Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007

Αγαπημένο μου Μαρικάκι

Εσύ που μόνο ξέρεις πού οφείλεις το μοναδικό σου όνομα, πού οφείλεις τη μοναδική σου θέση στη ζωή μου, δεν θα σου θυμίσω τίποτα παραπάνω για όλα αυτά...

Καλό δρόμο για το νησί και καλό αντάμωμα... Σύντομα από κοντά. Κι από μακριά, πάλι θ' αγαπιόμαστε εμείς οι δυο. Οι ώρες του αποχωρισμού τελεύουν. Και οι αδερφές ψυχές δεν χάνονται ποτέ.

Ζήσε, αγαπημένο μου Μαρικάκι, απόλαυσε τη διαδρομή, τις επάλξεις και τα σκαμπανεβάσματά της, μην αγχώνεσαι και μην προσδοκάς. Άλλωστε μόνο τα καλά είναι μπροστά μας... Οι φουρτούνες πέρασαν, σε λίγο θα πιάσουμε στεριά...

Μόνο να στέκεσαι στο ύψος σου... Ξέρεις εσύ... Για να μπορώ κι εγώ να σε πεθυμάω πότε πότε... Για να μπορώ κι εγώ να σ' αγαπάω γι' αυτό που ξέρω ότι είσαι μέσα σου...

Αγαπημένο μου Μαρικάκι... σήμερα γράφω για σένα. Ξέρεις εσύ, για να μην παραπονιέσαι.
Αγαπημένο μου Μαρικάκι... και στα ΚΑΠΗ πάλι τα ίδια θα φιλοσοφούμε από διπλανά κρεβάτια.
Αγαπημένο μου Μαρικάκι... μέχρι τότε, υπομονή!

Και μέχρι τότε, όπως τώρα και για πάντα, κι εγώ θα σ' αγαπώ!

Δεν υπάρχουν σχόλια: