Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Φιλοξενώντας έναν Μετέωρο Μετανάστη

Γραμμένο από έναν Μετέωρο Μετανάστη σε ξένο Πλανήτη!

Κλεάνθη μου, μην χάνεσαι...

Θα γυρίσει, πού θα πάει;
Θα γυρίσει ο ήλιος και θ' ανατείλει ξανά!





Μετέωρες διεργασίες - Μοναχικοί στοχασμοί

Η ώρα ξανά περασμένη, μεσάνυχτα και κάτι... πεντάλεπτα! Το μάτι του γαρίδα, σκέψεις θολές, συνωμοτικά κι ανάκατα στριμωγμένες μες στο αποκαμωμένο απ' τις δικές του περίπλοκες διεργασίες, μυαλό. Λες και κι αυτές... γύρευαν να βρουν επίμονα διέξοδο προς τον έξω κόσμο..!

Στη συχνότητα των FM, ο Stevie πάσχιζε κι αυτός επίμονα ν' αποσπάσει την προσοχή του αθέλητου ξενύχτη, ψελλίζοντας αδύναμα τους στίχους μιας κάποιας... "true Love" απ' τα περασμένα!

Ήταν τότε που κι ο δεξιός του καρπός, ο καλός στο τένις, άδραξε ύπουλα την ευκαιρία να ξεμουδιάσει πρόσκαιρα απ' το μονότονο και βασανιστικό έργο της γραφής, που με το ζόρι τ' αφεντικό του (εκείνος) το 'χε εμπλέξει!

Μηχανικά σήκωσε το κεφάλι και λευτέρωσε τη ματιά του να περιπλανηθεί βιαστικά στον μισοσκότεινο γύρω χώρο. Στάθηκε για λίγο στην απέναντι κορνίζα και με το βλέμμα του προσπάθησε να ψηλαφίσει στοργικά το αγαπημένο μα θολά τυπωμένο στο χαρτί, πρόσωπο της ασπρόμαυρης φωτογραφίας! Το πρόσωπο εκείνης της ανεκτίμητης, της πρώτης στη σειρά της ζωής του, ως Μάνας, της Κυρα-Λένης!

Κι ύστερα, έστρεψε ξανά τα μάτια πίσω στη στίβα με τα ταλαιπωρημένα χαρτιά, τα γεμισμένα μ' ατέρμονες δικές του σκέψεις και μουτζούρες, που κείτονταν καρτερικά κι ακατάστατα σκορπισμένα, στη πάνω μεριά του Γραφείου, σαν τάχα να περίμεναν πλανεμένα κι αυτά μια καλύτερη τύχη.

Παρόμοια με χτες αναρωτήθηκε για το πώς τελικά τα κατάφερνε, σχεδόν πάντα το τελευταίο διάστημα, να σπαταλά τον πολύτιμο απογευματινό χρόνο του, σκυμμένος με τις ώρες πάνω από ένα σωρό χαρτιά και βιβλία!

Κι απόψε είχε βρει τρόπο να στοιβάξει όπως-όπως τις σκέψεις του σ' αμέτρητες κακογραμμένες αράδες, να προσθέσει ένα σωρό σημαντικές τάχα επισημάνσεις, εξανεμίζοντας πάνω από το μισό πακέτο χαρτιού του έρημου εκτυπωτή.

«Φτού...διάβολε», ξέσπασε! Ξαφνικά είχε θυμηθεί, και το μάτι του στιγμιαία άστραψε παράξενα! Αυτό ήταν..! Τούτη τη φορά σίγουρα έφταιγε τ' απογευματινό επεισόδιο, το λεκτικό που 'χε με το τσογλανάκι του, την άλλη Ελένη, τη δεύτερη και τελευταία μα εξίσου πολύτιμη στη ρημαγμένη ζωή του! Την κόρη του, που ύστερα..., λίγο αργότερα του 'χε κλείσει από γινάτι το κινητό κατάμουτρα και κεραυνοβολημένο τον είχε στείλει αδιάβαστο, με ένα ηλίθια ψεύτικο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπο! Κι' ύστερα πάλι, ...πριν καλά προλάβει και συνέλθει απ' το σοκ, το ξεχειλωμένο εκείνο sms που του' χε στείλει, μ' ένα σωρό αόριστα παράπονα που 'χε μαζεμένα απ' την προηγούμενη φορά, για την αδικαιολόγητη κι αφόρητη γκρίνια του, όπως έγραφε, εννοώντας αυτά... που σταθερά τον χαρακτήριζαν τους τελευταίους μήνες, στο ρόλο του Πατέρα.

