Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Η λοταρία της αγάπης

Στη λοταρία της αγάπης, όλοι παίζουμε συχνά.

Ντυνόμαστε όμορφα, αρωματιζόμαστε με αρώματα γλυκά, κυκλοφορούμε στους δρόμους και τρέχουμε για το παιχνίδι, έτοιμοι να επενδύσουμε άλλοτε μικρά ποσά και άλλοτε μεγαλύτερα. Αποθέματα αγάπης, λέγονται τα στοιχήματα. Κι όταν κλείσει η μέρα και ξαπλώσουμε στο μονό ή διπλό μας κρεβάτι, κάνουμε απολογισμό.

Μέσες άκρες, συνήθως όλα πάνε καλά. Άλλοτε χάνουμε, άλλοτε κερδίζουμε, είμαστε στα λεφτά μας. Στα ψυχικά αποθέματα της ζωής μας υπάρχει ισορροπία, ίσα για να μπορούμε να γελάμε, να τρώμε και να κοιμόμαστε χωρίς γκρίνια. Συχνά ακόμη και να νιώθουμε ένα φτερούγισμα στην καρδιά. Ίσα για να συνεχίζουμε να ερωτευόμαστε, να συμβιβαζόμαστε και ν’ αγαπάμε. Γιατί κατά βάθος, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, όσο σπάνιο ή ονειρικό, όλοι πάμε για το «τζακποτ».

Οι κανόνες συγκεκριμένοι, κι ας διεξάγεται η λοταρία της αγάπης σε κοινωνίες μικρές. Παρέες, μαθητικές τάξεις, γυμναστήρια, γραφεία, μπαράκια. Παντού παραμένουμε όλοι σε ετοιμότητα και παίζουμε το παιχνίδι. Περιμένουμε τη σειρά μας να κάνουμε την επόμενη κίνηση και αναλόγως με το ρίσκο και το διασκελισμό μας, λαμβάνουμε αντιδράσεις.

Κάτι φορές δεν τα καταφέρνουμε. Απογοητευόμαστε μεν, μα συνεχίζουμε. Άλλες πάλι, η τύχη μας χαμογελά λοξά, σαν να κερδίζουμε μόνο τον λήγοντα. Ένα μόνο ραντεβού και πάλι απ΄ την αρχή στο δρόμο της αναζήτησης. Άλλες φορές, και κάτι παραπάνω. Ένα φιλί, μία βραδιά, μία βδομάδα, μια σχέση. Ό,τι… Ευχαριστημένοι είμαστε και όλα καλά.

Μα είναι κι εκείνες οι άλλες οι φορές, τότε που κρατάμε στο χέρι τον μαγικό αριθμό. Που το πολυπόθητο τζακποτ βρίσκεται στην αγκαλιά μας, στην καρδιά μας, στο μυαλό μας, παντού. Και τότε νομίζουμε ότι τα έχουμε όλα. Η φαντασία μας ξαφνικά απελευθερώνεται και παρασυρόμαστε στη μαγεία κάνοντας όνειρα. Και λεγόμαστε επίσημα νικητές, ή τυχεροί, ή ερωτευμένοι.

Μέχρι που στη λοταρία της αγάπης, οι νικητές βρίσκονται να είναι δυο.

Κι εμείς, να μοιραζόμαστε απρόθυμα το έπαθλο και να κάνουμε τα στραβά μάτια. Να αντικρίζουμε το «αντικείμενο του πόθου μας» να ταξιδεύει αλλού και να παραμένουμε αξιοπρεπείς, αν και βουρκωμένοι.

Στη λοταρία της αγάπης οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι...
Αν δεν είσαι ο μοναδικός, τότε δεν μπορείς να λέγεσαι νικητής.
Μην γελιέσαι.
Λέγεσαι απλά προδομένος.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2008

Μονολογώντας πίσω από την πλάτη σου, ω Βασιλεύ






















Πλάνεψέ με...
κι όταν τα βράδια παραληρώ στην αγκαλιά σου
στα δυο σου μάτια να ξεχνώ τα βλέμματα των άλλων.
Και το πρωί, να τα θυμάμαι και να θέλω πάλι να σου λέω καλημέρα.

