Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

45 και σήμερα: Πλησιάζοντας τα πρώτα -άντα



Create Your Own Countdown



Το ξέρω, είναι ακόμη νωρίς για να με απασχολεί. Αλλά τα πρώτα
-αντα είναι τόσο κοντά, μια ανάσα μόνο μας χωρίζει.

Δεν πίστευα ποτέ σε αυτό που λένε κρίση ηλικίας, αλλά αυτή τη φορά τα κεράκια με αγχώνουν.

Στρογγυλό νούμερο το 30, και με φοβίζει. Ίσως γιατί διαβαίνοντας το κατώφλι του, η απόφαση μοιάζει ήδη ειλημμένη. Δεν είμαι πια ένα παιδί εγκλωβισμένο σε σώμα ενήλικα, είμαι ένας ενήλικας με ξεχασμένο ένα παιδί μέσα του.

Νιώθω στο κορμί μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Οι μαύροι κύκλοι και οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια, τα λίγα κιλά που βάζω κάθε καλοκαίρι και δεν φεύγουν πια τόσο εύκολα.

Νιώθω στη ψυχή μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Ψάχνω ακόμη το ιδανικό στους ανθρώπους, πιστεύω σ’ αυτό. Αλλά μερικές φορές ο συμβιβασμός δείχνει η ασφαλέστερη λύση.

Νιώθω στους ανθρώπους μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Ο έφηβος γιος του περιπτερά μου μιλά πια στον πληθυντικό και οι συμμαθητές μου έχουν οικογένειες.

Νιώθω στη σκέψη μου, ότι τα περιθώρια στενεύουν...
...Κάποια όνειρα διαγράφονται, γιατί δεν προλαβαίνουν πια να εκπληρωθούν. Άλλα έχουν από καιρό ξεχαστεί. Και κάτι φορές, με κουράζει να κάνω καινούρια.

Αλλάζω…
...Είμαι παιδί του ήλιου, όμως τελευταία αγαπώ και τη βροχή.

Από μικρή βασανίζομαι από τον ίδιο εφιάλτη. Βλέπω το ρολόι της ζωής μου να χτυπά, κι εγώ να χάνω χρόνο απλά παρατηρώντας το, άπραγη μένω και το κοιτάω, σαν τη ζωή που περνά και δεν τη ζεις παρά την παρατηρείς αμέτοχος. Γι' αυτό και πάντα τρέχω, τρέχω να προλάβω, να δω, να αγγίξω, να μυρίσω, να γευτώ.

Χθες βράδυ πετάχτηκα στον ύπνο μου. Άκουγα το ρολόι της ζωής μου να χτυπά… τικ τακ, τικ τακ. Αλλά αυτή τη φορά οι δείκτες πήγαιναν αντίστροφα. Αντίστροφη μέτρηση, σαν να στενεύει ο χρόνος, σαν να μικραίνουν τα περιθώρια. Σαν να κυλούν τα γεγονότα πιο γρήγορα απ’ όσο μπορώ να τρέξω. Κι εγώ να μένω πίσω ασθμαίνοντας, να μην προλαβαίνω να τα ζήσω όλα.

Προσωπικός Ονειροκρίτης:
Μένουν 45 ημέρες για να αναστρέψω τις αρνητικές σκέψεις, να αναδιοργανώσω το life plan της επόμενης δεκαετίας και να διαγράψω όλα τα mp3s τύπου «Μαμά γερνάω…»

Θα επανέλθω…

7 σχόλια:

Adonios είπε...

Τελικά είναι λίγοι εκείνοι που δεν έχουν σκεφτεί όπως εσύ αυτές τις μέρες. Φαντάζομαι ότι ίσως και να μην υπάρχουν!
Ξεπερνώντας το "εμπόδιο" των πρώτων -άντα θα δεις και μόνη σου ότι οι ανησυχίες είναι ψεύτικες, αφού τίποτα δεν αλλάζει. Μόνο το πως με τον καιρό θα σε βλέπουν οι άλλοι.
Και θα σε ρωτήσω κάτι... Σε νοιάζει;

Τι κι αν είσαι 34 ή 47 ή 52... μέσα σου θα είσαι πάντα μια κοπέλα σε όποια ηλικία θέλει.
Και άσε τους άλλους να ασχολούνται ;)
Την καλημέρα μου

ΨουΞ είπε...

