Τρίτη, 27 Μαΐου 2008

Σκέψεις προς τον άνωθεν ηλεκτρολόγο


Όπως σε κάθε ηλεκτρολογικό πίνακα, έτσι και σ’ αυτόν της ζωής, οι ασφάλειες υπάρχουν για να προστατεύουν το κύκλωμα από την υπερένταση.

Όταν προσγειωνόμαστε στα δύσκολα, όταν το κύκλωμα υπερφορτώνεται ή είναι έτοιμο να βραχυκυκλώσει, όταν η ζωή μας υπερχειλίζει επικίνδυνα από σκέψεις, συναισθήματα, κούραση ή πίκρα, μια μαγική ασφάλεια «πέφτει». Κάτι σαν καμπανάκι κινδύνου που χτυπά πριν crashάρει το σύστημα, για να δηλώσει ότι ο οργανισμός μας είναι ανήμπορος να λειτουργήσει όπως πρέπει και μπορεί. Πως το κορμί έχει κουραστεί ή πως το μυαλό έχει επικίνδυνα μπλοκάρει.

Βιαστικά συνήθως, μπαλώνουμε τα αίτια και συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Κοιτάμε λίγο γύρω μας, απομακρυνόμαστε από μερικούς ανθρώπους, προσεγγίζουμε άλλους, ξεκουραζόμαστε, χαλαρώνουμε. Άλλοτε πίνουμε και ξεχνάμε, άλλοτε πάμε διακοπές και ξεχνάμε. Κυρίως όμως ξεχνάμε. Σηκώνουμε περήφανα την ασφάλεια και το κύκλωμα συνεχίζει να λειτουργεί, ίσως και χωρίς πρόβλημα για κάμποσο καιρό ακόμη.

Με το πέρασμα του χρόνου όμως, τα ανοιχτά μας «θεματάκια» συσσωρεύονται και το πρόβλημα γίνεται πιο επικίνδυνο. Αρχίζουμε να χάνουμε τον εαυτό μας, να αναρωτιόμαστε ποιοί είμαστε, πού πάμε, τι θέλουμε, πόσο αντέχουμε. Είναι εκείνες οι ώρες που νιώθουμε πως πρέπει να κάνουμε ξεκαθαρίσματα κυρίως εσωτερικά, και μετά στα απ’ έξω μας. Να απαντήσουμε σε ερωτηματικά καθολικά, να βρεθούμε αντιμέτωποι με διλήμματα υποθετικά, να βρούμε το λόγο της ύπαρξης μας, τα όρια μας, τα περιθώρια συμβιβασμού μας. Είναι οι ώρες που θέλουμε απλά να το σκάσουμε από τη ζωή μας. Οι ασφάλειες δεν πέφτουν τότε, όχι. Ύπουλος ο δρόμος της εσωτερικής αναζήτησης. Τότε όμως, τι;

Στον ηλεκτρολογικό πίνακα της ζωής, υπάρχει πάντα και ένα ρελέ διαφυγής. Ένας διακόπτης μικρός, καλά κρυμμένος, που από κάτω έχει την ετικέτα ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ. Μόλις πιάσουμε πάτο, αυτός μαγικά «πέφτει» και οι συναγερμοί του μυαλού φωνάζουν «DEFCON 5». Συναγερμοί παντού και το κορμί παράξενα εξασθενημένο. Τότε οι δρόμοι δεν είναι πολλοί. Είναι ένας και είναι μόνο προς τα πάνω. Είναι η ώρα που προσεκτικά πρέπει να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και πραγματικά να ασχοληθούμε με το προβληματικό μας κύκλωμα. Να το ελέγξουμε συθέμελα, να το επιδιορθώσουμε και γρήγορα γρήγορα να ξεκινήσουμε την ανοδική μας πορεία.

Σοφά και ταιριασμένα όλα στον ηλεκτρολογικό πίνακα της ζωής. Ένα παραπονάκι έχω μόνο για τον αγαπημένο άνωθεν σχεδιαστή.

Στο κύκλωμα, μήπως θα μπορούσαμε εκεί δίπλα να προσθέσουμε κι έναν ροοστάτη μαζοχισμού; Ένα μαγικό συρόμενο κουμπάκι, που να μας επιτρέπει να χαμηλώνουμε λίγο την ένταση του πόνου από τα ίδια και επαναλαμβανόμενα λάθη μας και να ξεκουράζουμε λίγο παραπάνω τη ψυχή μας; Λίγο, έτσι για να προλαβαίνουμε να γλείφουμε τις πληγές μας ανάμεσα σε κάθε επιλογή αυτομαστιγώματος, να χωνεύουμε τα γενόμενα και ξανά να τραβάμε ακμαίοι προς τα ίδια ή νέα λάθη;

5 σχόλια:

SeaGulL είπε...

Πολλλλλύ έξυπνος και ενδιαφέρων ο παραλληλισμός σου. Εύγε σου!...
Δεν έχω λύσεις έτοιμες ή προτάσεις "προκάτ"... Τί να σου πω κι εγώ, καλή μου; Λένε συχνά, για να συνεχίσω στο ίδιο στυλ, ότι τα πιο σημαντικά σε ένα σπίτι, σε μια οικοδομή, είναι τα ηλεκτρολογικά και τα υδραυλικά [Τώρα με τί θα παραλλήλιζα τα υδραυλικά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία...] Ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις, όμως, δεν νομίζω πως είναι απαραίτητο να γκρεμίσει κανείς μια οικοδομή. Μια γενική ανακατασκευή (κι όχι απλή συντήρηση...) χρειάζεται...
Όσο για το τελευταίο ερώτημα, προφανώς ρητορικό, αν πάρεις απάντηση "από τον άνωθεν", πές την μας κι εμάς... Προσωπικά θεωρώ ότι θα έχει τους λόγους του, που εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε ακόμα. Ίσως την απάντηση να σου την έχει βάλει ήδη μέσα σου και... αν ψάξεις λίγο περισσότερο να την βρεις...
Καλημέρα!

meteoros_k είπε...

