Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007

Μέθυσα κι απόψε















(απαντώντας με μεθυσμένα λόγια στην πρόσκληση του Adonio)

Κάθε μέρα είμαι μεθυσμένη.


Μεθώ με τους ανθρώπους. Με τις μορφές τους, τις ιδιαιτερότητές τους, τα μυστικά τους.

Με μεθά κάθε προσπάθεια να αποχαρακτηρίσω τις κινήσεις τους, να δω μέσα στο μυαλό τους. Με μεθούν οι σκέψεις τους, αυτές που δεν ξέρω και μαντεύω. Τι ονειρεύονται, γιατί γελούν λοξά, γιατί γουρλώνουν τα μάτια διαβάζοντας την εφημερίδα, γιατί σοβαρεύουν απότομα μιλώντας στο τηλέφωνο, σε ποιά σύννεφα περπατούν όταν αγναντεύουν το σκοτάδι απ΄ το παράθυρο του μετρό.

Μεθυστικές υπάρξεις οι άνθρωποι. Όλοι τους.

Οι κυρίες που περπατούν γρήγορα στο δρόμο για να προλάβουν τα ψώνια της ημέρας, οι κουστουμαρισμένοι άντρες με τους χαρτοφύλακες στο χέρι που δεν τους φτάνουν τα λεπτά και οι ώρες, οι όμορφες έφηβες στα δρομάκια του κέντρου που κοιτούν τις βιτρίνες με μάτια αχόρταγα, οι νταήδες της πόλης που φτύνουν στο πεζοδρόμιο επιδεικτικά, τα παιδιά που κλαίνε και όταν τους γελάς κρύβονται πίσω απ΄ το φουστάνι της μαμάς, οι μοιραίες της πλάσης που αφήνουν το άρωμά τους περνώντας δίπλα σου και το μυρίζεις ακόμη τετράγωνα μακριά, οι τσαμπουκαλήδες με τα κόκκινα μάγουλα όταν θυμώνουν, οι οδηγοί που κορνάρουν για να τους ακούσει η οικουμένη όλη.

Χαζεύω με τους ανθρώπους. Ζαλίζομαι στον απόηχό τους.

Μεθώ με τη βουβή παράσταση που ανεβαίνει στην πόλη τούτη. Κι εγώ να μην παίζω, να είμαι θεατής και να αποκρυπτογραφώ «τι θέλει να πει ο ποιητής» σε κάθε κίνηση και εικόνα. Και μετά, να παίρνω το ρόλο του υποβολέα στον μυαλό μου και να κάνω σενάρια για όσα παρακολουθώ, να φαντάζομαι για κάθε άνθρωπο πού μένει, τι φοράει τις νύχτες όταν ξαπλώνει, ποιόν πάει να συναντήσει, πόσοι του τηλεφωνούν την ημέρα της γιορτής του.

Με υπνωτίζουν οι σκιές των ανθρώπων, αυτή η απατηλή επιβεβαίωση της ύπαρξης μας.

Με παρασύρουν οι ανάσες τους, τα καρδιοχτύπια τους, ο φόβος που οσφραίνομαι όταν τους προσπερνώ, η άνεση που έχουν κάποιοι άλλοι, τα χρώματα της αύρας τους, οι εσωτερικοί τους διχασμοί. Με μεθά ο τρόπος που φτερνίζονται, που αντιδρούν στη σιωπή, που κλαίνε στο θάνατο, που αγαλλιάζουν στην αγκαλιά, που αντιστέκονται στη θλίψη, που παραδίνονται στην ευτυχία, που χαϊδεύουν, που αγανακτούν.

Με μεθά να παραβιάζω αυτή τη «νοητή φουσκάλα» που περιβάλλει τον καθένα μας και να τρυπώνω στις πιο μύχιες σκέψεις τους, στα πιο δειλά συναισθήματα, στα πιο κρυμμένα εγώ και πιο μακρινά θέλω. Και μετά, να πλάθω ιστορίες.

Από μακριά, να τους παρακολουθώ και να τους μαθαίνω.
Για να καταλήξω κάθε φορά στο ίδιο συμπέρασμα.
Μόνο οι άνθρωποι δεν θα πάψουν ποτέ να με εκπλήσσουν.

Μεθώ με τους ανθρώπους…

13 σχόλια:

Ε-αυτέ είπε...

Οι εναπομείναντες συγκεντρώσεις της αλκοόλης στο αίμα μου συνάδουν με τη νηφάλια λογική σου.Μυστήρια πλάσματα οι άνθρωποι,μπορούν να γίνουν

raslowbap είπε...

Το άσχημο όμως είναι πως τις περισσότερες πλέον φορές οι εκπλήξεις των ανθρώπων είναι δυσάρεστες. Καλημέρα.

Vassia είπε...

Καλησπέρα :-)
Πολύ όμορφα και γλαφυρά δοσμένες σκέψεις.
Μπράβο.

Karpouzi είπε...

@ε-αυτέ
Καλέ μου, για τα μυστήρια της ζωής ξυπνάμε κάθε πρωί, προσπαθώντας να τα λύσουμε. Και το ίδιο βράδυ κοιμόμαστε ίσως και χαρούμενοι που δεν τα καταφέραμε. Για να έχουμε λόγο να ξυπνήσουμε το επόμενο πρωί...
Καλωσήρθες.