Νοερά έφερε στο μυαλό την εικόνα της, τότε που 'κείνη ακόμα μπουσούλαγε ή λίγο αργότερα που για πλάκα την έβαζε να πλένει τάχα τα μονίμως μουσκεμένα βρακιά της ή...τότε,...τότε και τότε..!

«Θεέ μου...», ψέλλισε κι αναστέναξε βαριά... όταν ένας ορμητικός χείμαρρος με τρυφερές θύμησες και πολύχρωμα ζωγραφισμένες εικόνες απ' τη σχετικά νωπή κι αγκομαχώντας συνεχιζόμενη μέχρι τώρα, κοινή περιπέτεια της ζωής τους, του πλημμύρησε το νου!
Ταυτόχρονα κι αντάμα με μια άχαρη γκρίζα πινελιά, που επίμονα βάλθηκε έστω και πρόχειρα να γαντζωθεί απ' τα σφιγμένα χείλη, μια... τοσοδούλα, ασήμαντα μικρή υγρή στάλα πάσχιζε μάταια ν' αποφύγει να φανεί, μη τάχα κι αναστάτωνε νοτίζοντας την κάποτε αγέρωχη μα πάντα πεισματάρα αντρίκια ματιά του.

«Το τσογλανάκι...», ψέλλισε ξανά... και ξανά!
Μάταια αναζήτησε, βαθιά πίσω στο χρόνο, να βρει το πώς και το γιατί, κόλλησε τούτη τη παράξενη συνήθεια να την αποκαλεί "έτσι"! Μ' αυτό τον ανορθόδοξο, μα πάντα με τρυφερή και πειραχτική διάθεση, τρόπο, από τότε, ...την αρχή, που ήταν ακόμη μωρό.., που μόνος κι άμαθος πάσχιζε καρτερικά κι απεγνωσμένα να κρατηθεί όρθιος για να παίξει σωστά τους "ρόλους" πατέρα και μάνας μαζί..!

Και να την τώρα, βιαστική... μη δεν προλάβει και της ξεφύγει απ' τα χέρια η ζωή, όπως και πάντα σβέλτη στο μυαλό και στις εναλλαγές συναισθημάτων, χαριτωμένη ακόμη και στις δικές της λύπες!

Έχοντας μόλις αγγίξει το δέκατο όγδοο σκαλοπάτι του δικού της Γολγοθά, είχε φροντίσει να φτερουγίζει καθημερινά όλο και μακρύτερα απ' τη δική τους φιλόξενη γωνιά, να τον σκοτίζει βασανιστικά με την ακόμη παιδική ανεμελιά και με την άτοπη μα και συνάμα παράτολμη εφηβική σιγουριά της!

Πράγματι, όλα τούτα τον έκαναν να νοιώθει αμήχανα, άβολα, όπως και η αγωνία, που τον κυρίευε συχνά σε κάθε κενό που εκείνη ανέμελα άφηνε πίσω της και προοδευτικά χανόταν για ώρες, καμιά φορά για μέρες, δίχως να δίνει και πολλή σημασία για τις εντυπώσεις και τις κρυφές μα όχι και τόσο ξεπερασμένες (old fashion) ανησυχίες του, για 'κείνη.

