Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007

Τατουάζ στη ψυχή

Τον σεβόταν. Ναι, πάνω απ’ όλα τον σεβόταν. Υπήρξε δάσκαλος και γητευτής της από κοριτσάκι.

Κάθε πρωί του έφτιαχνε καφέ και τον φιλούσε καρτερικά στο μέτωπο. Έσκυβε και ευλαβικά σαν σε ιεροτελεστία τον ακουμπούσε στο σημείο της ενόρασης, λες και προσπαθούσε να δει τι έχει μέσα στο μυαλό του. Ένα φιλί, το μόνο άγγιγμα, αυτό το φιλί. Στο μέτωπο.

Εκείνος την αγνοούσε. Την αγνοούσε κάθε πρωί. Έπινε τον καφέ του και έπεφτε με τα μούτρα στη γραφή. Μόνο εκεί ξεχνιόταν, μόνο για εκεί ζούσε. Όλα τα άλλα δεν είχαν σημασία, από εκείνη τη μέρα γενεθλίων του που καθηλώθηκε στην τροχήλατη καρέκλα. Δεν ένιωθε τον εαυτό του άντρα από καιρό. Μόνο στα γραπτά του ξεχνιόταν και μονολογώντας παραληρούσε για τον έρωτα, για τα φιλιά, για τα πάθη και τον κάματο των κορμιών. Δεν ήταν τίποτα, μηχανικά τα έκανε όλα, όσα μπορούσε πια να κάνει. Δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, δεν ζούσε. Μόνο έγραφε… Πότε πότε τον έπαιρνε ο ύπνος πάνω σε μια κόλλα χαρτί, άλλοτε λευκή, συνήθως μουτζουρωμένη ή με ασυναρτησίες. Έγραφε για να θυμάται, και ζούσε σε ό,τι έγραφε.

Εκείνη πάλι, τον ένιωθε σε όλο το σπίτι. Έκανε τις δουλειές της και μετά καθόταν δίπλα στο τζάκι διαβάζοντας τα βιβλία του για την αγάπη. Έτσι πίστευε πως τον είχε ακόμη δικό της. Γιατί οι δυο φράσεις που αντάλλασαν πια τη μέρα δεν ήταν αρκετές: «Ο καφές σου, αγάπη μου» και ένα φιλί στο μέτωπο… και «Καληνύχτα, μωρό μου» κι άλλο ένα... Διάβαζε, σαν εκεί μέσα να αιχμαλώτιζε την καρδιά του που κάποτε ήταν ακόμη ανοιχτή γι’ αυτήν. Και το κορμί του, που ακόμη το ποθούσε.

Και όταν έκλεινε τα μάτια, όταν πήγαινε στο διπλό κρεβάτι και άκουγε από το διπλανό δωμάτιο τις μουτζουρωμένες κόλλες να τσαλακώνονται και να πετιούνται σ το καλάθι, ένα πράγμα σκεφτόταν. Πώς θα μπορούσε να του δώσει την έμπνευση, να τον κάνει εραστή ξανά. Σκεφτόταν μόνο, τα δυο χείλη πάνω στην κοιλιά της, βασανιστικά να ταξιδεύουν στο κάτασπρό της δέρμα, να λιγώνουν πυρακτωμένα από την ηδονή μέχρι να φτάσουν στο δώρο της για τα γενέθλιά του εκείνο το βράδυ, το δώρο της που δεν θα έβλεπε ποτέ: Με ανεξίτηλο μελάνι γραμμένο το όνομά του πάνω στο κορμί της.

Αλλά έτσι είναι και η ζωή… Σε σημαδεύει στα πιο απόκρυφά σου μέρη για να σου προσφέρει τόσο λίγα… Κι εσύ να μένεις εκεί, μ’ ένα φιλί στο μέτωπο, ταγμένη να ξεχνάς όλα τα ποθημένα…

6 σχόλια:

Pike είπε...

