Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

The Incredible Hulk

















Διαδρομές Μεγάλης Παράνοιας… αποτυπωμένες με κώδικες -
για κάποιον που τις περπατά, μα πιθανόν δεν θα τις διαβάσει ποτέ.



Aγαπημένε κύριε Διευθυντά,

Συνοδοιπόροι ίσως δεν υπήρξαμε ποτέ και την ίδια καρέκλα δεν θα μοιραστούμε, γιατί η ιεραρχία έχει απόσταση μεγάλη και ευθύνες διαφορετικές. Κάτι φορές όμως συναντηθήκαμε. Άλλοτε πρόσωπο με πρόσωπο και τα ξίφη σε ετοιμότητα κι άλλοτε πάλι δίπλα δίπλα, συσπειρωμένοι να ακούμε προσευχές - με μάτια ορθάνοιχτα και βλέμματα απλανή να αξιολογούμε τον… τρελό.

Μεταξύ μας, κάποτε πιο ψηλή υπήρξα εγώ… από τσαμπουκά, αυθάδεια και υπερβολή; Και κάτι φορές πολύ κοντή και λίγη, από σεβασμό, ευγένεια ή χαζομάρα… Σε όποια περίπτωση, θυμάμαι μόνο τα γέλια μετά… Γιατί όταν μάχεσαι με άξιο αντίπαλο, είτε χάσεις είτε κερδίσεις, θέλεις να είσαι στη δική του ομάδα, ιδιαίτερα όταν η ομάδα ψάχνει για μεταγραφές.

Επειδή και σήμερα είμαι λίγο θυμωμένη, κι ας λένε με μεθυσμένο και τρελό να μην τα βάζεις, από το βήμα αυτό θα κάνω μονόλογο. Θα μιλήσω σε σένα. Χωρίς αντιρρήσεις και επιχειρήματα. Και μάλιστα στον ενικό, έτσι γι’ αλλαγή, για να 'ρθούμε λίγο ακόμη πιο κοντά.


Τα χρόνια δεν είναι χαμένα… Έχτισες. Και έχτισες γερά… Τι κι αν τα θεμέλια τα έβαλαν άλλοι και σαν φαντασμένοι «Καλατράβα», και στραβά φτιάχτηκε ο γιαλός κι ακόμη περισσότερο στραβά αρμενίζουμε;

Όμως το οικοδόμημα υπάρχει ακόμη… Και κάθε φορά που ακούγεται το μαγικό «μπιπ» και ανάβει η φωτεινή κόκκινη ακτίνα, το όνομά σου αναγράφεται με φούξια κι άλλες κλαρωτές γραμμές… κι ας είναι και εκτός προδιαγραφών. Δικό σου είναι, εσύ τους το έμαθες, εσύ τους έδειξες το δρόμο, σαν παιδιά σου τους περπάτησες στράτα στρατούλα…

Και για τους άλλους, μην ξαναπείς ότι τους πήρες στο λαιμό σου… Πατάω πόδι. Εσύ μπορεί να ήξερες, ναι, κι αυτοί όχι. Και πιστά σε ακολούθησαν, ναι. Όμως τους έπεισες γιατί είχες όραμα, δεν τους θάμπωσες χρυσώνοντας το χάπι. Κι έτσι πίστεψαν σ’ εσένα. Και ακόμη πιστεύουν. Και θα πιστεύουν. Γιατί η δική σου πίστη είναι βαθιά και αληθινή. Στο έργο σου, στη δύναμή σου, στην οξύνοια του μυαλού σου, ακόμη και στην έλλειψη αμετροέπειας κάθε λόγου σου.

Μην τα τινάξεις όλα στον αέρα… Δεν σε αφήνω. Και από αυτό το μικρό βήμα, έχω δύναμη και μονολογώ. Δεν σου το επιτρέπω, να σταματήσεις να πιστεύεις στον άνθρωπο. Μα πιο πολύ στον άνθρωπο που είσαι, σε σένα, γιατί κι εσύ αξίζεις όσο τα δέντρα και τα άστρα. Όπως κι εγώ.