Επιλέγω το κείμενο σου, αγαπημένη Καρπουζένια, σαν μια καλή ευκαιρία για να διατυπώσω τους δικούς μου προβληματισμούς κι' όχι απαραίτητα να διακινδυνεύσω, μιά καλοπροαίρετη κριτική ή και να καταθέσω κάποια φρέσκια (?) ιδέα, πάνω στο θέμα που αγγίζεις θαρραλέα!
Και τούτο γιατι, το τελευταίο διάστημα, έχω περιέλθει σε κατάσταση αμηχανίας με αποτέλεσμα να διακατέχομαι από σκεπτικισμό ακόμη και για τα πιό απλά πράγματα!
Αναρωτιέμαι λοιπόν, για το πως εμείς οι άνθρωποι, όντας αυτοτελείς και ενσυνείδητοι οργανισμοί,θα πορευόμασταν σ'αυτή την πλάση δίχως τους συντελεστές του πόνου και των υπόλοιπων(τεχνικών?) διεργασιών/λεπτομερειών, στους οποίους αναφέρεσαι και, που απλά,
αντιπροσωπεύουν νομίζω ένα απειροελάχιστο ποσοστό απ' το (αναγκαίο για μας) "αλατοπίπερο"
αυτής της μεγαλειώδους μέριμνας της φύσης, για τη αδιάκοπη συνέχεια της ζωής.
Θα μπορούσε αλλοιώς, το πρόσκαιρο πέρασμα (εμφάνιση) μας πάνω απ'το... σανίδι του θεάτρου της φύσης, (πότε σαν πρωταγωνιστές και πότε, τις περισσότερες ίσως φορές, σαν κομπάρσοι), να έχει τη δύναμη και ν'αφήνει, κάποια έστω και γλυκόπικρη γεύση, στα χείλη μας?
Πώς αλλοιώς, εμείς οι αφελείς, ασήμαντες κι' εφήμερες αλαζονικές υπάρξεις, που συνάμα όμως αποτελούμε (αντιπροσωπεύουμε) τους ενεργούς (active) κρίκους σ' αυτή την πάνσοφη κι'ατέρμονα διαδικασία (αλυσίδα) της ζωής, θα είχαμε δικαίωμα ή πρόσβαση σ' αυτή την ουτοπία, που αποκαλούμε "όνειρο"?
Θα μπορούσαμε αλλοιώς, να επικαλεσθούμε αντικειμενικά κάποιον ουσιαστικό λόγο ύπαρξης?
Ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω, με σιγουριά κάποια απάντηση!
Εχω την αίσθηση όμως, πως η φύση απο μόνη της, πρόβλεψε τις δικλείδες εκείνες, που μας ήταν
απολύτως απαραίτητες και, που όπως τόνισες κι' εσύ, όλες ρυθμίστηκαν, τακτοποιήθηκαν πάνω στον "Ηλεκτρολογικό πίνακα της ζωής", με περίσσεια μέριμνα και σοφία!
Εσκεμμένα ίσως, η φύση να υπήρξε ιδιαίτερα γενναιόδωρη μαζί μας, όταν αποφάσιζε να επιτρέπει
σε κάποιο ποσοστό τις βλάβες και τις δυσλειτουργείες στον "πίνακα" έτσι για να "νοιώθουμε" εκτεθειμένοι και, κατα καιρούς, να εισπράτουμε το σχετικό τίμημα!
Διατηρώ λοιπόν επιφυλάξεις και συνεπώς ενίσταμαι κατα της προοπτικής εγκατάστασης, στον
κοινό μας (υποθέτω) "Ηλεκτρολογικό πίνακα της ζωής", οποιουδήποτε επιπλέον ροοστάτη ή ρελλέ
ασφαλείας!

Karpouzi είπε...

@seagull
Κουράστηκα να ψάχνω...
Σήμερα τουλάχιστον, κουράστηκα...
Μήπως να αλλάξω ηλεκτρολόγο;

@meteoros
Χμμμ... Δεν έχω άλλη επιχειρηματολογία... Άλλωστε, σήμερα τουλάχιστον, μόνο ένα blackout θα με σώσει...

SeaGulL είπε...

Ελεύθερος είναι ο καθένας να αποφασίσει, βεβαίως, πλην όμως μήπως αυτός που θα διαλέξεις βιαστικά, στην απελπισία σου, είναι κανένας "σκιτζής" (:αδέξιος, άσχετος τεχνίτης) και "σου αλλάξει τα φώτα" μεταφορικά και... πιο μεταφορικά;...
(...κι ύστερα θα "τρέχεις και δεν θα προλαβαίνεις"!...)
Καλό Π-Σ-Κ

SeaGulL είπε...

Καλή σου μέρα!

Όπως γνωρίζεις ήδη, δημιούργησα ένα blog, με την ονομασία "Κλέφτρα Κίσσα" (http://kleftrakissa.blogspot.com/), στο οποίο "εκθέτω" κείμενα άλλων bloggers, που τους τα έχω "κλέψει".
Περισσότερα, μπορείς να βρεις και να διαβάσεις στην πρώτη μου ανάρτηση:
http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html
Επειδή μεταξύ των αναρτήσεων που έχω κλέψει περιλαμβάνονται και
δικές σου, θεώρησα σκόπιμο να σε ενημερώσω σχετικώς, ώστε αν έχεις οποιαδήποτε αντίρρηση για την "κλοπή" αυτή να με ενημερώσεις και να κατεβάσω τις σχετικές αναρτήσεις μου.

Ευχαριστώ
Seagull
http://seagullstefanos.blogspot.com/

Υ.Γ. Αφήνω σχετικό σχόλιο κάτω από κάθε πρωτότυπη ανάρτηση, για ευνόητους λόγους