Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007

Ανασκαλεύοντας τα οδοιπορικά της ζωής μου

Είναι κάτι δρόμοι πλατιοί και όμορφοι που νομίζεις ότι σε οδηγούν σε ό,τι λαχτάρησες. Ασφαλτωμένοι, επαρχιακοί, με πρωινές καλημέρες και βραδινές καληνύχτες.


Είναι κάτι άλλοι, μικροί και δύσβατοι, καλντερίμια που δύσκολα τ’ ακολουθείς. Αν είσαι τυχερός όμως, θ’ ανακαλύψεις κάποιο γάργαρο ποταμάκι και θα πιεις νερό απ’ την πηγούλα.

Είναι κάποιοι δρόμοι ερημικοί, που σε κάνουν να πιστεύεις πως μετά την ταλαιπώρια θα έρθει η λύτρωση. Μετά τη μοναξιά θα βρεις θαρρείς την όαση, που δεν μπορεί να είναι μακριά. Κι έτσι δεν μετράς τις ώρες, δεν δίνεις σημασία στις οφθαλμαπάτες.

Είναι και κάτι άλλοι, σαν λεωφόροι φαρδιοί και πολυσύχναστοι, με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας. Δυο δυο και άλλοτε τρεις μαζί, τους περπατούσαμε αυτούς τους δρόμους.

Και είναι κάποιοι δρόμοι που συναντιούνται με κάποιους άλλους και σε κάνουν να σκεφτείς πως, ναι, έχεις επιλογές για νέους μαγικούς προορισμούς. Είναι κάτι μαγεμένα σταυροδρόμια… Χάνεσαι, δεν ξέρεις πού να πρωτοπάς, κάνεις κύκλους γύρω γύρω κι εκεί που άρχισες φτάνεις ξανά. Δεν ξέρεις αν έχεις πάρει τη σωστή κατεύθυνση, δεν ξέρεις αν πέρασες απ’ όλες τις διαβάσεις, κι αν σ’ αυτές τις στροφές που δεν έστριψες καρτερούσε το ποθητό.

Και είναι και άλλοι δρόμοι, που λαχταράς να τους περπατήσεις μα τους χάνεις συνέχεια.

Και άλλοι, που τους προσπερνάς στην αρχή αδιάφορα μα αργότερα δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω και να τους βρεις ξανά.

Και είναι και άλλοι δρόμοι που φοβάσαι να τους περπατήσεις γιατί είναι σκοτεινοί και κρύβουν μυστικά.

Και φυσικά είναι κι αυτοί δρόμοι που δεν θα μάθεις ποτέ ότι υπάρχουν.

Ο κάθε δρόμος έχει το όνομά του, ο κάθε δρόμος έχει τις εικόνες του, ο κάθε δρόμος έχει τα δώρα του, έχει και τις λακκούβες του. Ο προορισμός ίδιος, μα κάθε δρόμος μοναδικός, όπως οι άνθρωποι που περνούν απ’ τη ζωή μου.

Κι εγώ με κατακόκκινο φουστάνι, συνεπαρμένη απ’ τη διαδρομή, να τους περπατάω όλους, να τους διανύω άλλοτε τρέχοντας κοιτάζοντας μόνο μπροστά και άλλοτε αργά με βήματα προσεκτικά και σιγοτραγουδώντας. Άλλοτε τυφλωμένη από το φως τους και άλλοτε με μεγεθυντικό φακό, τάχα μου για να μη χάνω τις λεπτομέρειες της ομορφιάς τους.

Όλους τους δρόμους τους αγάπησα, τις διαδρομές μου δεν τις σχεδίασα ποτέ, όπου με βγάλουν έλεγα, χάρτη δεν κράτησα ποτέ. Τα οδοιπορικά μου τα χάρηκα όλα, κι ας έχω γράψει χιλιόμετρα πολλά.

Τώρα που σταμάτησα για να ξεκουραστώ απ’ το ταξίδι (...σαν να με χτύπησαν τα κατακόκκινα τακούνια μου), μια στάση μόνο για να πάρω ανάσα, αναρωτιέμαι…

Γιατί οι δρόμοι μου δεν έχουν ποτέ σηματοδότηση;
Σ’ αυτόν τον ΚΟΚ δεν υπάρχει πουθενά ένα STOP για να έχω το νου μου;
Ένα σημαδάκι υποχρεωτικής πορείας ή επικίνδυνης στροφής;
Φανάρια δεν ζητάω, είναι πολύπλοκα και με κουράζουν.

Τουλάχιστον ένα σήμα Αδιέξοδου, βρε αδερφέ;
Για να μην χασομεράμε, δηλαδή…

2 σχόλια:

Μενεξεδιά είπε...

Όταν έλεγε το τραγούδι όλα είναι δρόμος κάτι ήξερε... Καρπουζένια μου πάντως καλύτερα που δεν υπάρχουν σημάνσεις και απαγορεύσεις, αλλιώς έχεις το νου σου σε αυτές και όχι στην διαδρομή. Να έχεις ένα όμορφο βράδυ

karpouzi είπε...

Γλυκιά μενεξεδιά,
Ο κάθε δρόμος έχει τη δική του ιστορία. Και ναι, ίσως έχεις δίκιο... Θα συνεχίσω το περπάτημα λοιπόν, κοιτάζοντας μόνο το τοπίο.