Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2007

Σήμερα η καρδιά μου χτυπάει στην Ηγουμενίτσα

Σήμερα η καρδιά μου χτυπάει στην Ηγουμενίτσα...


Για τις δυο μικρές δασκάλες που δίνουν τον εαυτό τους σε ένα σχολειό πολύ μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο.
Για μια χαριτωμένη γκαρσονιέρα που φιλοξενεί όλα τα όνειρα της οικουμένης.
Για τη θάλασσα που είναι τόσο ήρεμη μετά την καταιγίδα.
Για την μουντάδα του ουρανού που βάφεται στα πιο χρωματιστά γκρι.
Για τους ανθρώπους, τους τόσο χαμογελαστούς και καλοδιάθετους.
Για τις βάφλες με καρύδια και παγωτό που έχουν το πιο τραγανό ψωμάκι.
Για τις ατελείωτες ώρες οδήγησης με απίστευτο κους κους.
Για όσα μου θύμισε απ' την πατρίδα και με έκαναν να τη νοσταλγώ.
Για τον Μάνο που δεν συνάντησα ποτέ (...είναι κάτι μαγεμένα σταυροδρόμια).
Για τον παπά του μικρού χωριού που περπατούσε ανέμελος σαν να 'χε ανοίξει κουβέντα με το Θεό.
Για τα ζωντανά που ξάπλωναν στον ήλιο αγνοώντας τα αυτοκίνητα που περνούσαν δίπλα τους.
Για ένα πέτρινο σχολείο σε ένα μικρό χωριό τόσο απομονωμένο, που όμως μέσα κρύβει δεκαπέντε ζευγάρια μάτια πιο ανυπόμονα απ' όποια άλλα.

Σήμερα η καρδιά μου χτυπάει στην Ηγουμενίτσα...

Για σένα μικρή μου δασκαλίτσα, για τα άγχη σου, για το τρακ της πρώτης σου μέρας στο σχολείο, για τις ελπίδες σου να μάθουν γράμματα μια χούφτα μικρά παιδιά, για κάθε εμπόδιο που θα βρεις στο δρόμο σου και ίσως σκοντάψεις, για κάθε μέρα που θα τελειώσει με κλάμμα και δεν θα μπορώ να ανακουφίσω τα δάκριά σου, για κάθε φωτεινό χαμόγελό σου που δεν θα απολαύσω, για κάθε αστείο που δεν θα ακούσω, για καθετί της παρουσίας σου που δεν θα είναι πια καθημερινότητά μου.

Κοριτσάκι μου, να προσέχεις. Να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, να μην εγκαταλείψεις τις προσπάθειες ούτε μια μέρα. Αυτό που κάνεις αξίζει γιατί εσύ το κάνεις τόσο σημαντικό. Μικρό κεχαριτωμένο μου πόκεμον, τόσο γλυκό και χαμογελαστό, όλα καλά θα πάνε. Μην μου αγχώνεσαι... Και για τα δύσκολα, εγώ είμαι εδώ. Και για τα ακατόρθωτα, εγώ επίσης.

Και σήμερα η καρδιά μου χτυπάει στην Ηγουμενίτσα...

2 σχόλια:

Μενεξεδιά είπε...

Να μεταφέρεις στο μικρό σου πόκεμον πως το ζηλέυω πολύ πολύ. Θα μπορέσει να λειτουργήσει το πιο όμορφο επάγγελμα στον κόσμο, τουλάχιστον για μένα, και παρά τις δυσκολίες θα δει πως κάθε μέρα θα είναι μια αστείρευτη πηγή χαράς. Πραγματικά την ζηλεύω... ίσως σε λίγο καιρό να έρθει και η σειρά μου. Καλημέρα Καρπουζένια :)

karpouzi είπε...

Καλησπέρα γλυκιά μενεξεδιά. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου και σου εύχομαι πολύ πολύ γρήγορα να έρθει η σειρά σου, αφού τόσο το θέλεις. Μετέφερα τα λόγια σου στο μικρό μου πόκεμον, όμως μετά από μία δύσκολη εβδομάδα, το μόνο που εισέπραξα από την τηλεφωνική γραμμή ήταν ένα αινιγματικό μειδίαμα και μετά ένα γάργαρο γέλιο. Αλλά είναι ακόμη η αρχή...
Σ' ευχαριστώ.