Παράσυρέ με...
για κάθε σου φιλί στο στόμα ας πρέπει να σωπαίνω,
αν λίγα λόγια παραπάνω ειπωθούν, εγώ θα πληγωθώ.
Μα το κορμί μου ταγμένο να επουλώνεται σε ένα δικό σου χάδι.

Τύφλωσέ με...
και η φλόγα του κεριού που χάσκει οκνηρά μες στο σκοτάδι
στα ποθημένα άλλων εποχών κάνει τα μάτια να πονάνε.
Μα το σήμερα, το αύριο δεν μπορεί να καταπίνει κι ας το κάνει.

Μέθυσέ με...
δεν κάνω πίσω, δεν μπορώ, δεν αντιστέκομαι
κι αν σε μοιράζομαι, να ανασταίνομαι και να πεθαίνω θέλω μόνο.
Κι ας επιμένω να προσβλέπω σε ονειρεμένους κόσμους, δικούς μου τάχα.

Κράτησέ με...
και ψιθυριστά τραγούδα μου τα λόγια των ύπουλων σειρήνων
που οι εραστές κάποιας ταινίας έχουν μάθει απ’ έξω ν’ απαγγέλουν.
Μα δεν πειράζει, αν η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη κι από σένα.

Ταξίδεψέ με...
στη δοκό του αβέβαιου θανάτου περπατώντας ίσως πέσω,
μα υμνώ τον έρωτα των όσων ζω και αύριο ίσως δεν ζουν μαζί μου.
Σε ένα ρέκβιεμ ερωτοτροπώ πρωτόγονο, πρωτόγνωρο απ’ όλα τ’ άλλα.

Μηδένισέ με...
κι ας χαθείς κι εσύ όταν τα λόγια αυτά σβηστούν από την πλήξη,
όταν καούν τα θέλω, τα γιατί, τα δεν μπορώ και τα ημίμετρα.
Ίσως πάλι, να δεις στο παραμύθι το είναι μου να ανατέλλει στη μορφή σου.

Ανέβασέ με...
κι ασφάλισέ με πιο ψηλά, ανάμεσα στο πάθος των φιλιών σου
κι ας κυνηγάω τα ρίγη που αλλοιώνουν την κοριτσίστικη μορφή μου.
Στην πτώση επάνω, εγώ θα σε κρατήσω στης ψυχής μου την απρόσμενη οδύνη.

Ω Βασιλεύ, μονολογώντας πίσω από την πλάτη σου, όλα μοιάζουν ήδη ειπωμένα…

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Εσωτερική απεικόνιση



















Λείπω πολύ καιρό, μα είναι πρόκληση η πρόσκληση αυτή και γι’ αυτό λύνω και πάλι τη σιωπή μου…
Λίγη ακόμη ψυχανάλυση, και τα συμπεράσματα ανοιχτά σε άγνωστους θεατές. Άγνωστους, όπως ίσως σε μένα ο εαυτός μου.

Για την ευκαιρία αυτή,
σ’ ευχαριστώ, για μια ακόμη φορά,
από μακριά, για μια ακόμη φορά,
πολύ, για μια ακόμη φορά,
γλυκιά, πολύ γλυκιά, Μενεξεδιά


Γιατί κλαις;
Γιατί τα δάκρια καθαρίζουν τη ψυχή και την καταπραΰνουν απ΄ τα βάσανα.
Γκρεμίζουν τον εκνευρισμό και λύνουν τη γλώσσα.
Καλμάρουν το μυαλό και ανακουφίζουν το πνεύμα.
Παγώνουν τη λογική και τη γεφυρώνουν με την καρδιά.

Γιατί δεν κλαις;
Γιατί τα δάκρια εκβιάζουν τους ανθρώπους και προκαλούν τον οίκτο.
Εξαντλούν το κορμί και θολώνουν τα μάτια.
Σταματούν τη δράση και αποκλείουν το αποτέλεσμα.
Παγώνουν τη λογική και τη γεφυρώνουν με την καρδιά.

Πού είναι ο βάλτος;
Εκεί που υπάρχουν σταυροδρόμια και όλα οδηγούν σε αδιέξοδο.
Και ο ταπεινός περιπατητής της ζωής δεν σηκώνει το βλέμμα για να δει μια ακόμη έξοδο κινδύνου. Κι ας είναι εκεί.

Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Η φυλακή λέγεται ελευθερία. Και στο μέρος αυτό, δεσμοφύλακας μόνο εγώ, να επιλέγω τα δεσμά μου. Κλεισμένη εκεί, δεν μπορώ ν’ αφεθώ και να παραδοθώ σε τίποτα που να μην ορίζω.

Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Χαμένη στα δάση της σκέψης μου, όταν σκοτεινιάζει και τα δέντρα δείχνουν απειλητικά ψηλά, ένας λαβύρινθος υποθετικών σεναρίων και συμπερασμάτων ξεδιπλώνεται. Άβυσσος το μυαλό μου.

Περιφρονείς κάτι;
Το ψέμα και ό,τι δεν ξεγυμνώνεται στην αλήθεια.
Την αδιαφορία και ό,τι προσπερνά το χαμόγελο ή το κλάμα ενός μικρού παιδιού.
Την άγνοια και ό,τι γυρίζει την πλάτη στη γνώση ενώ θα πρέπει να διδάσκεται.
Την εμπάθεια και ό,τι δεν γνωρίζει μέτρα και σταθμά.

Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Ορίζει κάποιος την καρδιά;

Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Για να κομπάζουν οι νέοι ιδιοκτήτες και από τη φλυαρία τους να αναγνωρίζονται τελικά και οι δημιουργοί τους.

Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Αλλάζει κάτι;

Do you remember revolution?
Δεν υπάρχει “revolution”. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, όλα οδηγούνται σε “evolution”.

Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Όταν συννεφοπερπατάς, δεν είναι δύσκολο να ανέβεις τα βουνά… Η πτώση μόνο με φοβίζει.

Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
Στο μαγικό panel θα πατούσα «Unfreeze» και με πιρουέτες θα τελειώναμε μαζί την πίστα. Σ’ αυτό το παιχνίδι, ποτέ μην εγκαταλείπεις τον συμπαίκτη.

Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Και να χάσω το καλύτερο; Κυνηγητό, κρυφτό, σ’ όλα τα παιχνίδια μέσα είμαι.

Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ' το νόμο;
Πετροπόλεμο δεν έπαιξα ποτέ. Για να μην είμαι όμως στις παράπλευρες απώλειες, κρανάκι και όλα καλά. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Το λέει και ο νόμος της βαρύτητας.

Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Απαγορεύεται το περπάτημα; Μήπως ισχύει και ο νόμος περί τεντιμποϊσμού;

Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
Θα τον τιμωρούσα με δια βίου αφηγήσεις από την εμπόλεμη ζώνη. Όλοι έχουν δικαίωμα στην μετάνοια… Ακόμη και οι ανόητοι.

Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Κάθε κάμπια μεταμορφώνεται τελικά σε πεταλούδα. Η ομορφιά εναπόκειται απλώς στα μάτια του παρατηρητή.

Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Στη θλίψη, δεν προσγειώνομαι στην πραγματικότητα αλλά απογειώνομαι με τη φαντασία.
Θα αναζητούσα τα λατρεμένα μου σύννεφα για μια ακόμη βόλτα στο φεγγάρι, κι εκεί ψηλά στον ουρανό θα την κερνούσα στα αστέρια. Και θα μου έμενε μόνο η χαρά.

Αλήθεια, δεν ξέρεις πως έτσι γεννιούνται τα πεφταστέρια; Βαραίνουν απ’ τη θλίψη των ανθρώπων και αποχωρίζονται τον μαύρο ουρανό. Μα δεν λυπούνται. Και πέφτουν πάντα στα μαλακά. Βουτούν στη θάλασσα και ώσπου να ξημερώσει, μεταμορφώνονται και ζουν με άλλη μορφή, ξανά. Ξαπλώνουν στην άμμο και αγκαλιά με το κύμα λικνίζονται οκνηρά. Για να βρεθούν μια μέρα στα άδολα χέρια των μικρών παιδιών και απολαμβάνοντας το χάδι τους, να τους ψιθυρίσουν μυστικά. Ξεψυχώντας, να τους μάθουν ότι τ' αστέρια είναι φωτεινά για να ρουφούν τη λύπη και να θυμίζουν την ελπίδα. Η κρισάρα της χαράς.
Έτσι το 'μαθα κι εγώ. Αλήθεια, εσύ δεν το 'ξερες;

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

The Incredible Hulk

















Διαδρομές Μεγάλης Παράνοιας… αποτυπωμένες με κώδικες -
για κάποιον που τις περπατά, μα πιθανόν δεν θα τις διαβάσει ποτέ.