Να μιλάς με τα λόγια της καρδιάς. Σε μένα μόνο, με τα λόγια της καρδιάς, όχι αλλού. Αλλού, θυμίσου τη γλώσσα που τσακίζει με τα άπταιστα ελληνικά και πες την αλήθεια σου. Και μην τσιμπάς… Φτάνει. Αν πιαστείς σε δίχτυ, εγώ, μαζί και άλλοι πολλοί, θα βουτήξω και θα σε σώσω. Με λόγια μόνο; Με λόγια. Και αν δεν τα καταφέρω, μην σε νοιάζει, δεν θα πνιγούμε. Κολύμπι ξέρουμε και οι δυο. Κι ας ψάχνουμε ακόμη την Ιθάκη. Το GPS της ζωής θα βρει τη σωσίβια λέμβο και θα χωθούμε όλοι μέσα. Πάλι κουπί θα τραβάμε. Αλλά καπετάνιος, κι εσύ.

Μεθώ με τους ανθρώπους.
Το έχω ξαναπεί. Κάτι φορές, κρέμομαι από τα χείλη σου. Μεθώ μαζί σου. Αλλά τα μάτια σου δεν θέλω να τα βλέπω βουρκωμένα. Όχι, δεν είναι φτηνό για έναν άντρα να δακρύζει. Είναι πολύ για μια γυναίκα να το αντιμετωπίσει. Κι εγώ ακόμη, λυγίζω.

Αυτό που ζούμε; Μια στάση… Δες το σαν ένα ακόμη"technicality of life"… Για μια ανάσα, μέχρι να ανασυγκροτηθούμε και να το προσπεράσουμε, αν χρειαστεί. Κι ας χωρίσουν οι δρόμοι μας. Από μακριά, πάλι τον άνθρωπο που είσαι θα τον αγαπώ. Όχι έτσι, χωρίς λόγο. Μου απέδειξες τον λόγο… και με όλη την «ιδιαιτερότητα» του χαρακτήρα σου, μου έμαθες και τον τρόπο.

Και αν το όραμα δεν είναι ζωντανό, κακώς, πολύ κακώς… Και πάλι, σε συγχωρώ… Μα ακόμη κρατάω την ανάσα μου. Γιατί το πανηγύρι τώρα ξεκινά. Και εσύ τα καταφέρνεις στον χορό. Κι ας είναι άλλος ο dj. Το πολύ πολύ να βγούμε στα παρατράγουδα. Ρέκβιεμ θα παίζει, τανγκό θα χορεύουμε εμείς.

Ξέρω… Δύσκολο να τα βάζεις με το messiah syndrom… Ναι, το ζω… Και δεν το λέω μόνο εγώ… Έψαξα και διάβασα. Να, δες
εδώ!

Αλλά κανείς Θεός και άνθρωπος, κανείς Μεσσίας ζωντανός, νεκρός ή με τάσεις αυτοκτονίας, δεν είναι ποτέ ικανός να σου στερήσει το λαμπερό σου χαμόγελο… Θυμάσαι τη Nina; "I never did mind about the little things..."

Μην παραδίνεσαι, κι ας λες ότι το κάνεις για τη σωτηρία, όχι της ψυχής μα της πνευματικής σου ισορροπίας. Αν θες να φύγεις, μην περπατήσεις, πέταξε… Και αν θες να μείνεις, μην αράξεις, πάλεψε…

Όπως και να 'χει όμως, ας τα αγαπάμε όλα τα … ευ! Τα ευήλια γραφεία, τα ευάερα επιχειρήματα και τα ευανθή μυαλά… Από ...ευ ξεκινούν και τα ευθύβολα λόγια, τα ευθυτενή μάτια και τα ευδιάθετα πρόσωπα, σαν το δικό σου.

Όσο για μένα… Τις θεομηνίες τις ανέλυσα κι
αλλού….
Μαριονέτες, ναι… Αλλά καμιά φορά, όταν οι μαριονέτες έχουν ψυχή και τσαγανό, παίρνουν από μόνες τους ζωή και μετοικίζουν στο δίπλα θεατράκι… Κι ας χρειαστεί να πληρώσουν ψυχικό φόρο υπεραξίας …

Go Steady no 1

...and may the force be with us

Γιατί εκεί, στο twilight zone, μπορεί εγώ να συννεφοπερπατώ στην καρπoυζένια μου κοσμάρα (κατ’ ευχήν και με τις υγείες μου, σύντομα και Spiderman) αλλά κι εσύ μέσα σου γνωρίζω ότι κρύβεις έναν παντοδύναμο και καταπράσινο Incredible Hulk.

