Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Το "ψώνιο" μέσα μου

Μετά από πρόσκληση του Adonio για το πού θα ήθελα να δω το "ονοματάκι" μου γραμμένο, έβγαλα τα απωθημένα μου!
Adonio σ' ευχαριστώ, ήταν πραγματικά απολαυστική η διαδικασία. Aρκεί να μην μας πάνε μέσα για παραβίαση των copyrights!
Ιδού...






Σαν κοριτσάκι κι εγώ που περιμένω τον πρίγκηπα















Επηρεασμένη από τα παιδικά μου χρόνια










Για να είμαι και στο πνεύμα των ημερών














Αδυναμίες








Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μας







Να λύνουμε και τα προβλήματα της καθημερινότητας













Ε, αφού πάει με όλα












Υπάρχει και η ερωτική μας φύση













Πάντα ήθελα να το πω κι εγώ












Είμαι και φύσει αντιδραστική









Μενεξεδιά, Ψουξ, Raslowbap, Pike, Vassia, Oh fuck it!... και όσοι άλλοι.
Δοκιμάστε το κι εσείς!!!

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

Άγγελοι με μαύρα ρούχα

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω έτσι.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω στο χωράφι με τα μνήματα.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω ζωντανή νεκρή σε έναν ατέλειωτο αποχαιρετισμό.

Άνθρωποι, τόσοι άνθρωποι, λιτανεία γύρω από τα μάρμαρα, ομπρέλες να κρατούν στεγνά τα πρόσωπα από τη βροχή, κι όμως βρεγμένα τα πρόσωπα απ’ τα δάκρυα. Κι αυτό το μαύρο κρεβάτι… Κράτησες την ανάσα σου, σε είδα, και μετά η σιωπή.

Καρδιά μου, πες γεια στη μανούλα και άσε τα δάκρια να κυλήσουν. Ούρλιαξε και βγάλε τον πόνο απ’ τα πνευμόνια σου, μην τον κρατάς. Ταπείνωσε αυτή την αξιοπρέπεια που σε συντροφεύει χρόνια τώρα και άσε τη ψυχούλα σου ελεύθερη.

Αγάπη μου, περπάτησα κι εγώ στα χώματα που περπατάς εσύ τώρα. Σε νιώθω… Ξέρω πως είναι τα μάτια να ‘ναι κόκκινα απ’ το κλάμα… Αλλά το χιονισμένο βλέμμα σου, χλωμό σαν το πρόσωπό σου, δεν άντεξα να το βλέπω.

Ψυχή μου, είναι βαρύ το ξέρω, μα θα περάσει όπως κι όλα τ’ άλλα. Το πρόσωπό της είναι ζωγραφισμένο στο κορμί σου και το αίμα της κυλάει μαζί με το δικό σου αίμα. Άστη να φύγει. Άστη να κάνει το ταξίδι της. Άστη να πάει ψηλά με τους αγγέλους και να χορέψει στα σύννεφα τανγκό με τον θεό.

Κι εσύ, κι εσύ μωρό μου, αφέσου να σπάσεις σε χίλια κομμάτια, να μην μείνει ίχνος από την αρρώστια της, να γεμίζεις μόνο με το άρωμα της ζωής της, να τα μαζέψουμε μαζί μετά και να γελάμε όπως παλιά.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω έτσι.

Και την ημέρα που γεννιέται ο Χριστός, όταν γιορτάζεις τ’ όνομά σου, δεν θα ‘σαι μόνη. Εγώ θα σου φτιάχνω κουλουράκια…

Αντικατοπτρισμοί

Γυναίκα, σαν διάβολος που φόρεσε τακούνια.
Αγαπά, σαν αμαζόνα που ορίζει το κορμί της.

Πλανεύτρα, σαν τη Σαλώμη που χορεύει με μαντήλια.
Μαγεύει, σαν τις τσιγγάνες που λένε τα χαρτιά.

