Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2008

2009, Παραμονή Χριστουγέννων


Ήταν άλλη μια κουραστική ημέρα, όπως τόσες άλλες που είχαν προηγηθεί, κι ας είχαν οι ώρες περάσει πολύ γρήγορα, σχεδόν βιαστικά. Νύχτωνε νωρίς, πολύ νωρίς εκείνο τον χειμώνα, μα κανείς δεν έδειχνε να δυσανασχετεί εκείνη τη βραδιά. Και ο αέρας είχε μια απόκοσμη γλυκάδα, σαν βανίλια τυλιγμένη με αρμύρα μαζί.

Το πάρτι είχε από νωρίς τελειώσει. Τασάκια με τσιγάρα, πλαστικά ποτήρια με μισοτελειωμένο κρασί, χάρτινα πιάτα. Το στερεοφωνικό ξεχασμένο να παίζει σε έναν ήρεμο σταθμό, μελωδίες χαλαρωτικές για το μυαλό και το κορμί.

Οι υπόλοιποι είχαν ήδη φύγει για τις λίγες γιορτινές μέρες μακριά από τη βοή του γραφείου, μα εκείνοι είχαν ξεμείνει εκεί, τελευταίοι, όπως τόσες άλλες βραδιές. Η ώρα κόντευε 10 και ο χώρος έμοιαζε περίεργα σιωπηλός. Μερικές φορές αναρωτιούνταν αν πραγματικά ήταν απαραίτητο να μένουν εκεί τόσο αργά. Ή αν στ’ αλήθεια το αποζητούσαν.

Κάθονταν οι τρεις τους στην αίθουσα συνεδριάσεων, στον τελευταίο όροφο του τριώροφου γυάλινου κτιρίου. Παραδομένοι στις δερμάτινες καρέκλες, αφουγκράζονταν την ήρεμη θάλασσα που ήταν έτοιμη να υποδεχτεί τις πρώτες λευκές νιφάδες χιονιού. Η θέα ήταν υπέροχη έξω από τη τζαμαρία. Αφουγκράζονταν τον κυματισμό του μπλε, τα πεφταστέρια και το ήρεμο αεράκι που κουνούσε ρυθμικά τα λιγοστά δέντρα της παραλίας. Η θέα πάντα ήταν υπέροχη, μα σήμερα ο ουρανός είχε μια φιλόξενη μουντάδα, σαν να σε άφηνε να ζωγραφίσεις πάνω του όνειρα.

Εκείνη, πάντα καλοντυμένη, με τις φρέσκες κόκκινες ανταύγειες χαρούμενα να μπλέκονται με το ξανθό, ξεκουραζόταν χαζεύοντας έξω από το παράθυρο. Είχε ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της. Ένα ήρεμο χαμόγελο ικανοποίησης και υπερηφάνειας μαζί. Χαλαρωμένη, έμπλεκε τα δάκτυλά της αφηρημένα ανάμεσα στις τούφες των μαλλιών της. Τράβηξε μια καρέκλα, έβγαλε τα ψηλοτάκουνα και ακούμπησε τα πόδια της επάνω. Αφέθηκε, σαν να ήταν η πρώτη φορά που σταματούσε να τρέχει μετά από καιρό.

Εκείνος την κοιτούσε. Από την άλλη άκρη του δωματίου, την κοιτούσε με εμπιστοσύνη. Τα μάτια του φωτίζονταν περίεργα όταν αναλογιζόταν πόσα είχαν καταφέρει μαζί. Σαν να άλλαζαν χρώμα τα μάτια αυτά με τη χαρά, σαν να γίνονταν πιο ανοιχτά και προσεγγίσιμα. Χαμογέλασε πλατιά και αυθόρμητα ξεφύσησε από ανακούφιση. Σηκώθηκε, έβγαλε το καινούριο του μπλέιζερ που τόσο αγαπούσε, και πλησίασε το πρόχειρα στημένο για την περίσταση μπαρ. Πήρε δύο ποτήρια, έβαλε τρία παγάκια στο καθένα, όπως τους άρεσε, και τα γέμισε με αυτό το παλιό καλό ουίσκι που φυλούσαν από καιρό τώρα στο ντουλάπι.

Πήρε σοβαρό ύφος και τάχα μου αυθόρμητα κοίταξε τη μικρότερη της παρέας, με το κολλαριστό τζιν και το κοντό μα ατσούμπαλα χτενισμένο μαλλί. Καθόταν πιο πίσω από τους δυο τους, για να έχει, λέει, καλύτερη θέα. Για να μην επεμβαίνει στις σκέψεις που μοιράζονταν με τα μάτια, αλλά να μπορεί να τις ακούει και να τις παρακολουθεί συνάμα. Από γινάτι δηλαδή, έτσι, για να ‘χει κι εκείνη άποψη.

«Μικρή; Κόκα κόλα;» της είπε κι ένα γάργαρο γέλιο του προέκυψε. Με τη σειρά της, τον κοίταξε με τον ίδιο θαυμασμό που τον κοιτούσε κάθε φορά. Μετά γύρισε και κοίταξε κι εκείνη. Ήταν τόσο όμορφη όταν ήταν ήρεμη. «Μπα… Θα πιω κι εγώ ένα ποτό σήμερα. Λίγο, ένα δαχτυλάκι μόνο», του απάντησε με το πιο γλυκό της χαμόγελο. Και σηκώθηκε με γρήγορα βήματα για να κλείσει τα φώτα. Και το δωμάτιο παραδόθηκε στα λαμπιόνια που χάριζαν το φως τους σε νωχελικούς χριστουγεννιάτικους ρυθμούς.