@raslowbap
Δεν έχεις άδικο... Είναι απαραίτητο όμως κάτι να "παίζει", για να ξυπνάμε από την καθημερινότητα. Κι ας μοιραζόμαστε μετά "στιγμές παράνοιας" εγώ, εσύ και άλλοι πολλοί, απορώντας για το τι "παίχτηκε"...

@vassia
Σ' ευχαριστώ πολύ που είσαι και σήμερα εδώ. Καλό σου απόγευμα.

Pike είπε...

Γιατί άραγε αυτό το "μεθύσι" μου φαίνεται πολύ "εγκεφαλικό"(και, πρέπει να ομολογήσω, όμορφα δοσμένο)?
Γιατί έχω την αίσθηση ότι κάποιοι δε συνηθίζουν να μεθάνε/"μεθάνε" κυριολεκτικά και μεταφορικά?
Ας είναι...κάθε κατάθεση μεθυσιού (και "μεθυσιού') είναι συμπαθής.
Με την ευκαιρία, να μία κατάθεση κάποιου που ΜΕΘΑΕΙ (με κάθε έννοια)
http://www.ripcat.free-online.co.uk/waitshtml/thepianohasbeendrinkingbclyrics.htm

"The combo went back to New York, and left me all alone
The jukebox has to take a leak
Have you noticed that the carpet needs a haircut?
And the spotlight looks just like a prison break
And the telephone's out of cigarettes
As usual the balcony's on the make
And the piano has been drinking, heavily
The piano has been drinking
And he's on the hard stuff tonight"

Λίγα "μεθυσμένα" λόγια, 01.15 Saturday night, Dec. 9, 2007 λολολ

Ε-αυτέ είπε...

Καλή μου,σήμερα που ξύπνησα,είχα να αντιμετωπίσω ένα πρόβλημα που είναι μυστήριο από τη φύση του.Να πετύχω τη σωστή αναλογία ζάχαρης-καφέ-νερού-γάλακτος.Τα παγάκια είναι σταθερά,5 τον αριθμό. :-Ρ.

Την υπόλοιπη μέρα θα έχω να σκεφτώ περί υπολοίπων μυστηρίων ή μη που θα συναντήσω.Απλά και κομψά μυστήρια για να σε εγείρουν από το λήθαργο και να σε ωθήσουν στην παράνοια της λογικής.

Adonios είπε...

Μεθώ με τους ανθρώπους...
Όταν μπορείς να ζεις την στιγμή, τότε βλέπεις καθαρά την αρμονία που έχουν όλα αυτά που περιγράφεις μέσα στο χάος της ζωής...
Γίνεσαι παρατηρητής και αφήνεσαι να σε μεθά η ίδια η ζωή!
Εξαιρετική η "μέθη" σου...

Σε ευχαριστώ για την αποδοχή της πρόσκλησης!
Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα

SeaGulL είπε...

Μας μέθυσες κι απόψε με τα λόγια σου, μας μάγεψες με τα γραπτά σου...
Μακάρι, σκέφτομαι, να μπορούσαμε, κάθε στιγμή, να κάνουμε αυτό το "πείραμα" που προτείνεις... Να μπαίνουμε, δηλαδή, υποθετικά, φυσικά, στην θέση του άλλου, να καταλαβαίνουμε τα θέλω του και τις σκέψεις του... Πόσο διαφορετικοί (και δη καλύτεροι) θα ήμασταν και εμείς και η κοινωνία μας!
Σε κάθε περίπτωση: Μπράβο, Karpouz-ένια! Πολύ όμορφο κείμενο, για άλλη μια φορά!

Karpouzi είπε...

@pike
Καπετάνιε μου, σ' ευχαριστώ που ντύνεις με μουσική τα γραπτά μου. Κάθε μελωδική σου πρέμβαση πάντα εύστοχη.

@ε-αυτέ
Χαίρομαι που βρεθήκαμε στη χώρα των αγνώστων. Αναμένω νέες συναντήσεις σε λογικές διαδρομές ή παρανοϊκές σταθερές.

@adonios
Γλυκέ μου, σε ευχαριστώ που με "παίζεις". Και που είσαι ακόμη εδώ να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου.

@seagull
Κοκκινίζω... Πόσο παράξενο είναι να καταλαβαίνει κάποιος τα "μικρά" και "ασήμαντα" της καθημερινότητάς μου χωρίς να τα χλευάζει. Σ' ευχαριστώ. Πολύ.

roadartist είπε...

πόσο πολύ μου άρεσε αυτό που διάβασα, πραγματικά πολύ!! Σε μια εποχή που η μιζέρια χτυπάει κόκκινο.. Μπράβο. Να συνεχίζεις να μεθάς απο τους ανθρώπους..!!

Μενεξεδιά είπε...

Μπήκα να δω τι κάνεις και.... κοίτα να δεις συμπτώσεις :)

Καλό βράδυ Καρπουζένια μου

Karpouzi είπε...

Γύρισες; Έρχομαι επίσκεψη...

Karpouzi είπε...

@roadartist
Αχ, αυτά τα μεθύσια της ζωής... Κόκκινα κατακόκκινα τριαντάφυλλα της καθημερινότητας.
Σ' ευχαριστώ.