φαντάσου να είχες ένα γάμο που να μην τραβάει ,ένα μωρό να σε χρειάζεται,το ίδιο και η δουλειά σου και να ήσουν 26.(χειρότερο ε;).
όσο για το παιδί στο σώμα του ενήλικα
καλό αλλά λίγο- βάλε στόχο παιδί σε σώμα μεσήλικα (αρχικά)και υπερήλικα για την συνέχεια....

υγ.τα κιλά πέφτουν όταν κινείσαι οχι όταν δεν τρώς.

καλημέρα

Pike είπε...

Α!!! Η περίφημη "κρίση των 30"!
Ευτυχώς μου φαίνεται πολύ μακριά πιά...lol

Πάντως νομίζω ότι σε ένα μεγάλο βαθμό ΔΕΝ είναι θέμα ηλικίας, αλλά τρόπου σκέψης...κάποια στιγμή θα νοιώσεις καλύτερα, αρκεί να "οξειδώνεσαι μεσ' στη νοτιά των ανθρώπων" και θα δεις ότι ΑΝ εσύ βαθιά μέσα σου είσαι ΖΩΝΤΑΝΗ, η ηλικία δε μετράει τόσο (εκτός, ίσως, από άποψη "εξωτερικής" φθοράς, που στις μέρες μας "διορθώνεται" εύκολα).

Μείνε με τα όνειρα και τις ελπίδες σου, προσπάθησε να πετύχεις όσα θεωρείς σημαντικά και θα δεις ότι όλα θα πάνε μια χαρά..είτε στα 30, είτε στα 40 κλπ..

Πίστεψέ με, κάτι ξέρω κι εγώ που αν και έχω ξεχάσει τα 30,
"δεν έχω ούτε μιαν άσπρη τρίχα στη ψυχή μου
ούτε σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας"
(για να θυμηθούμε και τον Μαγιακόφσκη)

karpouzi είπε...

@all
Συγχωρήστε προκαταβολικά τη blue mood μου...


@adonios
Με προβληματίζει που η κρίση των 30 έχει γίνει κοινωνικό φαινόμενο. Είναι πράγματι όπως λες, θέμα στάσης ζωής, να μην σε επηρεάσει. Μήπως τελικά το πρόβλημα είναι πόσο νιώθω κι όχι πόσο είμαι ή πόσο δείχνω; Θα το σκεφτώ.
ΥΓ Ευχαριστώ για το mail. Έξυπνο...

@ψουξ
ΟΚ, για να το δω λίγο διαφορετικά. Είμαι νέα, ωραία, ελεύθερη, με σπίτι, αυτοκίνητο και καλή δουλειά... Βέβαια δεν έχω κάποιον στη ζωή μου, δεν ξέρω πότε θα γίνω μάνα, δεν ξέρω αν θα προλάβω να γίνω μεσήλικας, και το παιδί μέσα μου παίζει τραμπολίνο ασταμάτητα...
Εγώ τώρα γιατί μελαγχολώ περισσότερο;
ΥΓ Σ' ευχαριστώ που πέρασες. Σε επισκέπτομαι κι εγώ τελευταία.

@pike
Μερακλή μου φίλε, πάλι καλά τα λες. Κρατώ τις συμβουλές σου... εσύ ξέρεις.
Να σου θυμίσω όμως ότι ο Μαγιακόφσκι λέει λίγο πιο κάτω
"Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης."
Εκτός ορίου ηλικίας, δηλαδή.
ΥΓ Ελπίζω να τα πούμε στο msn κάποια στιγμή.

Pike είπε...

α! ωραία...ευκαιρία για να το εγκαταστήσω :-)
και μετά θα χρειασθούν οδηγίες χρήσης.

karpouzi είπε...

@pike
Στη διάθεσή σου...

Pike είπε...

δες "απάντηση" στο σχόλιο σου σε τελευταίο ποστ του πειρατικού please