Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2007

Ο Μικρός Πρίγκηπας και η αλεπού












Καλημέρα, είπε ο Μικρός Πρίγκηπας.

Καλημέρα, είπε η αλεπού.

Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο Μικρός Πρίγκηπας.

Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δεν με έχουν ημερώσει.

Τι πάει να πει «ημερώσει»;

Είναι κάτι που παραμελήθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει «να δημιουργείς δεσμούς».

Να δημιουργείς δεσμούς;

Βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο μ΄άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δεν σε έχω ανάγκη. Για σένα, δεν είμαι παρά μια ακόμα αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο.

Αν με ημερώσεις, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη. Θα γνωρίσω έναν κρότο από πατήματα που θα είναι διαφορετικός από όλους τους άλλους. Τ’ άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι κάτω από τη γη. Το δικό σου θα με κάνει να βγαίνω από τη φωλιά μου, σαν μουσική.

Κι ύστερα κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι εμένα δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα μ΄έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ΄αρέσει να ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…

Ετσι ο Μικρός Πρίγκηπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

Αχ! είπε η αλεπού. Κλάμα που θα κάνω…

Εσύ φταις, είπε ο Μικρός Πρίγκηπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω. Και τι κέρδισες;

Κέρδισα, είπε η αλεπού, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.

Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.

Ο καιρός που έχασες για αυτό που ημέρωσες, είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.


(«Ο Μικρός Πρίγκηπας», Antoine de Saint-Exupery)

8 σχόλια:

Oh fuck it! είπε...

Εφηβη στο γραφείο μου είχα γράψει σε ένα χαρτάκι μια ατάκα από τον πριγκιπάκο, που αναγκαστικά βλέποντάς την για 6-7 χρόνια την έμαθα απ' έξω.

"Οι άνθρωποι δεν έχουν καιρό για να γνωρίσουν τίποτα, τα αγοράζουν όλα έτοιμα στα μαγαζιά, μα καθώς δεν υπάρχει μαγαζί που να πουλά φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θες ένα φίλο, κάνε με να σ' αγαπήσω".

Και τι κατάλαβα γαμώ το κέρατό μου;
Δεν ξέρω, σκέφτομαι σοβαρά να ανοίξω ένα μαγαζί... με φίλους. Μόνο για αγάπη -για σεξ υπάρχουν άλλα-

karpouzi είπε...

"Αν θες ένα φίλο, κάνε με να σ' αγαπήσω".
Ίσως πάλι μέσα από τη ψυχοθεραπεία της blogόσφαιρας, να κάνουμε φίλους με τον πιο παράδοξο και αυθόρμητο τρόπο συνάμα. Λέμε ό,τι θέλουμε και κάποιοι μας αγαπούν γι' αυτό. Κι ας μην μας ξέρουν, παρά μόνο οσο τους αφήνουμε.
Τα μαγαζάκια μας τα ανοίξαμε monsteraki...

Pike είπε...

(ίσως λίγο άσχετο...αλλά, μια που μιλάμε για το μικρό πρίγκηπα)...

"Επεσε απαλά, όπως πέφτει ένα δέντρο. Και δεν έκανε ούτε θόρυβο, γιατί ήταν η άμμος..."

Ε, εντάξει..εγώ (ελπίζω ότι) θα κάνω ΠΟΛΥ θόρυβο, όταν πέσω, όμως η "αθόρυβη" πτώση έχει κι αυτή μία δική της γοητεία...

Adonios είπε...

Κάνουμε φίλους ακόμα κι αν δεν είναι "ήμεροι"... κάτι θα μας δώσουν, κάτι θα τους δώσουμε!
Αν τα πάντα ήταν εξημερωμένα, θα ήταν χλιαρή η ζωή αυτή!
Καλή σου μέρα και καλώς σε βρήκα αγαπητό karpouzi! ;)

karpouzi είπε...

@pike
Αθόρυβες πτώσεις τελειώνουν τους ταπεινούς ή τους δειλούς... Με το δικό σου ανήσυχο πνεύμα, don'to worry, καλέ μου!

@adonio
Καλωσήρθες...
Δεν διαφωνώ. Άλλωστε κάπου κάπου όλοι κάνουμε "γκρρρ"... Αλλά δεν είναι ωραίο όταν κάποιος ημερεύει τα θεριά μας;

Pike είπε...

@karpouzi (23-10 11.48 - τα μυαλά μου πάνε λάθος ή η ώρα του μπλογκ? :-)

Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...πάντως, μερικές φορές ακόμη και οι "γενναίοι" και "όχι ταπεινοί" μπορεί ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ την αθόρυβη πτώση.
Ουφ!!! πολλά είπαμε για πτώσεις...κι'έχουμε τόση ανηφόρα μπροστά μας!!

raslowbap είπε...

O μικρός πρίγκηπας είναι από τα αγαπημένα μου παραμύθια. Χάρηκα που ξαναδιάβασα ένα αποσπασμά του

karpouzi είπε...

@raslowbap
Όπως λες κι εσύ, "Κουράστηκα να προσπαθώ να κρατήσω τον μικρόκοσμό μου μακριά από το κανονικό κόσμο." Ένας Μικρός Πρίγκηπας μας θυμίζει πότε πότε ότι ίσως δεν υπάρχει λόγος να προσπαθούμε τόσο πολύ...