Κάποιες φορές τη δικαιολογούσε κι ας μη καταλάβαινε το χαζοπούλι, πως ήταν αρκετά νωρίς ακόμη για να αφήνεται στα σύννεφα μόνη της, ξεχασμένη σ' ονειρικές πτήσεις, μακριά απ' τη φωλιά όπου μεγάλωσε! Όμως, σκέφτηκε.., ποτέ δε θα μπορούσε να ήταν το ίδιο και γι' αυτόν, που σίγουρα θ' αργούσε πολύ να νοιώσει ή να σκεφτεί πως τα 'χε επιτέλους καταφέρει μαζί της στη ζωή.

Η ώρα είχε βιαστικά προχωρήσει κι άλλο, μ' αργούσε ακόμη για να ξημερώσει η επόμενη μέρα. Συλλογίστηκε πως έπρεπε πια να το πάρει απόφαση και να πάει να ξαπλώσει το συντομότερο, αν ήθελε να ξυπνήσει έγκαιρα το πρωί για το μεροκάματο.

Προσπάθησε και τέλος, έπεισε τον εαυτό του να σκεφτεί λιγάκι αισιόδοξα, ότι... το τσογλανάκι του θα ήταν ήδη στην Κυψέλη, στο σπίτι της Μάνας που στερήθηκε όλα αυτά τα τρυφερά του χρόνια και που, στο κάτω-κάτω, έπρεπε έστω κι αργά ν' αρχίζει να συνηθίζει μαζί της!

Θα' θελε τώρα να 'χε κοντά του τον Πήγασο, τον κάτασπρο φτερωτό ξεναγό του Καρπουζόκοσμου, τούτη την ώρα που 'χε ανάγκη ν' ακουμπήσει κάπου, σε ένα δικό του φίλο, όμως αληθινό..! Ίσως μπορεί και να δοκίμαζε το κόλπο, αν το 'χε σκεφτεί νωρίτερα και είχε κάψει ένα απ' τα πούπουλα που 'κείνος του 'χε εμπιστευθεί παλιότερα, για τις δυσκολίες που θ' αντάμωνε στο διάβα της ζωής. Ήταν ήδη αργά κι έτσι διάλεξε να αφήσει τον Ήρωά του ήσυχο, τάχα για να 'ναι ξεκούραστος μια κάποια άλλη φορά, που θα 'ταν δυσκολότερα τα πράγματα!

Πήρε μια βαθιά ανάσα και ανασηκώθηκε απ' την καρέκλα, που 'χε μαζί του χάσει τελείως κάθε ελπίδα αισιοδοξίας για το μέλλον της, για τα γεράματά της! Καμπουριασμένος δίστασε για λίγο μα τελικά ορθώθηκε και μουδιασμένα βημάτισε μέχρι την εξώπορτα της μπροστινής βεράντας! Τη μισάνοιξε σιγανά, κοντοστάθηκε και ακουμπώντας αριστερά τον ώμο του στην κάσα της πόρτας, αφέθηκε σφαλίζοντας καλά τα μάτια, να ταξιδεύει για λίγο ανάλαφρα με τα φτερά της φαντασίας του στ' άπειρο και να ρουφά με περίσσια βουλιμία τη δροσιά της χειμωνιάτικης νύχτας ανάκατα με την ανεπαίσθητη μυρωδιά του καμένου στο τζάκι ξύλου, πιθανά απ' τη διπλανή μονοκατοικία του Γιώργη, του γείτονα ταξιτζή.

Δεν του χρειάστηκε περισσότερος χρόνος, για ν' αρχίσει να νοιώθει πιο χαλαρός και πιο ήρεμος! Ασφάλισε την πόρτα και κατευθύνθηκε αργά στον καναπέ, σ’ εκείνον που συνήθιζε να ξεκουράζεται πρόσκαιρα σαν γυρνούσε απ' τη δουλειά του.

Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε μια καινούργια, ίσως και καλύτερη, μέρα για όλους.

14 σχόλια:

Μενεξεδιά είπε...