Με τα χεράκια της το είχε στολίσει το δέντρο φέτος. Με ασημένιες ματ μπάλες, έτσι το φανταζόταν από καιρό. Με ένα μεγάλο μπλε αστέρι στην κορυφή και χαρούμενες πορτοκαλί κορδέλες. Δεν ήταν ψεύτικο το δέντρο τους φέτος. Όχι, ήταν αληθινό. Κι ας λένε ότι είναι κακό φενγκ-σούι. Φέτος τα ήθελαν όλα αληθινά…

Πέρασαν κάμποσα μακριά λεπτά. Σιωπηλά λεπτά. Φλύαρα, γεμάτα ανομολόγητες εξομολογήσεις. Εναλλαγές στα χαμόγελα και στις γκριμάτσες. Πλημμυρισμένα λεπτά από χαρούμενες σκέψεις, φτασμένα σχέδια και όνειρα πολλά, πολλά όνειρα. Χαρτιά δίπλα τους στοίβες, με εκκρεμότητες και θέματα προς διεκπεραίωση. Μα όλα φάνταζαν τόσο εύκολα εκείνη τη βραδιά. Και απλά. Και δυνατά.

Ήταν ομάδα. Μια υπέροχη ομάδα. Ένας για όλους και όλοι για έναν; Τρεις σωματοφύλακες μπορεί να μην ήταν. Είχαν τις κόντρες τους και τις διαφωνίες τους κι αυτοί. Αλλά ήταν ομάδα… Κοιτάχτηκαν και ήπιαν στην υγειά τους. Μια γουλιά, έφτανε μια γουλιά. Συντονισμένοι, σηκώθηκαν από τα γραφεία τους, μάζεψαν τα πράγματά τους, έκλεισαν την πόρτα πίσω τους και μπήκαν στο ασανσέρ. Ο δρόμος για το σπίτι φάνταζε ιδιαίτερα ποθητός απόψε. Κι εύκολος. Και ξένοιαστος.

Βγαίνοντας από το κτίριο αντάλλαξαν ευχές, αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν. Θα βρίσκονταν ξανά με τον νέο χρόνο. Θα χωρίζονταν για μέρες πολλές, ίσως πρώτη φορά μετά από καιρό, τόσες μέρες. Αλλά δεν ανησυχούσαν. Τον γενάρη θα ήταν πάλι εκεί, χωμένοι στα χαρτιά τους, να τρέχουν για τις νέες ιδέες. Και ανυπομονούσαν. Μέχρι τότε, συντονισμένοι, γύρισαν και κοίταξαν την ταμπέλα δίπλα στην είσοδο του κτιρίου και πήραν ανάσα βαθιά. Κι ας ήταν ήδη σκεπασμένη από το χιόνι... Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Κι εκεί… Σαν ομάδα... Και χασκογέλασαν αυθόρμητα. Και γεμάτοι, πήραν το δρόμο για τα σπίτια τους…


Εκείνη προς τη θάλασσα… Πήγαινε να συναντήσει τον αγαπημένο σύζυγο, να δοκιμάσει από την κατσαρόλα το φρεσκομαγειρεμένο «πεταχτό», να αλλάξει βιαστικά και να υποδεχτεί τους φίλους.

Εκείνος πήγαινε λίγο πιο μακριά. Στο καινούριο του σπίτι… Ανυπομονούσε να μπει μέσα και να φιλήσει την υπέροχη γυναίκα που μοιραζόταν τελευταία την καθημερινότητά του.

Και η άλλη, η μικρή, με το γκάζι πατημένο έτρεχε για το μικρό της διαμέρισμα, να βγάλει τα ρούχα και να χωθεί στην αγκαλιά του νέου και ίσως και τελευταίου ατίθασου έρωτα της ζωής της.

Υπέροχη χρονιά αυτή που έκλεινε. Πραγματικά υπέροχη…

Στο δρόμο για το fairytale… είχαν κερδίσει τον αγώνα.
Για το fair… U + tail. Κι ένα καταπράσινο cartoon να τους προστατεύει από δίπλα.



Υπέροχη χρονιά αυτή που έκλεινε. Πραγματικά υπέροχη…
Και ο δρόμος μπροστά τους έδειχνε υπέροχα ανοιχτός και μακρύς…

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

aferese ta hartina potirakia kai piatakia. mia tetoia mera apaitei ......kristalina!

NY ANNA είπε...

Μακριά το πήγες... Ένα χρόνο και... Κι άλλη εποχή. Εδώ σκάει καλοκαίρι κι εσύ έφτασες χειμώνα. Αλλά μ' αρέσει. Κάτι θα ξέρεις. Καμιά φορά, τα θέλω μας προτρέχουν. Κι είναι όμορφα και μάγκικα. Παρόλα αυτά, πάρε μερικά καλοκαιρινά φιλιά... ΠΟλύ θα ήθελα να ήμουν η "μικρή". Όσο πιο μικρή τόσο λιγότερο "θολό" βλέμμα - για να ερωτεύεσαι από την αρχή εντελώς ξάστερα...

ΨουΞ είπε...

Τυχεροί και οι τρεις τους!

(Στην υγειά τους και στην υγειά μας!)

καλό απόγευμα φιλιά

Karpouzi είπε...

@ανώνυμος
Δίκιο έχεις... Κρυστάλινα... Και για τους τρεις...

@nyanna
Καλοκαιρινά φιλιά για να μου δίνουν κουράγιο... γιατί τον θέλω αυτόν τον χειμώνα, τον θέλω πολύ!
Όσο για την μικρή... πολύ μικρή, κουκκίδα ίσως μόνο, κι ας είναι το βλέμμα αγριεμένο.
Σ' ευχαριστώ που περνάς...

@ψουξ
Μήνυμα στο σύμπαν... Αμήν!