Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Μέντορες της ζωής (και άλλες ακατάληπτες σκέψεις)


Μέντορας: ο υποστηρικτής, σύμβουλος και πνευματικός καθοδηγητής κάποιου νεότερου.


Πάντα με γοήτευε αυτή η λέξη, πάντα με γοήτευε η δυνατή της έννοια, λες και οι μέντορες στη ζωή μου, έδιναν μεγαλύτερη αξία σε εμένα, στη ζωή του νεότερου. Λες και η αξία του καθοδηγητή έδινε αξία στον καθοδηγούμενο. Και μέντορες υπήρξαν πολλοί. Και σπουδαίοι. Κι ακόμη νιώθω ότι αυτό που κάνω έχει νόημα, όταν κάποιος άξιος το υποστηρίζει και το σμιλεύει.

Είμαι εκ φύσεως αντιδραστική, αλλά εκτιμώ και σέβομαι τον σοφότερο, τον πιο έμπειρο, τον πιο έξυπνο, τον πιο υπομονετικό, τον πιο «οτιδήποτε», αρκεί να είναι για καλό και να με πηγαίνει μπροστά. Και δεν θέλω να γράψω άλλα γι’ αυτό, άλλωστε άλλοι θα με υποστηρίξουν και άλλοι θα με χλευάσουν.

… Αλλά ο πνευματικός δρόμος είναι ο μόνος δρόμος και μέσα του καταπίνει όλα τ’ άλλα. Στο βωμό του, όλα έρχονται δεύτερα. Όλα ξεκινούν από τον νου, όλα συνοψίζονται σ΄αυτόν, όλα ξυπνάνε μέσα απ’ αυτόν και όλα καταργούνται μέσω αυτού. Όλα τα μπορεί, όλα τα γιατί, όλα τα δεν και όλα τα ναι, όλα τα όχι και όλα τα πάντα. Και στο δρόμο αυτό αξίζει να είσαι μαθητής, όταν ο δάσκαλος είναι άξιος. Τουλάχιστον εγώ, τουλάχιστον σήμερα…

Δεν θα μιλήσω για τον Έναν μέντορα της ζωής μου, δεν θα μιλήσω για τους άλλους τους μικρότερους και περαστικούς. Σήμερα θέλω να μιλήσω για εκείνη…

Έχει το όνομα της Παναγιάς κι όμως τη φωνάζουν με το πιο τσαχπίνικο χαϊδευτικό.

Στην ιεραρχία, είναι προϊσταμένη - το πιο γλυκό αφεντικό. Στην ουσία είναι συνεργάτης, μερικές φορές και συνάδελφος (συν +αδελφός). Τα απογεύματα είναι φιλενάδα. Και συχνά πυκνά, τις πιο περίεργες ώρες απ’ όλες, είναι εξομολογητής. Καμιά φορά, στα πολύ δύσκολα, μεταμορφώνεται σε μάτζικα κι εγώ σε σελτσουξάσα (ξέρει εκείνη).

Η όψη της, ιδιαίτερη. Πρώτα απ’ όλα, θα πεις ότι είναι γλυκιά. Μετά, θα διαπιστώσεις πως είναι και όμορφη. Το χαμόγελό της δεν το ξεχνάς, γεμίζει άλλωστε όλα τα πρωινά μου.

Ο επαγγελματισμός της, με κάνει να ξυπνάω κάθε πρωί. Η επιβλητικότητά της, με έναν αδιόρατο τρόπο δεδομένη. Δίκαιη και συνάμα συμβιβαστική. Απαιτητική, μα ταυτόχρονα ανθρώπινη. Άνετη, ακόμη και στη μεγαλύτερη κρίση. Η φωνή της δεν τρέμει ποτέ, πάντα σταθερή. Το μυαλό της δεν λυγίζει ποτέ, πάντα ετοιμοπόλεμο. Οι κουβέντες της δεν κομπιάζουν ποτέ, πάντα ετοιμόλογη. Έξυπνη, μα ποτέ επιδεικτικά. Μέσα σ’ όλα, μα και απόμακρη όταν τη γωνιά σου τη θες μόνο για σένα. Η επινοητικότητά της ακονίζει το μυαλό μου. Κάτι μεταξύ ΟΗΕ και Κόφι Ανάν, με μαγικό τρόπο να εξομαλύνει τις διενέξεις, να ημερεύει τα πνεύματα, να χαλαρώνει τις αντιδράσεις, να εξημερώνει τις ψυχές. Η γυναίκα της χρυσής τομής, έτσι την έχω στο μυαλό μου. Από μια διευθυντική καρέκλα, μα μέσα στον κόσμο. Από το ύψος της, μα ποτέ σε απόσταση. Όσο για τη «χαριτωμενιά» της, τι να πω; Δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη αλλά και τη δύναμη που κρύβει η πρακτική της, μέχρι που τη γνώρισα.