Καρπουζένια μου δεν χρειάζεται να σου πω πόσο με πήρε μαζί του το κείμενο. Είναι γραμμένο με τόση ευαισθησία αλλά και ισορροπία... Με τάραξες ευχάριστα :) και έχει την απόλυτη αίσθηση του αληθινού.

Σε φιλώ κορίτσι μου!

kleanthis είπε...

Δάκρυσα, σ'ευχαριστώ για όλα..,μα πιό πολύ για την τεράστια απλόχερη, καλοσυνάτη και γεμάτη ζεστασιά φιλόξενη καρδούλα σου! Σ'ευχαριστώ..

P.S. I hope you'll keep a little secret, even though you've never made a promised to!

Karpouzi είπε...

Γλυκιά Μενεξεδιά,

Μια ιστορία είναι, γραμμένη από έναν καινούριο φίλο που για λίγο μετανάστευσε στην Καρπουζοχώρα μου για να αφήσει την πινελιά του. Πραγματική; Δεν ξέρω... Αληθινή; Ξέρω...

Σε φιλώ.

Karpouzi είπε...

Κλεάνθη μου,
Ο Πήγασος δεν κουράζεται ποτέ. Καβάλα τον και ταξίδεψε... και μην γυρίσεις πίσω παρά μόνο όταν νιώσεις ελαφρύς, έτοιμος να πετάξεις και μόνος.
Άλλωστε, αυτή δεν είναι η ομορφιά με τους φανταστικούς Ήρωες;

Μενεξεδιά είπε...

Κλεάνθη τα σέβη μου :)

meteoros (kleanthis) είπε...

Καλή Μενεξεδιά, αν εννοείς "καλωσόρισες" ή πιό απλά "καλημέρα", σ'ευχαριστώ πάρα πολύ κι'η χαρά όλη δική μου!
Σαν όμως(εννοείς),οτιδήποτε περισσότερο απ'αυτό, συγχώρα με.., μα θα σου'πώ πως είναι σίγουρα πλεονασμός ή καλύτερα μάλλον.., περίσσειο βάρος που δεν μπορούν ν'αντέξει η καμπούρα μου.
Σ'ευχαριστώ!

Υ.Γ. Γλυκιά Καρπουζένια μου, άσε με να θωρώ τις ανάλαφρες δικές σου τροχιές, μες στα ουράνια και να ονειρεύομαι..πως πετώ κι'εγώ μαζί σου!...προσωρινά τουλάχιστον.

ΨουΞ είπε...

"Το μάτι του γαρίδα, σκέψεις θολές, συνωμοτικά κι ανάκατα στριμωγμένες μες στο αποκαμωμένο απ' τις δικές του περίπλοκες διεργασίες, μυαλό. Λες και κι αυτές... γύρευαν να βρουν επίμονα διέξοδο προς τον έξω κόσμο..!"

Ω τι αρχή!
ήθελα να της απαντήσω
"οι σκέψεις μετά την χρήση
κάθονται σαν δυσαρεστημένοι πελάτες στον προθάλαμο δικηγορικού γραφείου."

Καρπούζι μου αυτό είναι το καλό με τις φιλοξενίες.....και τους μετανάστες!


ΚΑΛΌ ΒΡΆΔΥ

meteoros (kleanthis) είπε...

