Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Το ομορφότερο μέρος του κόσμου

Προσκλήθηκα από την demon και τον raslowbap να γράψω για το ομορφότερο μέρος του κόσμου… Σας ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ, για την ευκαιρία που μου δώσατε να θυμηθώ τα παρακάτω…
Με τη σειρά μου, παραδίδω τη σκυτάλη στη
Vassia.

Σκέφτηκα πολύ, πάρα πολύ. Τον κόσμο δεν τον έχω γυρίσει, σε λίγα μέρη έχω βρεθεί, μα οι όμορφες στιγμές είναι αυτές που αντανακλούν μέσα μου και την ομορφιά του τόπου που επισκέπτομαι. Είναι οι άνθρωποι, το άρωμά τους, τα δάκρυα και ο έρωτας, η φιλία και η άδολη αγάπη, αυτά που δημιουργούν στο μυαλό μου την εικόνα ενός τόπου σαν ιδιαίτερη ή όμορφη.

Ανθρωποκεντρικά σκεπτόμενη, και πάλι δυσκολεύτηκα…
Αλλά βαθιά μέσα μου, βρήκα το ομορφότερο μέρος του κόσμου να είναι αυτό…

Διασχίζοντας τη Σπάρτη και ανεβαίνοντας τον Ταΰγετο, βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων ένα μικρό κι απόμερο χωριό. Λέγεται Αναβρυτή. Η ιστορία της αρκετή, οι κάτοικοί της λίγοι. Δεν θα σας πω περισσότερα όμως, γιατί για μένα η αξία του τόπου αυτού πηγάζει από αλλού.
Εκεί γεννήθηκε ο παππούς μου.

Από μικρή θυμάμαι να με ανεβάζει στο δύσβατο δρομάκι, πάνω σε μια μοτοσυκλέτα. Μια φλορέττα τόσο παλιά και αυθεντική, όσο κι εκείνος. Τίποτα δεν μας σταματούσε. Ο δρόμος δύσκολος, γεμάτος στροφές και χαλίκια. Στενός, με έναν απειλητικό γκρεμό στα δεξιά μας, τόσο φοβερό στα παιδικά μου μάτια.

Στην αρχή, μωρό ακόμα, καθόμουν μπροστά του και τα δυο του χέρια γύρω μου με προστάτευαν. Μετά μεγάλωσα και καθόμουν πίσω του. Τον έσφιγγα γερά κι έκλεινα τα μάτια να μην βλέπω. Κι άφηνα τον δροσερό αέρα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο φέρνοντας στο μυαλό μου το αγαπημένο του τραγούδι. Άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα…

Κάθε φορά, στα μισά περίπου της διαδρομής, σταματούσαμε. Σε μια συγκεκριμένη στροφή, στην ίδια πάντα στροφή, εκεί, στη μέση του πουθενά, πάνω απ’ τον γκρεμό. Και κάθε φορά άκουγα την ίδια ιστορία… Πως στο ταξίδι μας στη ζωή χρειάζεται ένα διάλλειμα, όσο μικρές, κουραστικές ή δύσβατες κι αν είναι οι διαδρομές μας, όσο κοντά κι αν δείχνει ο προορισμός μας, ένα διάλλειμα. Να σταματάμε, για να απολαύσουμε τη μαγεία της διαδρομής. Να σταματάμε, στο σημείο που η ζωή έχει την καλύτερη θέα… Και ήξερε να τα διαλέγει τα σημεία…

Κρυμμένα πίσω από ένα μικρό δεντράκι, είχε ένα γκαζάκι, ένα μικρό μπρίκι κι ένα φλιτζανάκι. Στην τσέπη του λίγο αλουμινόχαρτο με ζάχαρη και μια κουταλιά ελληνικό καφέ. Κι εκεί, στο πουθενά, έβαζε νερό από μια πηγούλα, έψηνε το καφεδάκι του και άναβε τσιγάρο. Και σιωπηλοί αγναντεύαμε δίπλα δίπλα τη θέα… Άλλοτε πάλι με ξεναγούσε στο στερέωμα του ουρανού, μου μίλαγε για τ’ αστέρια, τους ανθρώπους, την ιστορία του τόπου του και τη δική του.

Το αγάπησα το μέρος εκείνο. Το αγάπησα και το αγαπώ όσο κι αυτόν.
Όλα τα λεφτά του κόσμου, εκείνη η θέα… ‘Ολα τα λόγια του κόσμου, εκείνες οι σιωπές… Κάποιοι φίλοι έγραψαν μια μέρα «Στάσις Λυκούργου» στη στροφή εκείνη… Παλιά, πολύ παλιά ήταν, κι εγώ δεν μπορούσα ακόμη να διαβάσω. Έτσι έμεινε όμως, τοπωνύμιο των παιδικών μου χρόνων. Και έτσι λέγεται ακόμη, σε περαστικούς και σε ξεναγήσεις.

Ο δρόμος από τότε άλλαξε πολύ. Διαπλάτυνση, το είπανε. Τοιχία χτίστηκαν για να προστατεύουν τους άτσαλους οδηγούς και η «Στάσις Λυκούργου» γράφτηκε και ξαναγράφτηκε με χρώματα πολλά. Αλλά η θέα και η μυρωδιά της παρέμεινε ίδια, ολόιδια, όπως τότε στα παιδικά μου μάτια.