Aγαπημένε κύριε Διευθυντά,

Συνοδοιπόροι ίσως δεν υπήρξαμε ποτέ και την ίδια καρέκλα δεν θα μοιραστούμε, γιατί η ιεραρχία έχει απόσταση μεγάλη και ευθύνες διαφορετικές. Κάτι φορές όμως συναντηθήκαμε. Άλλοτε πρόσωπο με πρόσωπο και τα ξίφη σε ετοιμότητα κι άλλοτε πάλι δίπλα δίπλα, συσπειρωμένοι να ακούμε προσευχές - με μάτια ορθάνοιχτα και βλέμματα απλανή να αξιολογούμε τον… τρελό.

Μεταξύ μας, κάποτε πιο ψηλή υπήρξα εγώ… από τσαμπουκά, αυθάδεια και υπερβολή; Και κάτι φορές πολύ κοντή και λίγη, από σεβασμό, ευγένεια ή χαζομάρα… Σε όποια περίπτωση, θυμάμαι μόνο τα γέλια μετά… Γιατί όταν μάχεσαι με άξιο αντίπαλο, είτε χάσεις είτε κερδίσεις, θέλεις να είσαι στη δική του ομάδα, ιδιαίτερα όταν η ομάδα ψάχνει για μεταγραφές.

Επειδή και σήμερα είμαι λίγο θυμωμένη, κι ας λένε με μεθυσμένο και τρελό να μην τα βάζεις, από το βήμα αυτό θα κάνω μονόλογο. Θα μιλήσω σε σένα. Χωρίς αντιρρήσεις και επιχειρήματα. Και μάλιστα στον ενικό, έτσι γι’ αλλαγή, για να 'ρθούμε λίγο ακόμη πιο κοντά.


Τα χρόνια δεν είναι χαμένα… Έχτισες. Και έχτισες γερά… Τι κι αν τα θεμέλια τα έβαλαν άλλοι και σαν φαντασμένοι «Καλατράβα», και στραβά φτιάχτηκε ο γιαλός κι ακόμη περισσότερο στραβά αρμενίζουμε;

Όμως το οικοδόμημα υπάρχει ακόμη… Και κάθε φορά που ακούγεται το μαγικό «μπιπ» και ανάβει η φωτεινή κόκκινη ακτίνα, το όνομά σου αναγράφεται με φούξια κι άλλες κλαρωτές γραμμές… κι ας είναι και εκτός προδιαγραφών. Δικό σου είναι, εσύ τους το έμαθες, εσύ τους έδειξες το δρόμο, σαν παιδιά σου τους περπάτησες στράτα στρατούλα…

Και για τους άλλους, μην ξαναπείς ότι τους πήρες στο λαιμό σου… Πατάω πόδι. Εσύ μπορεί να ήξερες, ναι, κι αυτοί όχι. Και πιστά σε ακολούθησαν, ναι. Όμως τους έπεισες γιατί είχες όραμα, δεν τους θάμπωσες χρυσώνοντας το χάπι. Κι έτσι πίστεψαν σ’ εσένα. Και ακόμη πιστεύουν. Και θα πιστεύουν. Γιατί η δική σου πίστη είναι βαθιά και αληθινή. Στο έργο σου, στη δύναμή σου, στην οξύνοια του μυαλού σου, ακόμη και στην έλλειψη αμετροέπειας κάθε λόγου σου.

Μην τα τινάξεις όλα στον αέρα… Δεν σε αφήνω. Και από αυτό το μικρό βήμα, έχω δύναμη και μονολογώ. Δεν σου το επιτρέπω, να σταματήσεις να πιστεύεις στον άνθρωπο. Μα πιο πολύ στον άνθρωπο που είσαι, σε σένα, γιατί κι εσύ αξίζεις όσο τα δέντρα και τα άστρα. Όπως κι εγώ.

