Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

Στην αγκαλιά του βράχου















Έκανα πολύ δρόμο για να έρθω κοντά σου. Έκανα πολύ δρόμο χωρίς να ξέρω πού είσαι και πώς δείχνεις.

Όταν σε πρωτοείδα, με εντυπωσίασες. Στεκόσουν εκεί, αγέρωχος μέσα στα μονότονα και βουβά σου χρώματα, μ’ αυτό το άτονο γκρι του κορμιού σου. Δεν σε φοβήθηκα, κι ας είχες τις ρίζες σου βαθιά μέσα στο χώμα, αιώνες τώρα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να σε αντιμετωπίσω, ήμουν όλη χαρά. Μου φαινόσουν φιλικός αλλά και προκλητικός συνάμα. Άλλον σαν κι εσένα, δεν είχα φλερτάρει ποτέ πριν.

Στην αρχή, αν και γεμάτη λαχτάρα, ανέβηκα με βήματα αργά. Τρεκλίζοντας… Άρχισα να σε ψηλαφίζω με τα δυο μου χέρια, να στερεώνω τα πόδια μου στις μικρές σου χαραμάδες και να ανεβαίνω όλο και πιο ψηλά, προσπαθώντας να σε φτάσω. Σε άκουσα, παγωμένο κάτω από την αντηλιά, να μιλάς μες στην ψυχή μου. Σαν εραστές πριν το πρώτο φιλί, πριν γίνουν ένα, όλο ζωή. Κι από εκείνη τη στιγμή συνέχισα να ανεβαίνω, μέχρι που αφέθηκα τελείως στον χτύπο της καρδιάς σου.

Τεράστιος μου φάνηκες και τόσο μικρή εγώ, μια κουκίδα στην έκτασή σου, αλλά η μανία της κατάκτησης με κυρίευε. Δεμένη μέσα στα σκοινιά μου αισθανόμουν ασφαλής. Και όταν το χέρι μου άγγιξε το πιο ψηλό σου πρόσωπο, τότε, μόνο τότε, κοίταξα κάτω.
Τότε, μόνο τότε, αισθάνθηκα το μεγαλείο σου.

Όχι, εχθές δεν σε κατέκτησα. Δεν κατακτιέται ένας βράχος ποτέ. Εχθές σε σεβάστηκα για τη δύναμη που ένιωσα στη φιλοξενία σου, για τον όμορφο τρόπο που μου φέρθηκες μέσα από τη μοναδική διαδρομή σου. Για το πόσο κοντά με έφερες στα ολόλευκα σύννεφα.

Εχθές ένιωσα μετά από πολύ καιρό ικανή. Χαρούμενη. Ζωντανή. Ερωτευμένη. Ελεύθερη. Ψηλά.

Και με δυσκολία κατέβηκα και πάλι για να πατήσω χώμα. Με δυσκολία, γιατί τα βήματα ήταν άτσαλα. Με δυσκολία, γιατί αχόρταγη όπως ήμουν ήθελα να μείνω εκεί, να κάνω τον βασιλιά του κόσμου, πάνω στην κορυφή ενός βράχου.

Καλωσόρισες, νέο μου πάθος. Καλωσόρισες, πέτρινε έρωτα. Καλωσορίσατε ραπέλ και κόμποι στη ζωή μου.

Εχθές, ήρθα όσο πιο κοντά στην ελευθερία μπορούσα.
Κι ας την λένε χαϊδευτικά «αναρρίχηση».


Λατρεμένη μου Θεία Ρούλα, σ’ ευχαριστώ που για μια ακόμη φορά μου έδειξες το δρόμο.
Έχε πίστη, θα τα καταφέρω.

Πέτρο, σ’ ευχαριστώ για τη σχοινοσυντροφιά.
Η απουσία του φόβου, κίνητρο μεγαλύτερο στη διαδρομή που μου ανοίγεται.

Τάσο, σ’ ευχαριστώ και μόνο που ήσουν εκεί.
Και για ένα ζευγάρι βελούδινα πέλματα…

Μικρά αγγελούδια, η αγάπη σας για τη φύση μου έδωσε την ευκαιρία. Και η δύναμή σας, με γέμισε πείσμα και κουράγιο.

Όσο για τα άλλα παιδιά… Θα ξαναβρεθούμε…
Κάπου, ελπίζω, πιο ψηλά…

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Ησυχία
















Σαν να έσβησε το μυαλό.
Σαν να άνοιξε και όλα να άδειασαν από μέσα του.

Σαν να έφυγε ο πονοκέφαλος των σκέψεων και των αναζητήσεων και μαγικά να ξέσπασε μια νηνεμία.

Ησυχία στο κεφάλι μου μέσα. Τίποτα δεν βουίζει…
Ησυχία και στην καρδιά, δεν φτερουγίζει πια…
Ησυχία και στην ψυχή, έπαψε να αλλάζει χρώματα στη διάθεσή μου…
Ησυχία και στο κορμί, δεν κουράζεται και δεν ξαποσταίνει πια, μόνο συντηρείται…

Μην με ξεχνάτε… Εγώ δεν σας ξεχνώ.
Αλλά δεν έχω πια κάτι να πω… Και γι’ αυτό, για χάρη σας σιωπώ. Και για χάρη μου σιωπώ.
Καληνύχτα.

Μόλις ο λήθαργος βαρεθεί και η ύπαρξη ξυπνήσει από τη χειμερία της νάρκη, θα σας ξαναδώ…