Ω..,τι επισήμανση, τι κριτική είναι και τούτη'δώ, μονολόγησε η κακομοίρα η...αρχή κι'ένοιωσε ταπεινά κολακευμένη που κάποιος με καλούς τρόπους, κοινωνική εμπειρία, ρητορική δεινότητα και εκτεταμένα αποθέματα αποσπασματικών γνώσεων, την είχε προσέξει και είχε ασχοληθεί, έστω και για λίγο, μαζί της!
Σκέφτηκε πως, τούτος δώ που σίγουρα θα'ταν σπουδαίος, κάτι παραπάνω θα'ξερε απο χρησημοποιημένες (μεταχειρισμένες?) σκέψεις κι'απο δυσαρεστημένους πελάτες Δικηγορικών Γραφείων πού συνήθως περιμένουν στους προθαλάμους σαν λεβέντες, γιατί προφανώς δεν θα'χαν ποτέ τα...guts, να τα βροντήξουν και να φύγουν, γράφοντάς τους οριστικά στα... οριστικά! Μάλιστα φαντάστηκε πως τούτος, για να'ναι τόσο κατηγορηματικός και.. αεράτος,θα'χε σίγουρα προσωπικά βιώματα κι'εμπειρίες, οπότε το θέμα δεν σήκωνε περαιτέρω συζήτηση! Τελεία και παύλα..,έπρεπε να συμαζευτεί το συντομότερο...
Ετσι κράτησε προσεκτικά και κάποιες χειρόγραφες, σχετικές με τα σχόλια του, σημειώσεις για να'ναι(η αρχή..) περισσότερο προσεκτική και socially acceptable την επόμενη(if any)φορά!
Ομως, δε θα'ταν παράλειψη, ίσως-ίσως και μεγάλη αδικία, να μην το ενημέρωνε με τούτη'δώ την ευκαιρία, για το καθεστώς που ισχύει(ακόμη και για τους φιλοξενούμενους Μετανάστες)στη χώρα των ελαφρόκαρδων κι' ευτυχισμένων ανθρώπων?
Ε, λοιπόν τ'αποφάσησε..! Μα την αλήθεια θα του'λεγε (Ποιός? μα η...αρχή φυσικά ποιός άλλος) εμπιστευτικά όλα τα σπουδαία και βασικά μυστικά της καταπληκτικής ζωής στον Κόσμο της Καρπουζόχωρας! ή μάλλλον καλλύτερα να του τα'γραφε τώρα.., να εδώ κάτω απ'αυτή την αράδα!
Λοιπόν καλέ μας φίλε "ψουξ", εγώ η... ταπεινούλα αρχή που ξεχώρησες απ'το προηγούμενο σχόλιο, σου υπόσχομαι πως ότι σου γράφω εδώ είναι πέρα για πέρα αληθές!
Στον Κόσμο μας.., στην Καρπουζόχωρα, τα ξεκινήματα και τα τελειώματα,οι συλλογισμοί και τα συμπεράσματα, οι αρχές και τα φινάλε, οι (εκ)κινήσεις κι' οι στάσεις, οι απογειώσεις κι' οι προσγειώσεις, καθώς κι' ένα σωρό άλλα πράγματα, είναι και νοιώθουν λεύτερα.., έχουν υπόσταση (πράγματι έχουν) και δε νοιάζονται αν είναι αυτόχθονα, επισκέπτες ή μετανάστες
γιατί εδώ ο Ήλιος, το Φεγγάρι και τ'άλλα αστέρια χαμογελούν πλατιά και λάμπουν απο χαρά, το ίδιο για όλους και τους σπουδαίους και τους ταπεινούς.
Σε προσκαλώ και σένα, να'ρθεις μαζί μας σαν νοιώθεις να σου λείπει η αγάπη, η ζεστασιά κι' ευτυχία. Για περισσότερες πληροφορίες να απευθυνθείς στη Γενική Διεύθυνση.., το karpouzi δηλαδή.
Καλό Ξημέρωμα και σε σένα..!

P.S. No hard feelings!

ΨουΞ είπε...

Αν σου φάνηκαν ειρωνικές οι φράσεις μου πρέπει να ξέρεις πως δεν ήταν καθόλου αυτή η προθεσή μου.

Περαιτέρω επιβεβαιώσεις και λοιπά έγγραφα
στην Γενική Διεύθυνση.

υγ. και οτι είπαμε νερό και αλάτι!

Vassia είπε...

Καρπούζι, για μια ακόμη φορά, ταξίδεψα με τη γραφή σου.

:-)
Οι μέρες είναι πάντα έτοιμες να μας υποδεχθούν, χωρίς ταυτότητα, αυτήν την δίνουμε εμείς....μόνοι μας.