5 σχόλια:

Vassia είπε...

"Μην παραδίνεσαι, κι ας λες ότι το κάνεις για τη σωτηρία, όχι της ψυχής μα της πνευματικής σου ισορροπίας. Αν θες να φύγεις, μην περπατήσεις, πέταξε… Και αν θες να μείνεις, μην αράξεις, πάλεψε…"

Δεν υπάρχει καλύτερη "διαταγή" από αυτή.

Όλες οι "θεομηνίες" έχουν αφετηρία και προορισμό, αλλά στο ενδιάμεσο συναντούν και αυτούς που αντιστέκονται.

Καλό μήνα Καρπουζένια

και μπράβο για το καταπληκτικό "χρονικό".
:-)

Μενεξεδιά είπε...

Καρπουζάκι μου δεν ξέρεις πόσο χαμογέλασα με αυτή την εγγραφή.
Καταρχήν χαίρομαι που στηρίζεις σταθερά έναν άνθρωπο. Έτσι πρέπει νομίζω, να μένουμε στους ανθρώπους που πιστεύουμε.
Κατα δευτερον χάρηκα που είχα εγγραφή γενικώς. Μου είχες λείψει και μαλιστα πρόσφατα το συζητούσα με φίλη συμπλοκίτισσα (που πάμε μαζί σε συμπλοκές εννοω :Ρ)
Αυτό με τον Hulk το λέω και εγώ τώρα τελευταία... Όταν παρομοιάζεις τα πάντα με κόμικ τι σύνδρομο είναι; :)

Να είσαι πάντα εκεί.
That's all folks!

Καλημέρα και καλό μήνα!

Ανώνυμος είπε...

Μια μικρή παρέκληση και πρόσκαιρη στάση εδώ, για να επιβεβαιώσω την ύπαρξη μου, την αγάπη,την πίστη και την εκτίμησή μου σε σένα, καθώς και να ευχηθώ, σε όλα τα "φρούτα", καλό μήνα!
Οσον αφορά στις αναρτήσεις σου, εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν έχεις ανάγκη να σου χαϊδεύουν τ΄αυτιά, γι΄αυτό το αποφεύγω! Σαν όμως, κάποια μέρα, νοσταλγήσεις το πέταγμα του Πήγασου, ξέρεις τη γωνιά!
Take care, kleanthis!

Μενεξεδιά είπε...

Καρπουζένια μου καλησπέρα. Για όποτε το δεις και μπορείς http://meneksedia.pblogs.gr/2008/04/eswterikh-apeikonish.html

Νομίζω είναι πολύ ενδιαφέρον

Karpouzi είπε...

@vassia
Όμορφα λόγια, μου λες. Σ' ευχαριστώ που είσαι ακόμη εδώ. Κι ας μας βγει ο προορισμός σε καλό...

@Μενεξεδιά
Γλυκιά Μενεξεδιά, σας πεθύμησα κι εγώ. Και την Καρπουζοχώρα την πεθύμησα. Γιατί στη άλλη τη ζωή, περίεργα φρούτα ξεφυτρώνουν τελευταία...
Όσο για τα κόμικς, είναι για τους ρομαντικούς... Γι' αυτούς που ακόμη πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να πέσουν και να μην χτυπήσουν, να κυνηγηθούν και να γλυτώσουν κάνοντας ηχηρά "μπιπ μπιπ"...
Σ' ευχαριστώ και για την πρόσκληση. Είναι όμορφο να σου δίνουν έναν λόγο να γράψεις, όταν το μόνο που θέλεις είναι να σιωπήσεις.

@kleanthis
Σε έχασα πάλι. Κι ας σε επισκέπτομαι συχνά... Ο κόσμος μου είναι ανοιχτός, όσο ανοιχτή η καρδιά αυτού που τον επισκέπτεται. Μελωμένα φιλιά...