Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

Στην αγκαλιά του βράχου















Έκανα πολύ δρόμο για να έρθω κοντά σου. Έκανα πολύ δρόμο χωρίς να ξέρω πού είσαι και πώς δείχνεις.

Όταν σε πρωτοείδα, με εντυπωσίασες. Στεκόσουν εκεί, αγέρωχος μέσα στα μονότονα και βουβά σου χρώματα, μ’ αυτό το άτονο γκρι του κορμιού σου. Δεν σε φοβήθηκα, κι ας είχες τις ρίζες σου βαθιά μέσα στο χώμα, αιώνες τώρα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να σε αντιμετωπίσω, ήμουν όλη χαρά. Μου φαινόσουν φιλικός αλλά και προκλητικός συνάμα. Άλλον σαν κι εσένα, δεν είχα φλερτάρει ποτέ πριν.

Στην αρχή, αν και γεμάτη λαχτάρα, ανέβηκα με βήματα αργά. Τρεκλίζοντας… Άρχισα να σε ψηλαφίζω με τα δυο μου χέρια, να στερεώνω τα πόδια μου στις μικρές σου χαραμάδες και να ανεβαίνω όλο και πιο ψηλά, προσπαθώντας να σε φτάσω. Σε άκουσα, παγωμένο κάτω από την αντηλιά, να μιλάς μες στην ψυχή μου. Σαν εραστές πριν το πρώτο φιλί, πριν γίνουν ένα, όλο ζωή. Κι από εκείνη τη στιγμή συνέχισα να ανεβαίνω, μέχρι που αφέθηκα τελείως στον χτύπο της καρδιάς σου.

Τεράστιος μου φάνηκες και τόσο μικρή εγώ, μια κουκίδα στην έκτασή σου, αλλά η μανία της κατάκτησης με κυρίευε. Δεμένη μέσα στα σκοινιά μου αισθανόμουν ασφαλής. Και όταν το χέρι μου άγγιξε το πιο ψηλό σου πρόσωπο, τότε, μόνο τότε, κοίταξα κάτω.
Τότε, μόνο τότε, αισθάνθηκα το μεγαλείο σου.

Όχι, εχθές δεν σε κατέκτησα. Δεν κατακτιέται ένας βράχος ποτέ. Εχθές σε σεβάστηκα για τη δύναμη που ένιωσα στη φιλοξενία σου, για τον όμορφο τρόπο που μου φέρθηκες μέσα από τη μοναδική διαδρομή σου. Για το πόσο κοντά με έφερες στα ολόλευκα σύννεφα.

Εχθές ένιωσα μετά από πολύ καιρό ικανή. Χαρούμενη. Ζωντανή. Ερωτευμένη. Ελεύθερη. Ψηλά.

Και με δυσκολία κατέβηκα και πάλι για να πατήσω χώμα. Με δυσκολία, γιατί τα βήματα ήταν άτσαλα. Με δυσκολία, γιατί αχόρταγη όπως ήμουν ήθελα να μείνω εκεί, να κάνω τον βασιλιά του κόσμου, πάνω στην κορυφή ενός βράχου.

Καλωσόρισες, νέο μου πάθος. Καλωσόρισες, πέτρινε έρωτα. Καλωσορίσατε ραπέλ και κόμποι στη ζωή μου.

Εχθές, ήρθα όσο πιο κοντά στην ελευθερία μπορούσα.
Κι ας την λένε χαϊδευτικά «αναρρίχηση».


Λατρεμένη μου Θεία Ρούλα, σ’ ευχαριστώ που για μια ακόμη φορά μου έδειξες το δρόμο.
Έχε πίστη, θα τα καταφέρω.

Πέτρο, σ’ ευχαριστώ για τη σχοινοσυντροφιά.
Η απουσία του φόβου, κίνητρο μεγαλύτερο στη διαδρομή που μου ανοίγεται.

Τάσο, σ’ ευχαριστώ και μόνο που ήσουν εκεί.
Και για ένα ζευγάρι βελούδινα πέλματα…

Μικρά αγγελούδια, η αγάπη σας για τη φύση μου έδωσε την ευκαιρία. Και η δύναμή σας, με γέμισε πείσμα και κουράγιο.

Όσο για τα άλλα παιδιά… Θα ξαναβρεθούμε…
Κάπου, ελπίζω, πιο ψηλά…

7 σχόλια:

demon είπε...

Πέτρινη ελευθερία, άγονη ομορφιά, σκληρό υλικό που σε ανεβάζει εκεί ψηλά. Σε προκαλεί να δαμάσεις το κρύο του σώμα...
Καλή σου βδομάδα!

Vassia είπε...

Καλησπέρα :-)

Το θάρρος για την ανάβαση υπήρχε.
Η συντροφιά ήταν τα σχοινιά.
Η κορυφή, όταν την κατακτάς με αγάπη, σε αφήνει να την χαϊδέψεις.

Καρπουζένια :-) !

SeaGulL είπε...

"Εχθές ένιωσα μετά από πολύ καιρό ικανή. Χαρούμενη. Ζωντανή. Ερωτευμένη. Ελεύθερη. Ψηλά".

Πάντα τέτοια, καρπουζένια!

Νιώθω τι θέλεις να πεις με το κείμενό σου... Και αυτά, πιστεύω, που γράφεις στο τέλος, με άλλο χρώμα γραμμάτων, ιδίως τα "προς τον Πέτρο".

Καλή συνέχεια...

ΨουΞ είπε...

Πρέπει να σε συγχαρώ για την περιγραφή της σχέσης, που μπορεί να αναπτύξει κάποιος με έναν βράχο.
Tο έχω νοιώσει έτσι ακριβώς με κάποιους Παραθαλάσσιους...

η δε φράση

"ήθελα να μείνω εκεί, να κάνω τον βασιλιά του κόσμου, πάνω στην κορυφή ενός βράχου."

δικαιώνει ακόμα μια φορά την έλξη που νοιώθω για το blog σου


καλημέρα καρπούζι

Ευχαριστώ

ΨουΞ είπε...

η αλλιώς λιγότερο αναλυτικά


its only rock and rock but i like it
yes i do!!

Karpouzi είπε...

@demon
Πρόκληση... Η πιο ωραία λέξη απ' όλες!
Σκληρή πέτρα που μαλακώνει την καρδιά...
Δεν είναι υπέροχος ο κόσμος που βιώνουμε?
Να περνάς καλά γλυκιά μου...

@vassia
Τι ωραία που το λες... Να την χαϊδέψεις...
Έτσι είναι, ακριβώς. Με νιώθεις.
Αλλά εσύ, πάντα νιώθεις...

@seagull
Χαίρομαι που συναντιόμαστε σε μια ακόμη εμπειρία. Χαίρομαι που νιώθεις όσα προσπαθώ να πω...
Και εις άλλα... υψηλότερα!

@Ψουξ
Χα, χα...
Thank God it's not rock 'n roll εκεί πάνω....
Όσο για τους παραθαλάσσιους... ενδιαφέρον το βρίσκω.
Σ' ευχαριστώ καλέ μου Ψουξ, που με κάνεις μια ακόμη φορά να κοκκινίζω.

Μενεξεδιά είπε...

Από που να το πιάσω; Κόντα στην φύση, αγγίζοντάς της; Προσπαθώντας κάτι; Έχοντας δίπλα μας αγαπημένα πρόσωπα;

Πάντα όλα καλά! Μόνο αυτό!

Σε φιλώ Καρπουζένια μου