Σκληρή, σαν την πέτρα που ακονίζει το μαχαίρι.
Μιλάει, με λόγια κοφτερά σαν τη λεπίδα του μυαλού της.

Ελεύθερη, σαν θάλασσα που κυματίζει τα καράβια.
Κατακτά, σαν βλέμμα που αιχμαλωτίζει το είδωλό του.

Αγύρτισσα, σαν τον χρόνο που χωρίζει τους ανθρώπους.
Πληγώνει, σαν αγκάθι όσους πλησιάζει στη ζωή της.

Ακούραστη, σαν νέος που δεν χόρτασε το δρόμο.
Αλλάζει, σαν πεταλούδα που γεννήθηκε από κάμπια.

Χαμένη, σαν το αψέντι που σκοτώνει δίχως ίχνη.
Πίνει, σαν τη γη όταν ρουφάει τη βροχή.

Εύθραυστη, σαν τα κρυστάλλινα ποτήρια του κρασιού της.
Σπάει, σαν τον καθρέφτη που φέρνει γρουσουζιά.

Μόνη, σαν τον σαμάνο όταν μιλάει με το θεό του.
Κλαίει, σαν το μωρό που του στερήθηκε η μάνα.

Άδεια, σαν το φεγγάρι όταν περάσει η πανσέληνος.
Κοιμάται, στην ηρεμία του παιδιού που δεν θυμάται τύψεις.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Όνειρα θαλασσινά



















Θέλω να λουστώ με φως, να βάλω το κόκκινο φουστάνι και να βγω ως την παραλία.

Να αναπνεύσω τον παγωμένο αέρα και να γεμίσω ζωή.

Καθώς η νύχτα θα πλησιάζει, να μην φοβάμαι. Να πάρω την τρέλα αγκαλιά και να τρέξουμε μαζί ξυπόλυτες στο σκοτάδι.

Να σαγηνεύσουμε τα αερικά και να ξορκίσουμε τα φαντάσματα της πλάνης.

Μετά, να σκίσω τα ρούχα και να γευτώ την αμαρτία της αλμύρας, εκεί με το πρώτο αστέρι να σιγοκαίει.

Κολυμπώντας, να θαμπώσω τους καπετάνιους κάθε ορίζοντα. Μια μάτζικα να γίνω και να θολώνω το νου μέσα στα πράσινά μου μάτια.

Το χάραμα να μας βρει χορεύοντας λάγνους ρυθμούς γύρω από τη φωτιά. Τραγούδια να ακούγονται ολόγυρα από τις Σειρήνες, ξεγελώντας τη μνήμη.

Σαν ξημερώσει, υπνωτισμένη να περπατήσω σε ροδοπέταλα και να ξαποστάσω για λίγο στα κύματα του πάθους μου.

Να βρω την ανάσα μου και μανιασμένη να κινήσω για άλλους ωκεανούς.

Έτσι ονειρεύονται οι γοργόνες τον έρωτα…

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Αγαπημένα αντικείμενα: Κύριε Φρόυντ, εκφραστείτε ελεύθερα!

Έπειτα από πρόσκληση της γλυκιάς Μενεξεδιάς και με πολλές πολλές μέρες καθυστέρηση (…sorry) επιστρέφω με μερικά από τα «αγαπημένα μου αντικείμενα».

Ξεκινώντας να γράψω τα παρακάτω, διαπίστωσα ότι έχω την τάση να «μαζεύω» πράγματα απ’ όπου βρεθώ, επομένως το κάθε τελευταίο απόκτημα είναι και το πιο αγαπημένο. Απομονώνοντας ωστόσο αυτή την μη αντικειμενική οπτική μου αγωνία, κρατώ μερικά αγαπημένα αντικείμενα που με συντροφεύουν πολύ καιρό και σας τα παρουσιάζω…

Συγχωρέστε με για τις κακές φωτογραφίες, αλλά η καλλιτεχνική μου διάθεση φαίνεται ότι με εγκατέλειψε σήμερα… Η πολυλογία μου πάλι, όχι…

Μουσικό κουτί
Είναι ένα κουτάκι στο μέγεθος σπιρτόκουτου που όταν του γυρνάς το χερουλάκι παίζει έναν αγαπημένο σκοπό «Are you lonesome tonight…» Τι πιο μελαγχολικό θα διάλεγα; Κι όμως το αγαπώ, το αγαπώ, το αγαπώ.

