Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2007

Περί νοερής μαγειρικής ο λόγος

Σήμερα λέω να φτιάξω γεμιστά. Κι ας λένε ότι είναι καλοκαιρινό φαγητό, εγώ το προτιμώ όλο τον χρόνο… Γεμιστά, όχι από αυτά που μπαίνουν σε ταψί αλλά από αυτά που μπαίνουν σε "ζωή". Και μάλιστα με την παραδοσιακή συνταγή της γιαγιάς.

Αδειάζουμε την ψυχούλα μας με καρτερία και τέχνη για να μην χαλάσουμε το σχήμα. Εύθραυστες οι ψυχούλες σαν τις ντομάτες, και συχνά κόκκινες κόκκινες σαν πυρωμένες από την ταλαιπώρια.

Με περίσσια προσοχή φτιάχνουμε το μίγμα μας. Η συνταγή είναι ελεύθερη για αυτοσχεδιασμό. Ό,τι αποθέματα έχει ο καθένας μας χωράνε, αρκεί να αντέχει η γεύση του. Συνήθως ξεκινάμε με πολύ αισιοδοξία, βάζουμε μια πρέζα χαμόγελο, προσθέτουμε λίγη τρέλα με προσοχή να μην το παρακάνουμε, πασπαλίζουμε με εκλεκτά όνειρα και στην κορυφή ακουμπάμε την ελπίδα.

Αναμειγνύουμε σιγοτραγουδώντας για να ανακατευτούν τα υλικά, αλλά πάντα με τα ακροδάκτυλα, για να μην χάσουν το άρωμά τους. Για μυρωδικά, προσθέτουμε υπομονή και επιμονή.

Στη συνέχεια, παραγεμίζουμε την ψυχούλα μας και την σκεπάζουμε προσεκτικά μόνο με ευχάριστες αναμνήσεις. Συνοδευτικά, αντί για πατατούλες, βάζουμε λατρεμένα φιλιά.

Τη σιγοψήνουμε στο φούρνο της καθημερινότητας για να "δέσει" και να πάρει χρώμα. Όση ώρα περιμένουμε, ταξιδεύουμε στους ουρανούς γελώντας, έτσι για να πετύχει η συνταγή.

Ε voila! Έτοιμο το πιάτο μας. Το τοποθετούμε στη ζωή μας και το προσφέρουμε στους αγαπημένους. Κι άμα τελειώσει… ε, μαγειρεύουμε ξανά.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή…

Δεν υπάρχουν σχόλια: