Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Όνειρα θαλασσινά



















Θέλω να λουστώ με φως, να βάλω το κόκκινο φουστάνι και να βγω ως την παραλία.

Να αναπνεύσω τον παγωμένο αέρα και να γεμίσω ζωή.

Καθώς η νύχτα θα πλησιάζει, να μην φοβάμαι. Να πάρω την τρέλα αγκαλιά και να τρέξουμε μαζί ξυπόλυτες στο σκοτάδι.

Να σαγηνεύσουμε τα αερικά και να ξορκίσουμε τα φαντάσματα της πλάνης.

Μετά, να σκίσω τα ρούχα και να γευτώ την αμαρτία της αλμύρας, εκεί με το πρώτο αστέρι να σιγοκαίει.

Κολυμπώντας, να θαμπώσω τους καπετάνιους κάθε ορίζοντα. Μια μάτζικα να γίνω και να θολώνω το νου μέσα στα πράσινά μου μάτια.

Το χάραμα να μας βρει χορεύοντας λάγνους ρυθμούς γύρω από τη φωτιά. Τραγούδια να ακούγονται ολόγυρα από τις Σειρήνες, ξεγελώντας τη μνήμη.

Σαν ξημερώσει, υπνωτισμένη να περπατήσω σε ροδοπέταλα και να ξαποστάσω για λίγο στα κύματα του πάθους μου.

Να βρω την ανάσα μου και μανιασμένη να κινήσω για άλλους ωκεανούς.

Έτσι ονειρεύονται οι γοργόνες τον έρωτα…

3 σχόλια:

Pike είπε...

Ομορφο!
Η ομορφιά και η κατάρα της γοργόνας..να ανήκει σε δύο κόσμους και ταυτόχρονα σε κανένα...να μπορεί ΜΟΝΟ να ονειρεύεται ότι χορεύει και περπατάει και να σαγηνεύει δίποδα πλάσματα που μόνο περπατούν..Ισως η γοργόνα να "ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό" (που λέει κι ο παλιός καλός Σαββόπουλος)..όμως και κάποιοι άνθρωποι-σκέτοι (μη "γοργόνοι") έτσι πορεύονται..

(sorry καρπουζένια, this is a drunken post. Οπως λέει, όμως κι ο Tom Waits "The piano has been drinking, not me, not me, not me, not me, not me...")

Vassia είπε...

"Να βρω την ανάσα μου και μανιασμένη να κινήσω για άλλους ωκεανούς."

Mένω εδώ........
Πολύ όμορφο :-)

karpouzi είπε...

@pike
Καπετάνιε μου, εσύ που γνωρίζεις από θάλασσες και φουρτούνες, ίσως και να ακούς το κλάμα της γοργόνας.
Στην άλλη ζωή όμως, την πραγματική, το μυστικό είναι να μην απομυθοποιούμαστε... Είτε είμαστε νεράιδες, είτε τέρατα!

@vassia
Σε ευχαριστώ, καλή μου. Θέλουν γερά μπράτσα αυτές οι θάλασσες...