Rubik’s cube
Αυτός ο κύβος όταν είμαι εκνευρισμένη λειτουργεί σαν το αγχολυτικό μου. Τον στρίβω, τον ξαναστρίβω και συνήθως εκνευρίζομαι τόσο πολύ που δεν καταφέρνω να τον φτιάξω, που ξεχνώ τον προηγούμενο εκνευρισμό μου. Έχει βρεθεί στα σκουπίδια πολλές φορές αλλά κάθε φορά μαγικά τη γλυτώνει, κι έτσι τον κουβαλάω μαζί μου μια εικοσαετία. Παρεμπιπτόντως, κατάφερα μία φορά να τον φτιάξω… τη μέρα που μου τον χάρισαν. Έκτοτε, εκνευρίζομαι ακόμη πιο πολύ για την τύχη του πρωτάρη.

Φωτάκι μινιατούρα
Όταν ήμουν μικρή ήθελα να είμαι ο Μαγκάιβερ και από τότε κόλλησα το βίτσιο με τα gadgetάκια… Απλό αλλά χρήσιμο, το φωτάκι αυτό με συνοδεύει στις νυχτερινές μου αναγνώσεις σε campings, τρένα, αεροπλάνα, ή απλά με… παρακοιμώμενους. Ο χάρτης φωτογραφήθηκε για ντεκόρ, όμως επίσης τον έχω χρόνια δεδομένης της τάσης μου να χάνομαι συχνά. Γυναίκες οδηγοί σου λένε μετά… Τουλάχιστον τα καταφέρνω με τους χάρτες!

Μπρελόκ
Φτιαγμένο ειδικά για μένα, από φίλη με γνώσεις φενγκ σούι και λοιπών ακαταλαβίστικων. Συγκεντρώνει όλα τα τυχερά μου σύμβολα και σημάδια (λέει εκείνη). Κοχυλάκια, ψαράκια, μπανανίτσες, χάντρες και άλλα φυλαχτά. Όχι ότι τα πολυπιστεύω, αλλά για καλό και για κακό το κρατάω «στη ΝΔ γωνία του σπιτιού, στο μεσαίο ράφι ξύλινης βιβλιοθήκης που βλέπει την είσοδο, και κοντά σε ένα κόκκινο κηροπήγιο»… Έ, είναι και όμορφο το άτιμο…


Σεντούκι
Όταν ήμουν μικρή έγραφα τα μυστικά μου και τα έκρυβα μέσα. Ύστερα μεγάλωσα και τα μυστικά μου είχα προλάβει και τα είχα πει στον κόσμο όλο. Τώρα δεν έχω μυστικά… οπότε προς το παρόν φιλοξενεί τα τραπουλόχαρτα για τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν. Αλλά έχει σταθερή αξία στην καρδιά μου.

Trivial Pursuit
Τρελαίνομαι για παιχνίδια…. Παραδίνομαι…. Και αυτό είναι το αγαπημένο μου. Κλασικό, μετακομίζει μαζί μου εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, έχει ξενυχτήσει αμέτρητα βράδια, έχει λουστεί από αμέτρητα ποτά και καεί από αμέτρητα τσιγάρα. Ειδικότητά μου, η ροζ κατηγορία. Ακόμη και σήμερα όμως, κάθε φορά που το ανοίγω, σταθερά απογοητεύομαι. Μα τέτοια άγνοια; Τι ήθελα και πήρα την genius έκδοση, μου λέτε; Αφήστε το, απαντώ εγώ: Ψώνιο…


