Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Η κατάκτηση του Παραδείσου: ο ενήλικος εαυτός μου συμβουλεύει το κοριτσάκι μέσα μου

















Το κοριτσάκι:

Αυτή τη χρονιά ο χειμώνας είναι παράξενος και γκρίζος. Ο υγρός άνεμος μυρίζει Αποκάλυψη και ο πρωινός ουρανός μ' έναν αλλόκοτο τρόπο γλιστρά με σβελτάδα γάτας τα μεσάνυχτα.

Η αναθεματισμένη η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη... Τα γεγονότα απλώς συμβαίνουν και συχνά φαίνεται σαν να μην έχει κανένα νόημα τίποτα απ' όσα κάνουμε. Ο κόσμος είναι σαν απέραντο τρελοκομείο και τα όνειρα είναι ο πυρετός της λογικής του.

Τα όνειρα συμπυκνώνουν τη ζωή, τη βάζουν σε τάξη γιατί έχουν αρχή, μέση και τέλος. Και όταν ένα όνειρο τελειώνει, σημαίνει κάτι, να πάρει η ευχή, όχι απαραίτητα κάτι βαθύ ή περίπλοκο, ίσως να είναι απλοϊκό πολλές φορές, αλλά υπάρχει ένα νόημα. Κι αυτό μας δίνει ελπίδες, ενεργεί σα γιατρικό. Εκεί όμως που χωρίζει η ελπίδα απ' τη λογική είναι το σημείο όπου αρχίζει η τρέλα.

Ελπίζουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο κι ελεύθερο, όμως τα λουλούδια της ελπίδας ριζώνουν στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει ειρήνη για το λιοντάρι και το πρόβατο, εκτός ίσως σε άλλους κόσμους, πέρα απ' τον Ωρίωνα. Οι θύελλες δεν υπακούουν ούτε στην πιο θερμή παράκληση. Όλες οι λέξεις της οικουμένης δεν φτάνουν να γαληνέψει η θάλασσα. Το ιδεώδες της ουτοπίας είναι η τραγική μας μοίρα.


Ο ενήλικας:

Συμβιβάσου κοριτσάκι μου, γιατί αν νομίζεις ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς τη βοήθεια των άλλων, απατάσαι πολύ. Κι αν νομίζεις ότι οι άλλοι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εσένα, απατάσαι πολύ περισσότερο.

Το ξέρω ότι είναι δύσκολο ν' αγαπιέσαι και πολύ πιο δύσκολο ν' αγαπάς. Κανείς δεν μπορεί ν' αποκτήσει αυτό ακριβώς που ποθεί. Όταν δεν έχεις λοιπόν αυτό που αγαπάς πρέπει ν' αγαπάς αυτό που έχεις; Ίσως… Και η γυναικεία σου καρδιά όταν αγαπά, αγαπά για πάντα. Κι ας μετριέται η αγάπη μ' ό,τι απαρνιέται ο καθένας για χάρη της, έστω και την ίδια την αγάπη.

Στο έχω πει ότι οι αφοσιωμένες ψυχές είναι σαν τους ζητιάνους, ζουν με ό,τι τους προσφέρουν οι άλλοι. Το κάθε πράγμα όμως, ακόμη και η αφοσίωση, ανέρχεται για να πέσει και ακμάζει για να παρακμάσει. Και η αβεβαιότητα γι' αυτό είναι το φοβερότερο κακό... ως τη στιγμή που έρχεται η πραγματικότητα και μας κάνει να το νοσταλγούμε.

Και πάλι όμως, μέσα στο σώμα της νύχτας η καρδιά του ωκεανού θα συνεχίσει να χτυπά ρυθμικά και σταθερά. Από τη σκοπιά των ανθρώπων η παλίρροια θα είναι μια αιώνια δύναμη, από τη σκοπιά των θεϊκών δυνάμεων όμως εντελώς πρόσκαιρη, όπως και οτιδήποτε άλλο.

Γι' αυτό, συμφιλιώσου με το Θεό όπως κι όσο τον καταλαβαίνεις. Συνθηκολόγησε με την ψυχή σου. Διώξε τη λύπη του γκρίζου χειμώνα και κατάκτησε τον Παράδεισό Σου. Πάλεψε για την ευτυχία και νίκησε.

Οι ήρωες δεν σκέφτονται με το νου. Οι ήρωες δρουν με την ψυχή.

Δεν υπάρχουν σχόλια: