Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2007

Τα πιο ωραία όνειρα, τα κάνεις πάντα μεσημέρι

Επικοινωνία… Πάντα με γοήτευε αυτή η τέχνη, οι διαφορετικές της εκφάνσεις, οι τόσες της τεχνοτροπίες.

Με πόση δεξιοτεχνία πρέπει να μεταφράσεις τις σκέψεις σε λέξεις με αλληλουχία, πόσο διπλωματικά να διαλέξεις τον τόνο της φωνής πριν μιλήσεις, πόσο περίτεχνα να απελευθερώσεις τη γλώσσα του σώματος, πόσο προσεκτικά να διαλέξεις το timing για να περάσεις το μήνυμα.

Κι άλλοτε πάλι, απλώς αυθόρμητα να ανοίξεις το στόμα και να συνδέσεις online σκέψεις και λόγια. Κι ό,τι γίνει… Ή και να μην πεις τίποτα και μέσα από τη σιωπή να ειπωθούν όλα. Είναι τόσο φλύαρες αυτές οι σιωπές.

Και αν η επικοινωνία είναι επιτυχής είναι και αμφίδρομη. Ο ένας αποστέλλει μήνυμα, ο άλλος λαμβάνει, έτσι δεν μας μαθαίνουν; Συχνά πάλι πιστεύουμε ότι έχουμε προσεγγίσει το στόχο, θεωρώντας εαυτόν τέλειο πομπό, κι όμως ο δέκτης δεν έχει καταλάβει, δεν έχει κατανοήσει. Ίσως και εξεπιτούτου να έχει κατεβάσει τις κεραίες. Μονόδρομος επικοινωνία.



Σήμερα, ώρα 6 και είμαι ως συνήθως «κολλημένη» στην εθνική. Ο όμορφος νεαρός άντρας στο αυτοκίνητο πίσω μου, φανερά αργοπορημένος για τον προορισμό του, όχι νευρικός μα αντιθέτως χαλαρός, έψαχνε στους χάρτες τη διαδρομή του. Ωραίος τύπος… Τον χάζευα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου, πώς σιγοτραγουδούσε ακούγοντας ραδιόφωνο, πώς χάζευε με τη σειρά του τα διπλανά αυτοκίνητα, πώς χαμογελούσε μιλώντας στο κινητό. Είχε κάτι ιδιαίτερο αυτή η αντανάκλαση στον καθρέφτη…

Κάποια στιγμή, αν και πίσω από γυαλιά ηλίου, τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Και για εκείνη τη μια στιγμή αισθάνθηκα σαν να τα είπα όλα, σαν να τα κουβεντιάσαμε όλα, σαν να ξέραμε τις ζωές ο ένας του άλλου για χρόνια πολλά. Ήταν μεθυσμένη αυτή η στιγμή, μακριά, βαθιά και έντονη. Κοίταξα από τον καθρέφτη τη πινακίδα του. Τη σημείωσα μάλιστα. Γιατί; Δεν ξέρω, σαν να σημείωνα το όνομά του, σαν να ζωγράφιζα το πρόσωπό του, σαν να έδινα αξία μεγαλύτερη στα δευτερόλεπτα, σαν να φωτογράφιζα το γενόμενο, σαν να ήθελα να αποδείξεις ότι ήταν πράγματι εκεί.

Έσκυψα κι έψαξα στη τσάντα μου απεγνωσμένα για ένα τσιγάρο. Όταν σήκωσα πάλι το βλέμμα, είχε κι αυτός ανάψει ένα. Τέλειος συγχρονισμός. Παράλογα, μια φράση μου ήρθε στο μυαλό: «Η πιο δημοκρατική στιγμή, είναι αυτή του αμοιβαίου οργασμού».

Έβγαλα φλας και άλλαξα λωρίδα. Η κίνηση είχε ήδη χαλαρώσει. Πάτησα γκάζι και δεν ξανακοίταξα πίσω. Σαν από ντροπή… Σαν να οδηγούσα γυμνή στη μέση της εθνικής.

Τα πιο ωραία όνειρα, τα κάνεις πάντα μεσημέρι…

3 σχόλια:

Other.Reality είπε...

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι μοναδικές. Έχουν το άρωμα του φανταστικού, όμως και την δύναμη να γίνουν πραγματικότητα, έστω και για λίγο. Μεσημέρι ε?

Μενεξεδια είπε...

Οι σκέψεις και οι ιστορίες του μυαλού μας είναι πάντα οι αληθινές και ας τις ζούμε μόνο εκεί. Τι μου θύμισες :)

karpouzi είπε...

other.reality
Στα σύννεφα που περπατώ τα όρια του ονείρου είναι εύθραυστα...

μενεξεδιά
Σ' ευχαριστώ που είσαι ακόμη εδώ κι αφήνεσαι να σου θυμίζω...