Καπέλο Ducati
No comment… Έχουμε και τις αδυναμίες μας…






Ξύλινο μοντέλο
Όταν κάποτε έκανα ελεύθερο σχέδιο βρέθηκα με αυτόν τον κύριο αντιμέτωπη για ώρες πολλές. Η αλήθεια είναι πως δεν τα πήγαμε καλά. Με τον καιρό τα πινέλα κρύφτηκαν, αλλά ο κύριος βρέθηκε να φιλοξενείται στο σαλόνι μου και επίσης να αλλάζει χορευτικές φιγούρες ανάλογα με τη διάθεσή μου.

Άλογο (που δεν είναι τόσο κακό όσο δείχνει στη φωτογαρφία)
Το τοτέμ μου. Έτσι όπως είναι ατρόμητο, έτοιμο να καλπάσει, ελεύθερο κι αγέρωχο παρά τα γκέμια και τη σέλα, μου θυμίζει τη ψυχή μου. Τουλάχιστον στις καλές της μέρες…


Δέντρο από κερί
Η πιο μελαγχολική φιγούρα που έχω δει ποτέ. Κάθε φορά που το κοιτώ, με βυθίζει σε σκέψεις. Λες και τα μάτια του με διαπερνούν. Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να το «κάψω», αλλά δεν τα κατάφερα. Το διατηρώ, παρά τη σχέση μίσους και πάθους. Στις κακές μου μέρες, το τυλίγω με μια σακούλα super market και το θάβω στο τελευταίο ντουλάπι της κουζίνας. Από εκεί το έβγαλα και σήμερα… και αν και νιώθω καλά, για καλό και για κακό, ας το ξαναβάλω μέσα.

Αυτά….
Κύριε Φρόυντ, εκφραστείτε ελεύθερα!

Συνεχίζοντας το παιχνίδι, για σχετική "αυτοψυχανάλυση" προσκαλώ με τη σειρά μου τη Vassia , τον Raslowbap και τον Ψουξ...

Μενεξεδιά μου, και πάλι σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Πέρασα πολύ καλά και σ' αυτή τη διαδρομή...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Το κορμί μου





















Το κορμί μου ερημώνει…
Πού είσαι εραστή, να το ξυπνήσεις με ανάσες;
Πού είσαι άγνωστε, να το λικνίσεις με ορμή;
Πού είσαι αγαπημένε, να το λυτρώσεις με φωτιά;

Το κορμί μου αρρωσταίνει…
Πού είσαι ζωή μου, να το γιατρέψεις με αγκαλιές;
Που είσαι αστέρι μου, να το κεράσεις με φιλιά;
Πού είσαι καρδιά μου, να το φιλέψεις με ευωδιές;

Το κορμί μου πεθαίνει…
Έρωτα, έλα σε μένα κι ανέβασε τον πυρετό.
Πόνε, έλα σε μένα και θύμισε το πάθος.
Μέθη, έλα σε μένα και δείξε μου τη νύχτα.

Το κορμί μου στεγνώνει…
Πλάνη, έλα σε μένα και ρούφηξε τη θλίψη.
Ψέμα, έλα σε μένα κι αγκάλιασε την όψη.
Δάκρυ, έλα σε μένα και βγάλε την ψυχή.

Το κορμί μου περιμένει…
Εσένα, δώσε μου το χρόνο και κλείδωσε τη λήθη.
Εσένα, δείξε μου το δρόμο κι ανάγκασε τα λάθη.
Εσένα, πάρε με στη δίνη και δώσε μου ζωή.

Το κορμί μου σταυρώνεται…
Δεν έχω λόγια άλλα να πω.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

Ένα γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ...


Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήρθε αυτή ώρα... να σε δω νυφούλα, εννοώ.

Τελευταία σκέφτομαι όλα αυτά τα βήματα που έχουμε κάνει στην πορεία μας και οι δύο, τις στιγμές που έχουμε «χάσει» από τη ζωή η μια της άλλης, τις κουβέντες που θα 'θελα να είχαμε πει και δεν ειπώθηκαν ποτέ, και απορώ γιατί... Γιατί δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου θυμίζω ότι δεν έχουμε αλλάξει; Ότι είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ήμαστε και τότε, απλά μετά από τόσα χρόνια με πολύ περισσότερο «υλικό» για συζήτηση...

Μετά, σκέφτομαι όλες τις μεγάλες κουβέντες που είχαμε πει σαν παιδιά, όλες τις τρέλες που κάναμε μαζί (και ήταν αρκετές, κι ας μην τις θυμόμαστε πια), όλες τις συζητήσεις, τα ξενύχτα, τις μικρές και μεγάλες ζαβολιές, τους παράφορους έρωτες, τους ευφυείς τσακωμούς, τα αχτύπητα «καρφιά» μας...
Πόσο διαφορετικές είμαστε... Πόσο ίδιες... Πόσο καλά έχουμε περάσει!

Τι κι αν μερικές φορές τα πράγματα δεν ήταν «ανθισμένα» μεταξύ μας; Κάθε φορά που σε σκέφτομαι, και σε σκέφτομαι συχνά, κάθε φορά που αναφέρομαι σε σένα, και αναφέρομαι συχνά, λέω... «η κολλητή μου». Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμη δεν μπορώ να το ξεπεράσω αυτό.

Κι αν δεν μπορώ τώρα πια να σε βλέπω τόσο συχνά, ή δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι παλιά, ή δεν μπορούμε να είμαστε όπως παλιά, κι αν δεν νιώθεις την άνεση που είχες τότε μαζί μου, κι αν τα αστεία μας είναι πιο «μεγαλίστικα», θέλω να ξέρεις πως για μένα θα είσαι πάντα η «Χάκι» μου και πως η «Στρία» μέσα μου δεν θα πεθάνει ποτέ.

Θέλω να είμαι δίπλα σου σε κάθε αρχή, σε κάθε σκέψη, σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε τί εύκολο ή δύσκολο. Για ό,τι χρειαστείς και όσο με χρειάζεσαι, αν το θες ή... ακόμη και με το ζόρι, εγώ θα είμαι εκεί.

Μου λείπεις και θέλω να το ξέρεις.

Και σ’ αγαπώ πολύ...

Κι ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήρθε αυτή ώρα... να σε δω νυφούλα, εννοώ.

Αλλά μ’ αρέσει!


Η Στρία σου

Στον λαβύρινθο της καρδιάς










Στον λαβύρινθο της καρδιάς, τίποτα δεν είναι χαμένο, μόνο καλά κρυμμένο.

Άλλοτε προστατευμένο για να μην ξεχαστεί, κι άλλοτε θαμμένο για να μην αγκαθώνει.

Με το πέρασμα του χρόνου, τίποτα παρά μια χουφτίτσα μπαμπάκι, ο κάθε άνθρωπος μέσα μας.


(εμπνευσμένο από τον maximillianism)

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2007

Μαϊντανός: το ευγενές ζαρζαβατικόν



Τελευταία την χρησιμοποιώ συχνά αυτή τη λέξη: μαϊντανός. Και όχι, δεν πρόκειται για συνταγές μαγειρικής.

Τελευταία αποδίδω συχνά τον χαρακτηρισμό σε ανθρώπους, ανθρώπους που συχνά συναντώ και όχι, δεν θα μπορούσα να πω ότι είναι προσφιλείς, δεν θα μπορούσα και να πω ότι περνούν απαρατήρητοι, δεν θα μπορούσα να τους προσδώσω άλλον πιο σάρκινο χαρακτηρισμό, παρά αυτόν του μαϊντανού…

Είναι απλώς που είμαι κακός άνθρωπος;

Είναι η καρπουζένια μου φύση που ψάχνει να βρει χαρακτηρισμούς στη γλώσσα που γνωρίζει και μπορεί να επικοινωνεί;

Και τέλος πάντων, γιατί το ευγενές ζαρζαβατικόν αποδίδεται σαν αρνητικός χαρακτηρισμός, όταν προσάγεται σε ανθρώπινη υπόσταση;

Προδοσίας... χαιρέκακη συνέχεια



Τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι το έργο δεν το "παιξες" καλά. Άλλωστε, ακόμη και στην προδοσία...