Από την άλλη πλευρά (συνηγορώ υπέρ του "διαβόλου", όπως πάντα) εκείνος, που είχε ζήσει τόσα, είχε να "παλέψει" με το άσπρο χαρτί...ξέρεις πόσο σκληρός αγώνας έιναι αυτός; Να αποτυπώσει πάνω του τα σημάδια του, τα σημάδια όλων όσων έχουν περάσει από τη ζωή του, όχι σαν ημερολόγιο ή blog, αλλά σαν "τέχνη"...να εξημερώσει το χαρτί..να το γ***ει..να αφήσει πάνω του κάτι για όσους το διαβάσουν. Να ανακατέψει τις ζωούλες τους, όπως είχε κάνει στην πραγματικότητα, όπως άλλοι (ίσως και ΕΣΥ) είχαν ανακατέψει τη δική του ζωή.
Κάποτε, ίσως, θα πρέπει να λύσεις την αντίφαση..να αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θ' αφήσεις. Ε, ναι...κάθε επιλογή έχει πολύ κόστος, αλλά έτσι είναι η ζωή..Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει, και ο πρώτος κανόνας είναι ότι τώρα πια ΔΕΝ παίζουμε.
"Μαστορέματα" ή "τατουάζ στη ψυχή" ή λίγο κι απ' τα δύο...λολολ..Δε θέλω να είμαι κακός, αλλά κοντεύεις τα τριάντα...να αποφασίζουμε σιγά σιγά.
κάλή σου νύχτα

SeaGulL είπε...

[.........]
Τί να γράψω, τί να πω, τί να σχολιάσω;...
Γράφουμε και δεν ζούμε;!...
Γράφουμε και ξεχάσαμε να ζούμε;..
Γράφουμε γιατί δεν μπορούμε να ζούμε;...
Γράφουμε γιατί το θεωρούμε σημαντικότερο από το να ζούμε;
..Μήπως είναι σημαντικότερο να γράψουμε πάνω σ'ένα κορμί;
Ή, ακόμα καλύτερα, σε μια καρδιά;...

Vassia είπε...

Καλησπέρα :-)
Τα σημάδια της ζωής στη ψυχή, είναι ανεξίτηλα.
Ξέρεις όμως ότι κάποτε τα "σκούρα" ξεθωριάζουν και τα "ανοιχτά" ζωντανεύουν.
Σημασία έχει ποια κοιτάζουμε.

Karpouzi είπε...

@pike
Καπετάνιε μου, μην με μαλώνεις. Εγώ θα πάω με τη ΖΩΗ. Κι αν η ζωή κάθεται σε τροχήλατη καρέκλα, καλώς. Κι αν η ζωή μαστορεύει, πάλι καλώς. Αρκεί να αναπνέω και να θυμάμαι ότι ζω. Και στα τριάντα, τα θέλω όλα. Και μετά τα τριάντα, πάλι όλα θα τα θέλω.
Μήπως ανακάλυψες τα "κουκούτσια" μου;
Σε πεθύμησα.

@seagull
Χμ... Δύσκολες ερωτήσεις με δύσκολες απαντήσεις. Νομίζω ότι γράφω όταν δεν έχω κάποιον να μιλήσω, και γράφω όταν δεν έχω κάποιον να μοιραστώ τη ζωή, και γράφω σε χαρτί όταν δεν έχω ένα κορμί και μια καρδιά να ζωγραφίσω. Μοναξιά ή μοναχικότητα; Εσύ να μου πεις...
Καλωσήρθες. Σ' ευχαρίστώ που με προβληματίζεις.

@vassia
Καλή μου, πόσο δίκιο έχεις... Τα σημάδια της ζωής είναι και πότε πότε τοξικά. Συχνά όμως τελευταία, τα ζωγραφίζω με νερομπογιές, έτσι για να ξεπλένονται πιο εύκολα από τα δάκρια.
Σ' ευχαριστώ που είσαι ακόμη εδώ.

ΨουΞ είπε...

τι ομορφες απαντήσεις καρπούζι ισαξιες του ποστ!

@pike
απ την ώρα του Σαβόπουλου και μετά με μπέρδεψε το υφος στην διατύπωση σου -

εκει στο "δεν παίζουμε μετά τα τριάντα" τι εννοεις;
γιατί να σταματήσουμε το παιχνίδι γενικότερα;

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ

Karpouzi είπε...

Καλέ μου Ψουξ, σ' ευχαριστώ.

Και ξανά σ' ευχαριστώ για την υποστήριξη! Τα βρήκα λίγο δύσκολα με τον Καπετάνιο παραπάνω...