Να μιλάς με τα λόγια της καρδιάς. Σε μένα μόνο, με τα λόγια της καρδιάς, όχι αλλού. Αλλού, θυμίσου τη γλώσσα που τσακίζει με τα άπταιστα ελληνικά και πες την αλήθεια σου. Και μην τσιμπάς… Φτάνει. Αν πιαστείς σε δίχτυ, εγώ, μαζί και άλλοι πολλοί, θα βουτήξω και θα σε σώσω. Με λόγια μόνο; Με λόγια. Και αν δεν τα καταφέρω, μην σε νοιάζει, δεν θα πνιγούμε. Κολύμπι ξέρουμε και οι δυο. Κι ας ψάχνουμε ακόμη την Ιθάκη. Το GPS της ζωής θα βρει τη σωσίβια λέμβο και θα χωθούμε όλοι μέσα. Πάλι κουπί θα τραβάμε. Αλλά καπετάνιος, κι εσύ.

Μεθώ με τους ανθρώπους.
Το έχω ξαναπεί. Κάτι φορές, κρέμομαι από τα χείλη σου. Μεθώ μαζί σου. Αλλά τα μάτια σου δεν θέλω να τα βλέπω βουρκωμένα. Όχι, δεν είναι φτηνό για έναν άντρα να δακρύζει. Είναι πολύ για μια γυναίκα να το αντιμετωπίσει. Κι εγώ ακόμη, λυγίζω.

Αυτό που ζούμε; Μια στάση… Δες το σαν ένα ακόμη"technicality of life"… Για μια ανάσα, μέχρι να ανασυγκροτηθούμε και να το προσπεράσουμε, αν χρειαστεί. Κι ας χωρίσουν οι δρόμοι μας. Από μακριά, πάλι τον άνθρωπο που είσαι θα τον αγαπώ. Όχι έτσι, χωρίς λόγο. Μου απέδειξες τον λόγο… και με όλη την «ιδιαιτερότητα» του χαρακτήρα σου, μου έμαθες και τον τρόπο.

Και αν το όραμα δεν είναι ζωντανό, κακώς, πολύ κακώς… Και πάλι, σε συγχωρώ… Μα ακόμη κρατάω την ανάσα μου. Γιατί το πανηγύρι τώρα ξεκινά. Και εσύ τα καταφέρνεις στον χορό. Κι ας είναι άλλος ο dj. Το πολύ πολύ να βγούμε στα παρατράγουδα. Ρέκβιεμ θα παίζει, τανγκό θα χορεύουμε εμείς.

Ξέρω… Δύσκολο να τα βάζεις με το messiah syndrom… Ναι, το ζω… Και δεν το λέω μόνο εγώ… Έψαξα και διάβασα. Να, δες
εδώ!

Αλλά κανείς Θεός και άνθρωπος, κανείς Μεσσίας ζωντανός, νεκρός ή με τάσεις αυτοκτονίας, δεν είναι ποτέ ικανός να σου στερήσει το λαμπερό σου χαμόγελο… Θυμάσαι τη Nina; "I never did mind about the little things..."

Μην παραδίνεσαι, κι ας λες ότι το κάνεις για τη σωτηρία, όχι της ψυχής μα της πνευματικής σου ισορροπίας. Αν θες να φύγεις, μην περπατήσεις, πέταξε… Και αν θες να μείνεις, μην αράξεις, πάλεψε…

Όπως και να 'χει όμως, ας τα αγαπάμε όλα τα … ευ! Τα ευήλια γραφεία, τα ευάερα επιχειρήματα και τα ευανθή μυαλά… Από ...ευ ξεκινούν και τα ευθύβολα λόγια, τα ευθυτενή μάτια και τα ευδιάθετα πρόσωπα, σαν το δικό σου.

Όσο για μένα… Τις θεομηνίες τις ανέλυσα κι
αλλού….
Μαριονέτες, ναι… Αλλά καμιά φορά, όταν οι μαριονέτες έχουν ψυχή και τσαγανό, παίρνουν από μόνες τους ζωή και μετοικίζουν στο δίπλα θεατράκι… Κι ας χρειαστεί να πληρώσουν ψυχικό φόρο υπεραξίας …

Go Steady no 1

...and may the force be with us

Γιατί εκεί, στο twilight zone, μπορεί εγώ να συννεφοπερπατώ στην καρπoυζένια μου κοσμάρα (κατ’ ευχήν και με τις υγείες μου, σύντομα και Spiderman) αλλά κι εσύ μέσα σου γνωρίζω ότι κρύβεις έναν παντοδύναμο και καταπράσινο Incredible Hulk.