Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Αγαπημένα αντικείμενα: Κύριε Φρόυντ, εκφραστείτε ελεύθερα!

Έπειτα από πρόσκληση της γλυκιάς Μενεξεδιάς και με πολλές πολλές μέρες καθυστέρηση (…sorry) επιστρέφω με μερικά από τα «αγαπημένα μου αντικείμενα».

Ξεκινώντας να γράψω τα παρακάτω, διαπίστωσα ότι έχω την τάση να «μαζεύω» πράγματα απ’ όπου βρεθώ, επομένως το κάθε τελευταίο απόκτημα είναι και το πιο αγαπημένο. Απομονώνοντας ωστόσο αυτή την μη αντικειμενική οπτική μου αγωνία, κρατώ μερικά αγαπημένα αντικείμενα που με συντροφεύουν πολύ καιρό και σας τα παρουσιάζω…

Συγχωρέστε με για τις κακές φωτογραφίες, αλλά η καλλιτεχνική μου διάθεση φαίνεται ότι με εγκατέλειψε σήμερα… Η πολυλογία μου πάλι, όχι…

Μουσικό κουτί
Είναι ένα κουτάκι στο μέγεθος σπιρτόκουτου που όταν του γυρνάς το χερουλάκι παίζει έναν αγαπημένο σκοπό «Are you lonesome tonight…» Τι πιο μελαγχολικό θα διάλεγα; Κι όμως το αγαπώ, το αγαπώ, το αγαπώ.

Rubik’s cube
Αυτός ο κύβος όταν είμαι εκνευρισμένη λειτουργεί σαν το αγχολυτικό μου. Τον στρίβω, τον ξαναστρίβω και συνήθως εκνευρίζομαι τόσο πολύ που δεν καταφέρνω να τον φτιάξω, που ξεχνώ τον προηγούμενο εκνευρισμό μου. Έχει βρεθεί στα σκουπίδια πολλές φορές αλλά κάθε φορά μαγικά τη γλυτώνει, κι έτσι τον κουβαλάω μαζί μου μια εικοσαετία. Παρεμπιπτόντως, κατάφερα μία φορά να τον φτιάξω… τη μέρα που μου τον χάρισαν. Έκτοτε, εκνευρίζομαι ακόμη πιο πολύ για την τύχη του πρωτάρη.

Φωτάκι μινιατούρα
Όταν ήμουν μικρή ήθελα να είμαι ο Μαγκάιβερ και από τότε κόλλησα το βίτσιο με τα gadgetάκια… Απλό αλλά χρήσιμο, το φωτάκι αυτό με συνοδεύει στις νυχτερινές μου αναγνώσεις σε campings, τρένα, αεροπλάνα, ή απλά με… παρακοιμώμενους. Ο χάρτης φωτογραφήθηκε για ντεκόρ, όμως επίσης τον έχω χρόνια δεδομένης της τάσης μου να χάνομαι συχνά. Γυναίκες οδηγοί σου λένε μετά… Τουλάχιστον τα καταφέρνω με τους χάρτες!

Μπρελόκ
Φτιαγμένο ειδικά για μένα, από φίλη με γνώσεις φενγκ σούι και λοιπών ακαταλαβίστικων. Συγκεντρώνει όλα τα τυχερά μου σύμβολα και σημάδια (λέει εκείνη). Κοχυλάκια, ψαράκια, μπανανίτσες, χάντρες και άλλα φυλαχτά. Όχι ότι τα πολυπιστεύω, αλλά για καλό και για κακό το κρατάω «στη ΝΔ γωνία του σπιτιού, στο μεσαίο ράφι ξύλινης βιβλιοθήκης που βλέπει την είσοδο, και κοντά σε ένα κόκκινο κηροπήγιο»… Έ, είναι και όμορφο το άτιμο…


Σεντούκι
Όταν ήμουν μικρή έγραφα τα μυστικά μου και τα έκρυβα μέσα. Ύστερα μεγάλωσα και τα μυστικά μου είχα προλάβει και τα είχα πει στον κόσμο όλο. Τώρα δεν έχω μυστικά… οπότε προς το παρόν φιλοξενεί τα τραπουλόχαρτα για τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν. Αλλά έχει σταθερή αξία στην καρδιά μου.

Trivial Pursuit
Τρελαίνομαι για παιχνίδια…. Παραδίνομαι…. Και αυτό είναι το αγαπημένο μου. Κλασικό, μετακομίζει μαζί μου εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, έχει ξενυχτήσει αμέτρητα βράδια, έχει λουστεί από αμέτρητα ποτά και καεί από αμέτρητα τσιγάρα. Ειδικότητά μου, η ροζ κατηγορία. Ακόμη και σήμερα όμως, κάθε φορά που το ανοίγω, σταθερά απογοητεύομαι. Μα τέτοια άγνοια; Τι ήθελα και πήρα την genius έκδοση, μου λέτε; Αφήστε το, απαντώ εγώ: Ψώνιο…


Καπέλο Ducati
No comment… Έχουμε και τις αδυναμίες μας…






Ξύλινο μοντέλο
Όταν κάποτε έκανα ελεύθερο σχέδιο βρέθηκα με αυτόν τον κύριο αντιμέτωπη για ώρες πολλές. Η αλήθεια είναι πως δεν τα πήγαμε καλά. Με τον καιρό τα πινέλα κρύφτηκαν, αλλά ο κύριος βρέθηκε να φιλοξενείται στο σαλόνι μου και επίσης να αλλάζει χορευτικές φιγούρες ανάλογα με τη διάθεσή μου.

Άλογο (που δεν είναι τόσο κακό όσο δείχνει στη φωτογαρφία)
Το τοτέμ μου. Έτσι όπως είναι ατρόμητο, έτοιμο να καλπάσει, ελεύθερο κι αγέρωχο παρά τα γκέμια και τη σέλα, μου θυμίζει τη ψυχή μου. Τουλάχιστον στις καλές της μέρες…


Δέντρο από κερί
Η πιο μελαγχολική φιγούρα που έχω δει ποτέ. Κάθε φορά που το κοιτώ, με βυθίζει σε σκέψεις. Λες και τα μάτια του με διαπερνούν. Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να το «κάψω», αλλά δεν τα κατάφερα. Το διατηρώ, παρά τη σχέση μίσους και πάθους. Στις κακές μου μέρες, το τυλίγω με μια σακούλα super market και το θάβω στο τελευταίο ντουλάπι της κουζίνας. Από εκεί το έβγαλα και σήμερα… και αν και νιώθω καλά, για καλό και για κακό, ας το ξαναβάλω μέσα.

Αυτά….
Κύριε Φρόυντ, εκφραστείτε ελεύθερα!

Συνεχίζοντας το παιχνίδι, για σχετική "αυτοψυχανάλυση" προσκαλώ με τη σειρά μου τη Vassia , τον Raslowbap και τον Ψουξ...

Μενεξεδιά μου, και πάλι σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Πέρασα πολύ καλά και σ' αυτή τη διαδρομή...

5 σχόλια:

Μενεξεδια είπε...

Με κέρδισε το κερί Καρπουζένια μου, βλέπεις και μένα μου αρέσουν πολύ τα κεριά. Ένα αγαπημένο μου όμως δεν το έβγαλα φωτογραφία γιατί... δεν ξέρω γιατί. Μάλλον ήταν πολύ προσωπικό.
Επίσης να σου πω πως και εγώ είχα κάποτε μανία με τον κύβο του ρούμπικ. Δεν το είχα σκεφτεί όμως ποτέ σαν αγχωλιτικό και ομολογώ ότι είναι πολύ καλή ιδέα!

Σε ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σου, η οποία ήταν εξαιρετική και άκρως ενδιαφέρουσα :)

Σε φιλώ!

Vassia είπε...

Eυχαριστώ καρπούζι για την πρόσκληση.
Την δική μου την έκανα με άλλον - δικό μου - τρόπο.

Αν δεν πιάνει να κάνω άλλη μία (ψυχανάλυση):-)

Πάντως εάν η μανία μου για ξύλινα αντικείμενα και τοτέμ λέει κάτι - την έχω κι αυτή.

raslowbap είπε...

Το κερί και το αλογάκι θαρρώ πως κέρδισαν και εμένα. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση, ελπίζω μέσα στο σβκ να ανεβάσω το σχετικό ποστ. Καληνύχτα.

karpouzi είπε...

@μενεξεδιά
Πάντα χαρά μου να σε έχω εδώ.
Εγώ σε ευχαριστώ ξανά για την πρόσκληση.

@vassia
Τι να πώ... Ίσως πάσχουμε από κάποια κοινή ασθένεια. Θα χαρώ να μας πεις περισσότερα, κάποια στιγμή, για τα αντικείμενα που αγαπάς.

@raslowbap
Σε ευχαριστώ για την ανταπόκριση. Ανυπομονώ να "γνωριστούμε" καλύτερα μέσα από αγαπημένα αντικείμενα...

Roadartist είπε...

πολύ ωραία αντικείμενα :)