Karpouzi είπε...

@kleanthis + @Ψουξ

Αγόρια, φρόνιμα! Λίγες ώρες σας άφησα μόνους...

Καλέ μου Ψουξ, αν καταλαβαίνω τη ροή του λόγου σου και τον τρόπο της έκφρασής σου, και θέλω να πιστεύω πως το κάνω γι΄αυτό και τον εκτιμώ, οι σκέψεις πράγματι στέκονται μετά τη χρήση σαν δυσαρεστημένοι πελάτες...

Ανοιχτό βήμα όμως ο κόσμος και όλες οι σκέψεις χωράνε... Κι ας μην γνωρίζουμε πάντα το λόγο, αρκεί να βρίσκουμε τον χώρο και τον τρόπο...να σκεφτόμαστε.

Κι όπως λες κι εσύ, η ουσία είναι στο πνεύμα των συμβάντων!


Κλεάνθη μου, κανούριε μου φίλε, που καθόλου δεν σε ξέρω και κάτι φορές νομίζω πως σε νιώθω, όταν μπαίνουμε σ' έναν νέο κόσμο, ας είμαστε ανοιχτοί για να τον γευτούμε. Όλα acceptable... Και ο λόγος μερικών ίσως πιο πολύπλοκος και πιο βαθύς απ' όποια εντύπωση δημιουργεί μ' ένα πρώτο διάβασμα.

Χαλάρωσε λοπόν και εκφράσου ελεύθερα. Όπως το κάνεις... Και αφέσου και δέξου ό,τι φέρει ο δρόμος που διάλεξες.

Όσο για την Καρπουζοχώρα, σ' ευχαριστώ. Άλλωστε δεν είναι παρά ένα μοίρασμα της ψυχής μου. Με ό,τι φέρει και σ' εμένα ο δρόμος που διάλεξα.

Μα μην ξεχνάς... σε κάθε Καρπούζι υπάρχουν και τα κουκούτσια του.
Και το ίδιο ισχύει και για κάθε άλλο φρούτο...

Case closed.
Εκ της διευθύνσεως.

Karpouzi είπε...

Vassia μου, όποιο σχόλιο, απευθύνεται στον Κλεάνθη. Και νομίζω ότι το δικό σου θα του αρέσει...
Εγώ, απλά προσπαθώ να τιμήσω την Αλήθεια του. Όπως κάνεις κι εσύ.
Καλό βράδυ, γλυκιά μου, και σ' ευχαριστώ.

meteoros (kleanthis) είπε...

Βιάστηκε να τον κρίνει, μες απο.. μόλις δυό αράδες και λάθεψε περίτρανα στη μαντεψιά!
Κρίμα! Έκρινε άδικα.., μπορεί και μικρόψυχα, τις πραγματικές προθέσεις εκείνου, που εκτός απο συντοπίτης ήταν κι'ένας μυριάκριβος συνοδοιπόρος σε κείνα τ' ανηφορικά κακοτράχαλα μονοπάτια, του δικού τους, του κοινού κι'αλλοπρόσαλλου συνάμα, παράδεισου του μικρόκοσμού τους..!
Νερό κι'αλάτι...συλλογίστηκε, νερό κι'αλάτι..!!! Και πήρε την απόφαση ν'αλλάξει και να επανέλθει ξανά το συντομότερο, μες τη φιλόξενη και ζεστή αγκαλία της καινούργιας φιλόξενης παρέας που'χε πρόσφατα βρεί, όμως τούτη τη φορά με πιό ανάλαφρη, πολύ πιό ανάλαφρη καρδία!

Karpouzi είπε...

Καλά μου φίλε, πάντα καλοδεχούμενος θα 'σαι εδώ. Και καλωρίζικο το "πεφτάστερο"...
Και σ' ευχαριστώ και για την πρόσκληση. Τώρα θα ταξιδεύω κι εγώ πότε πότε, μετανάστης σε ξένους κόσμους...