα έπρεπε να κρύβεται και μέσα στη λέξη αμαρτία; Χωρίς αυτήν, πώς θα κλείνουμε το μάτι στις κακοτοπιές;

Μήπως όμως και ένα α στερητικό δεν κρύβει και μέσα του ο κάθε άνθρωπος; Ο καθένας μας ξέρει γιατί…

Λέω εγώ τώρα... Κουβέντα να γίνεται…

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007

Αγαπημένο μου Μαρικάκι

Εσύ που μόνο ξέρεις πού οφείλεις το μοναδικό σου όνομα, πού οφείλεις τη μοναδική σου θέση στη ζωή μου, δεν θα σου θυμίσω τίποτα παραπάνω για όλα αυτά...

Καλό δρόμο για το νησί και καλό αντάμωμα... Σύντομα από κοντά. Κι από μακριά, πάλι θ' αγαπιόμαστε εμείς οι δυο. Οι ώρες του αποχωρισμού τελεύουν. Και οι αδερφές ψυχές δεν χάνονται ποτέ.

Ζήσε, αγαπημένο μου Μαρικάκι, απόλαυσε τη διαδρομή, τις επάλξεις και τα σκαμπανεβάσματά της, μην αγχώνεσαι και μην προσδοκάς. Άλλωστε μόνο τα καλά είναι μπροστά μας... Οι φουρτούνες πέρασαν, σε λίγο θα πιάσουμε στεριά...

Μόνο να στέκεσαι στο ύψος σου... Ξέρεις εσύ... Για να μπορώ κι εγώ να σε πεθυμάω πότε πότε... Για να μπορώ κι εγώ να σ' αγαπάω γι' αυτό που ξέρω ότι είσαι μέσα σου...

Αγαπημένο μου Μαρικάκι... σήμερα γράφω για σένα. Ξέρεις εσύ, για να μην παραπονιέσαι.
Αγαπημένο μου Μαρικάκι... και στα ΚΑΠΗ πάλι τα ίδια θα φιλοσοφούμε από διπλανά κρεβάτια.
Αγαπημένο μου Μαρικάκι... μέχρι τότε, υπομονή!

Και μέχρι τότε, όπως τώρα και για πάντα, κι εγώ θα σ' αγαπώ!

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Το πιο γλυκό πόκεμον της ζωής μου

Γι' αυτό το μικρό πλάσμα που με κάνει να χαμογελώ χωρίς λόγο, που με κάνει να ανησυχώ όταν κατσουφιάζει, που τα μάτια του θέλω να βλέπω πάντα χαμογελαστά, που το γέλιο του είναι όλες οι ειρηνικές μελωδίες του κόσμου, που η σοφία του είναι η πιο αγνή, που η σκέψη του είναι η πιο καθαρή, που η γνώμη του μετράει σαν την τροφή στη ζωή μου, γι' αυτό το μικρό πλάσμα... δεν έχω τίποτα παραπάνω να πω.

Μικρό μου πόκεμον, σε ευχαριστώ που είσαι οικογένειά μου, που μπαίνεις σε όλες τις χαραμάδες της σκέψης μου, που φωτίζεις με φως λαμπερό την καρδιά μου, που δίνεις όραμα στα μάτια μου, αισιοδοξία στη σκέψη μου, ζωή στη ψυχή μου...

Σε ευχαριστώ που όταν κάνεις γκρινίτσες τις κάνεις τόσο μελωδικά...
Σε ευχαριστώ για την χαριτωμενιά κάθε γκριμάτσας σου...
Σε ευχαριστώ για τη ζαβολιά που κρύβει κάθε επίκρισή σου...

Μέρος της ταπεινής μου σοφίας, οφείλεται στην ομορφιά της ύπαρξής σου...

Στο πλάνο της ζωής μου, σε θέλω πρωταγωνιστή, συνοδοιπόρο και ακούραστο σύντροφο.
Έτσι, για να δικαιώνεις και το όνομα σου...
Πίκα... πίκα... πίκατσου!

Το υδρόβιο φυτό μου

Ε λοιπόν, ήρθε η ώρα...

Μετά από τόσο καιρό, σε ένα σπίτι που πίστευα ότι έχει φτιαχτεί για να φιλοξενεί σταθερά εμένα και μόνο εμένα, που προσεκτικά φρόντισα ώστε η κρεβατοκάμαρά του να χωρά ένα διπλό κρεβάτι και μόνο ένα κομοδίνο, ήρθε η ώρα μου να αναζητήσω κάτι περισσότερο ζωντανό...
Ένα υδρόβιο φυτό...

Μέσα σε ένα τόσο δα μικρό βαζάκι με νερό, ζει ένα τόσο δα μικρό φυτάκι, χωρίς χώμα, που τρέφεται από το υγρό στοιχείο και δεν ζητά τίποτα άλλο παρά συχνές αλλαγές του υδάτινου κόσμου του...

Σαν την ψυχή μου, συχνά... Απομονωμένη στον μικρόκοσμό της, με καθαρά και διαυγή τοιχώματα ώστε να παρατηρεί τα έξω αλλά ταυτόχρονα να οχυρώνεται από αυτά, να ζει με το υγρό στοιχείο των δακρίων και των παραπόνων της...

Μην με παρεξηγείς, είναι που γράφω μόνο όταν δεν είμαι καλά...

Το καρπούζι και άλλα φρούτα

Συχνά η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από τα χυμώδη φρούτα της καθημερινότητάς μας... Το όνομα μου, καλοκαιρινό... Καρπούζι...

Το moto μου για τη ζωή, εσπεριδοειδές! Αν η ζωή σου φέρει λεμόνια, φτιάξε λεμονάδα... Έτσι δεν αντιδρούμε όλοι μερικές φορές; Για καλό ή για κακό; Όταν κλείνει ο κάθε κύκλος, έγκειται στην αισιοδοξία και την οξυδέρκεια του παρατηρητή να αποφασίσει.

Πόσο όμως πραγματικά παρατηρούμε αυτά που μας φέρνει η ζωή; Τα δώρα της, τις εκπλήξεις της, καλές ή κακές, δεν παίζει ρόλο. Αλλαγές, τις ονομάζω εγώ. Αρκεί να μην βαλτώνουμε.

Κι όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι, λέγαν οι παλιοί. Και στη ζωή τα καλάθια μας πρέπει πράγματι να είναι μικρά; Αν είναι μεγάλα, συχνά μένουν αδειανά, σαν τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Αν όμως είναι μικρά, μήπως ξεχνάμε να ονειρευόμαστε; Μήπως ξεχνάμε να ανασκαλεύουμε τα θέλω μας, μήπως επαφιόμαστε στα κεκτημένα, μήπως μένουμε σατράπες των ίδιων επάθλων χωρίς τον τυχοδιωκτισμό που κρύβει η κάθε νέα ελπίδα;

Φρουτοπία ή ουτοπία η ζωή;

Και τα δυο... Με καρπούς και αναστεναγμούς...