Ability is what you're capable of doing.

Motivation determines what you do.

Attitude determines how well you do it.


(Lou Holtz, American football coach)

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

45 και σήμερα: Πλησιάζοντας τα πρώτα -άντα



Create Your Own Countdown



Το ξέρω, είναι ακόμη νωρίς για να με απασχολεί. Αλλά τα πρώτα
-αντα είναι τόσο κοντά, μια ανάσα μόνο μας χωρίζει.

Δεν πίστευα ποτέ σε αυτό που λένε κρίση ηλικίας, αλλά αυτή τη φορά τα κεράκια με αγχώνουν.

Στρογγυλό νούμερο το 30, και με φοβίζει. Ίσως γιατί διαβαίνοντας το κατώφλι του, η απόφαση μοιάζει ήδη ειλημμένη. Δεν είμαι πια ένα παιδί εγκλωβισμένο σε σώμα ενήλικα, είμαι ένας ενήλικας με ξεχασμένο ένα παιδί μέσα του.

Νιώθω στο κορμί μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Οι μαύροι κύκλοι και οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια, τα λίγα κιλά που βάζω κάθε καλοκαίρι και δεν φεύγουν πια τόσο εύκολα.

Νιώθω στη ψυχή μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Ψάχνω ακόμη το ιδανικό στους ανθρώπους, πιστεύω σ’ αυτό. Αλλά μερικές φορές ο συμβιβασμός δείχνει η ασφαλέστερη λύση.

Νιώθω στους ανθρώπους μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Ο έφηβος γιος του περιπτερά μου μιλά πια στον πληθυντικό και οι συμμαθητές μου έχουν οικογένειες.

Νιώθω στη σκέψη μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Κάποια όνειρα διαγράφονται, γιατί δεν προλαβαίνουν πια να εκπληρωθούν. Άλλα έχουν από καιρό ξεχαστεί. Και κάτι φορές, με κουράζει να κάνω καινούρια.

Αλλάζω…
...Είμαι παιδί του ήλιου, όμως τελευταία αγαπώ και τη βροχή.

Από μικρή βασανίζομαι από τον ίδιο εφιάλτη. Βλέπω το ρολόι της ζωής μου να χτυπά, κι εγώ να χάνω χρόνο απλά παρατηρώντας το, άπραγη μένω και το κοιτάω, σαν τη ζωή που περνά και δεν τη ζεις παρά την παρατηρείς αμέτοχος. Γι' αυτό και πάντα τρέχω, τρέχω να προλάβω, να δω, να αγγίξω, να μυρίσω, να γευτώ.

Χθες βράδυ πετάχτηκα στον ύπνο μου. Άκουγα το ρολόι της ζωής μου να χτυπά… τικ τακ, τικ τακ. Αλλά αυτή τη φορά οι δείκτες πήγαιναν αντίστροφα. Αντίστροφη μέτρηση, σαν να στενεύει ο χρόνος, σαν να μικραίνουν τα περιθώρια. Σαν να κυλούν τα γεγονότα πιο γρήγορα απ’ όσο μπορώ να τρέξω. Κι εγώ να μένω πίσω ασθμαίνοντας, να μην προλαβαίνω να τα ζήσω όλα.

Προσωπικός Ονειροκρίτης:
Μένουν 45 ημέρες για να αναστρέψω τις αρνητικές σκέψεις, να αναδιοργανώσω το life plan της επόμενης δεκαετίας και να διαγράψω όλα τα mp3s τύπου «Μαμά γερνάω…»

Θα επανέλθω…