Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Τα σημεία στίξης που δεν χρησιμοποίησα

Σήμερα άκουσα για έναν σπουδαίο συγγραφέα, με την ιδιαιτερότητα στη γραφή του να μην χρησιμοποιεί τελείες. Που τα κείμενά του ξεκινούν με παραγράφους και συνεχίζουν μέχρι ο αναγνώστης να νιώσει την ανάγκη να πάρει ανάσα. Παραξενεύτηκα... Σαν το όνειρο που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, σκέφτηκα. Κείμενο ελεύθερο από περιορισμούς. Χάρηκα...


Θύμωσα... Κάτι τέτοιο δεν κάνουμε και στην καθημερινότητά μας;

Δεν θα ήταν πραγματικά υπέροχο, εάν κάθε φορά που γινόμαστε εριστικοί, θυμόμαστε να βάλουμε μία τελεία;

Πόσο χαρά θα δίναμε στους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε εάν μαζί με την πρωινή καλημέρα προσθέταμε κι ένα θαυμαστικό με το πιο πλατύ μας χαμόγελο;

Δεν θα είχαν άλλη τροπή οι λογομαχίες μας, εάν θυμόμαστε να βάλουμε ένα κόμμα, να πάρουμε μια ανάσα, βρε αδερφέ;

Πόσες σκέψεις θα ήταν πιο ξεκάθαρες εάν αντιμετωπίζαμε τα μάτια των αγαπημένων μας με ένα ευθύ ερωτηματικό;

Όσο για τα αποσιωπητικά... Πόσες λέξεις θα θέλαμε να μην είχαμε πει, πόσες φορές δεν ευχηθήκαμε εκ των υστέρων να είχαμε χρησιμοποιήσει αυτό το υπέροχο σημείο στίξης, αινιγματικό και σωτήριο συνάμα;

Σήμερα θυμώνω για τις άπειρες δυνατότητες έκφρασης που μας προσφέρονται και δεν αξιοποιούμε. Σήμερα νιώθω σοφότερη γιατί το συνειδητοποιώ.
Αύριο άραγε θα κάνω τη θεωρία πράξη;
Εάν ναι, !
Εάν όχι, ;
Ή μήπως ...

Δεν υπάρχουν σχόλια: