Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

Άγγελοι με μαύρα ρούχα

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω έτσι.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω στο χωράφι με τα μνήματα.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω ζωντανή νεκρή σε έναν ατέλειωτο αποχαιρετισμό.

Άνθρωποι, τόσοι άνθρωποι, λιτανεία γύρω από τα μάρμαρα, ομπρέλες να κρατούν στεγνά τα πρόσωπα από τη βροχή, κι όμως βρεγμένα τα πρόσωπα απ’ τα δάκρυα. Κι αυτό το μαύρο κρεβάτι… Κράτησες την ανάσα σου, σε είδα, και μετά η σιωπή.

Καρδιά μου, πες γεια στη μανούλα και άσε τα δάκρια να κυλήσουν. Ούρλιαξε και βγάλε τον πόνο απ’ τα πνευμόνια σου, μην τον κρατάς. Ταπείνωσε αυτή την αξιοπρέπεια που σε συντροφεύει χρόνια τώρα και άσε τη ψυχούλα σου ελεύθερη.

Αγάπη μου, περπάτησα κι εγώ στα χώματα που περπατάς εσύ τώρα. Σε νιώθω… Ξέρω πως είναι τα μάτια να ‘ναι κόκκινα απ’ το κλάμα… Αλλά το χιονισμένο βλέμμα σου, χλωμό σαν το πρόσωπό σου, δεν άντεξα να το βλέπω.

Ψυχή μου, είναι βαρύ το ξέρω, μα θα περάσει όπως κι όλα τ’ άλλα. Το πρόσωπό της είναι ζωγραφισμένο στο κορμί σου και το αίμα της κυλάει μαζί με το δικό σου αίμα. Άστη να φύγει. Άστη να κάνει το ταξίδι της. Άστη να πάει ψηλά με τους αγγέλους και να χορέψει στα σύννεφα τανγκό με τον θεό.

Κι εσύ, κι εσύ μωρό μου, αφέσου να σπάσεις σε χίλια κομμάτια, να μην μείνει ίχνος από την αρρώστια της, να γεμίζεις μόνο με το άρωμα της ζωής της, να τα μαζέψουμε μαζί μετά και να γελάμε όπως παλιά.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω έτσι.

Και την ημέρα που γεννιέται ο Χριστός, όταν γιορτάζεις τ’ όνομά σου, δεν θα ‘σαι μόνη. Εγώ θα σου φτιάχνω κουλουράκια…

7 σχόλια:

Βαγγέλης είπε...

Ειλικρινά συγκινήθηκα. Να ευχηθώ στην Χριστίνα (αν κατάλαβα σωστά) να μπορεί να την θυμάται πάντα ευτυχισμένη. Καλό ταξίδι να έχει. Σίγουρα θα είναι καλύτερα εκεί. Μακριά από την ματαιότητα της ζωής που η μόνη πραγματική ευτυχία ίσως να είναι αυτές οι στιγμές. Σαν αυτές με τα κουλουράκια την ημέρα της γιορτής σου.

karpouzi είπε...

Βαγγέλη μου, όλες οι θετικές μου σκέψεις είναι στο Χριστινάκι και σ' ευχαριστώ που μοιράστηκες και τις δικές σου. Να 'σαι καλά.
Καλωσήρθες.

Oh fuck it! είπε...

Είμαι σίγουρη πως η φίλη σου πονάει. Στην ατυχία της είναι τυχερή που έχει ανθρώπους σαν κι εσένα κοντά της. Τα συλληπητήριά μου στη Χριστίνα, είναι μακρύς ο δρόμος της συμφιλίωσης με την απώλεια. Κουράγιο και σε σένα, θα το χρειαστείς διπλά, ένα για σένα κι ένα για εκείνη.

karpouzi είπε...

Monsteraki μου, έτσι είναι... Σ' ευχαριστώ. Μόνο που τρέμω τις ώρες της σιωπής, αυτές που δεν θα 'χω λόγια να της πω. Και η αγκαλιά μου φοβάμαι ότι δεν θα 'ναι αρκετή...

raslowbap είπε...

Σε τέτοιες περιπτώσεις που αφορούν παιδιά ότι και να πεις (εάν βρεις και κάτι να πεις) είναι λίγο. Κουράγιο στην φίλη για τις δύσκολες ώρες που θα περνάει.

karpouzi είπε...

Σ' ευχαριστώ...
Ο δρόμος μπροστά της είναι ακόμη μακρύς, αλλά θα τον διανύσει και κάποτε θα γελάμε ξανά.

ΨΟΥΞ είπε...

μολις γύρισα και βγαίνω για μία παράσταση -αυριο mail;