Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Μαστορέματα αυστηρώς ακατάλληλα






Άνοιξα την πόρτα για να μπω στο γραφείο και έπεσα επάνω σου. Κυριολεκτικά προσγειώθηκα στα χέρια σου. Με κοίταξες στα μάτια. Αμηχανία.
«Καλημέρα» μου είπες γελώντας.
«Καλημέρα» είπα κι εγώ και ξέχασα να ανασάνω.

Χάθηκα στο βλέμμα σου.

Μετά από ώρα σε πλησίασα.
«Καφεδάκι;» είπα.
«Ναι, σ' ευχαριστώ.»
Μια κουβέντα, το ίδιο βλέμμα, ένα λοξό χαμόγελο και το όνομά σου, αυτό του κατακτητή, να ακούγεται από τους άλλους τεχνίτες...

Χάθηκα στο όνομά σου.

Ανεβοκατέβαινες τις σκάλες κουβαλώντας τα ξύλα. Με κοίταζες κάθε φορά που περνούσες από το γραφείο μου, μια κλεφτή ματιά, ίσα για να την αφουγκραστώ και να σηκώσω τα μάτια από το πληκτρολόγιο. Και ώσπου να σηκώσω το κεφάλι, είχες φύγει ξανά και ξανά.

Χάθηκα στον απόηχο της κίνησής σου.

Δεν ξέρω τίποτα άλλο για σένα… Το βλέμμα σου, το όνομά σου και τον ήχο που κάνουν τα αθλητικά σου παπούτσια ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας τις μαρμάρινες σκάλες.
Κολασμένα μπράτσα, δυνατά πόδια, σμιλεμένους κοιλιακούς μέσα από τη μπλούζα που ανασηκωνόταν τυχαία σε κάθε κίνηση της δουλειάς σου, όχι, δεν είμαι σίγουρη πως είχες. Δεν είδα, δεν πρόσεξα. Εγκλωβίστηκα στο βλέμμα σου.

Ζαλίστηκα σε ένα ζευγάρι σκούρα μάτια, σκοτεινά και φωτεινά μαζί - πώς γίνεται άραγε αυτό; Φλύαρα μάτια, παιχνιδιάρικα αλλά και μυστηριώδη. Γατίσια μάτια αλλά και μικρού παιδιού. Μάτια δίχως ηλικία, δίχως όρια και περιορισμούς. Μάτια που κοιτούν ευθεία, που δεν σηκώνουν αντιρρήσεις, που διεκδικούν, μάτια κατακτητή.

Αργά το απόγευμα σε ξαναείδα.
«Φεύγεις;» σε ρώτησα.
«Δυστυχώς.» μου απάντησες.
Με κοίταξες και πάγωσε ο χρόνος. Όταν ξεθόλωσε το μυαλό μου, είχες κλείσει την πόρτα πίσω σου. Κι έμεινα να κοιτάω την κλειστή πόρτα και να βλέπω το βλέμμα σου, να ακούω το όνομά σου και να φαντάζομαι τα γρήγορα βήματά σου.

Και μετά ξανά μπροστά στο πληκτρολόγιο… Deponάκι για τη ζαλάδα και εργασιοθεραπεία.

Αχ, μαστορέματα που θα κάναμε μαζί…
Προς το παρόν... DIY!

4 σχόλια:

Roadartist είπε...

πάντα να χάνεσαι ... απο αισθήματα ...

Vassia είπε...

Τα όμορφα της ζωής, έστω πίσω από ένα βλέμμα, πάνω από ένα πληκτρολόγιο ή ακόμα και μέσα στη σκέψη.
:-)

Pike είπε...

Χεχε,,,είδες; Οι επαφές μου με τον Αι-Βασίλη αρχίζουν να αποδίδουν

Karpouzi είπε...

@roadartist
Και μετά η ανώμαλη προσγείωση...
Σ' ευχαριστώ που είσαι εδώ.

@vassia
Καλή μου, κάτι τέτοια μας επιβεβαιώνουν ότι η καρδιά χτυπά ακόμη, κι ας χάνει το ρυθμό της..

@pike
Καπετάνιε μου, θα τελειώσουν οι φουρτούνες, πού θα πάει; Ξέρεις εσύ...