Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Το πιο γλυκό πόκεμον της ζωής μου

Γι' αυτό το μικρό πλάσμα που με κάνει να χαμογελώ χωρίς λόγο, που με κάνει να ανησυχώ όταν κατσουφιάζει, που τα μάτια του θέλω να βλέπω πάντα χαμογελαστά, που το γέλιο του είναι όλες οι ειρηνικές μελωδίες του κόσμου, που η σοφία του είναι η πιο αγνή, που η σκέψη του είναι η πιο καθαρή, που η γνώμη του μετράει σαν την τροφή στη ζωή μου, γι' αυτό το μικρό πλάσμα... δεν έχω τίποτα παραπάνω να πω.

Μικρό μου πόκεμον, σε ευχαριστώ που είσαι οικογένειά μου, που μπαίνεις σε όλες τις χαραμάδες της σκέψης μου, που φωτίζεις με φως λαμπερό την καρδιά μου, που δίνεις όραμα στα μάτια μου, αισιοδοξία στη σκέψη μου, ζωή στη ψυχή μου...

Σε ευχαριστώ που όταν κάνεις γκρινίτσες τις κάνεις τόσο μελωδικά...
Σε ευχαριστώ για την χαριτωμενιά κάθε γκριμάτσας σου...
Σε ευχαριστώ για τη ζαβολιά που κρύβει κάθε επίκρισή σου...

Μέρος της ταπεινής μου σοφίας, οφείλεται στην ομορφιά της ύπαρξής σου...

Στο πλάνο της ζωής μου, σε θέλω πρωταγωνιστή, συνοδοιπόρο και ακούραστο σύντροφο.
Έτσι, για να δικαιώνεις και το όνομα σου...
Πίκα... πίκα... πίκατσου!

1 σχόλιο:

agelikh είπε...

γεια ειμαστε δυο θαυμαστριες σου και έχουμε ενθουσιαστειαπο αυτά που γραφεις. keep going.........