Γλυκέ μου παππούκα, πόσα μαθήματα μου έμαθες με θέα τον ουρανό, τα σύννεφα και τα φώτα της πόλης. Και τώρα ακόμη, που μεγάλωσα, πόσο περήφανη είμαι που στεκόμαστε σ’ εκείνη τη στροφή και αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλο… Συνοδηγός μου πότε πότε στο διθέσιο αμαξάκι μου, να σταματάμε και να βγάζεις από την τσέπη σου εκείνο το λίγο αλουμινόχαρτο με περισσότερη ζάχαρη και δυο κουταλιές καφέ. Και μετά, ν’ ανάβουμε τσιγάρο.

Αυτό λοιπόν, είναι το ομορφότερο μέρος του κόσμου για μένα…
Όπως κι εσύ ο καλύτερος παππούκας του κόσμου… Και σ’ αγαπάω τόσο πολύ...

Ας είσαι καλά και δυνατός να τον ανεβαίνεις τον δρόμο αυτό, παππούκα μου, περήφανα, για πολύ πολύ καιρό ακόμα!

9 σχόλια:

SeaGulL είπε...

Καλημέρα σου κοντοπατριώτισσα... (χαίρομαι που το μαθαίνω...)
Ωραίο σημείο, πράγματι... Πέρασα από εκεί πριν από ένα δίμηνο περίπου... Και σταμάτησα, φυσικά, στο συγκεκριμένο σημείο. Για πολλοστή φορά, για μια ακόμα φωτογραφία (ίσως να σου τη στείλω με e-mail...) Και λίγο αργότερα, στο καφενείο του χωριού, στην πλατεία, συζητούσα με κάποιους ντόπιους, που μου'παν ιστορίες απ'τα παλιά... Ίσως ανάμεσά τους να ήταν κι ο παππούς σου... Να'ναι καλά!...

Vassia είπε...

Καλησπέρα :-)
Ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ.

Δεν έχω πάει στο συγκεκριμένο χωριό, παρ' ότι έχω πάει στον Ταϋγετο.

Αυτό που μου μου άρεσε πάνω απ' όλα είναι το γεγονός ότι το ομορφότερο μέρος του κόσμου είναι αυτό που μας κάνει να νιώθουμε έτσι.
:-)

ΨουΞ είπε...

Θα μου γνωρίσεις τον παππού σου;-)

Καλό απόγευμα!

antarths είπε...

ωραιο χωριο....δεν εχω παει αλλα τα πιο πολλα χωρια της χωρας μας ειναι πανεμορφα...ειδικα τα ορεινα!!!1

raslowbap είπε...

Πάντα οι τόποι που σχετίζονται με αναμνήσεις μας και κοντινούς μας ανθρώπους θα είναι οι πιο όμορφοι. Καληνύχτα.

Roadartist είπε...

Με ταξιδεψες υπεροχα..
Και το κακο ειναι οτι τωρα δεν θα μπορω ολη τη μερα να συγκεντρωθω και εχω χιλια πραγματα να κανω..
Πο πο θελω ταξιδιιιιιιιιιιι :)

dimkoum είπε...

Μόνο κάποιος που έχει πάει στην Αναβρυτή...και έχει δει τη θέα μπορεί να καταλάβει αυτό που λες...
Θυμάμαι μία βόλτα με μηχανή να ανεβαίνουμε στην αναβρυτή με κάποιον που αγαπάω πάρα πολύ και ας μην μιλάμε πια...και εγώ κουλουριασμένη πάνω του να κοιτάω την θέα...
Ένα πολύ ωραίο μέρος στο οποίο χάνεσαι είναι το ποτάμι στην Τρύπη, την οποία προφανώς θα γνωρίζεις (είναι το δικό μου χωριό) αφού έχεις καταγωγή από την Σπάρτη... Να είσαι καλά...

Karpouzi είπε...

@seagull
Κάτω από τα αυλάκι κι εσύ; Ιστορίες από τα παλιά στην Αναβρυτή... Μικρός ο κόσμος τελικά...

@vassia
Να έρχεσαι στα μέρη μας, να έρχεσαι... Ανυπομονώ να διαβάσω για τις δικές σου εικόνες από το ομορφότερο μέρος του κόσμου.

@ψουξ
Ευχαρίστως! Ξέρεις πού θα τον βρεις...

@antarths
Έχεις δίκιο. Πόση ομορφιά κρυμμένη στα βουνά μας... Καλωσήρθες.

@raslowbap
Τελικά οι αναμνήσεις συνδέονται με την καρδιά...

@roadartist
Βενζίνη, καλή διάθεση και έτοιμοι για εξόρμηση... Αχ! Μου 'λειψε κι εμένα μια εκδρομή!

@dimkoum
Πατριωτάκι κι εσύ... Πολύ όμορφη η Τρύπη... Όσο για τη διαδρομή με τη μηχανή, θα πάρω κι απ' αυτό! Σαν να ανεβαίνεις στο βουνό πετώντας. Καλωσόρισες και στην internetική πατρίδα μου...

Vassia είπε...

Ναι.... μόλις με πιάσει η ταξιδιωτική μου διάθεση :-)
Τώρα με "παρασύρουν" τα γεγονότα.