Η καθημερινότητά μας, πολύπλευρη όπως κι αυτή, όπως ίσως κι εγώ, όπως ο καθένας μας.

Η ανησυχία όμως στα μάτια της, θολώνει την κρίση μου. Μέντορας είναι εκείνη… και δεν θέλω να τελειώσει, όχι ακόμα. Υπάρχουν ακόμη μαθήματα που δεν έχουν διδαχθεί. Επικαλούμαι τις ικανότητές της στη μεταμόρφωση (και πάλι ξέρει εκείνη)…

8 σχόλια:

Pike είπε...

ΤΕΛΕΙΩΣ άσχετο σχόλιο...
Απλώς, μια που έμαθα ότι σου αρέσει αυτό το τραγούδι, βρήκα αυτά για σένα...

- εδώ οι στίχοι
http://www.lyrics007.com/The%20Temptations%20Lyrics/Papa%20Was%20A%20Rolling%20Stone%20Lyrics.html

- δες το εδώ στην ορίτζιναλ εκτέλεση (υπάρχουν κι' άλλες καλές)
http://www.youtube.com/watch?v=xC5ThTsgJcE

karpouzi είπε...

@pike
Σ' ευχαριστώ. Ελπίζω να μην ακούστηκα πολύ μελαγχολική με την πρότασή μου...

Pike είπε...

Κάθε άλλο...όπως είδες άλλωστε μου αρέσει και μένα
(δες και κάτι που σου απάντησα σχετικά με Charlie Daniels)...που εκτός των άλλων μου θυμίζει και το Jack Daniels ;)

karpouzi είπε...

@pike
lol Διπλοκαμπανια... Φτού, και βγαίνω!

(Παρεπιπτόντως, μου άρεσε το "Οι γυναίκες μεθάνε μόνο με έρωτα...")

Pike είπε...

Χμμ..ίσως ακούγεται λίγο αντιφεμινιστικό (τουλάχιστον στο πλαίσιο που το λέει ο Παπαγιώργης), αλλά ναι..είναι όμορφο. Μου θυμίζει κάτι που διάβασα δεν-θυμάμαι-που..."όταν οι γυναίκες ακούνε μπλουζ κλαίνε..όταν οι άντρες ακούνε μπλουζ μπαίνουν στο πρώτο τρένο που περνάει και φεύγουν χωρίς να ξέρουν που πάει" ...
Βγαίνω κι' εγώ, γιατί ΤΙΠΟΤΕ απ' όσα είπα δεν είχε την παραμικρή σχέση με το αρχικό ποστ σου :((

Oh fuck it! είπε...

Καλοί οι μέντορες και οι καθοδηγητές, τουλάχιστον όταν χάνεις το δρόμο,, έχεις κάποιον να βρίζεις!

karpouzi είπε...

@oh fuck it!

"Παίζει" κι αυτή η περίπτωση...
Πώς μου τα γυρνάς όλα και με κάνεις και γελάω; Τς τς, χάρισματικό monsteraki!

Oh fuck it! είπε...

Είχα πέσει στη μαρμίτα όταν ήμουν μικρή :-Ρ
Σοβαρά τώρα, νομίζω ότι απλά είναι οι διάφορες οπτικές γωνίες που μπορεί να εξετάσει κανείς ένα θέμα. Τώρα αν σε κάνω και γελάς, μάλλον καλό το βρίσκω ;-)