Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Message in a bottle



















Σ’ ένα καφενείο κάποτε, στο μικρό νησί της Καλύμνου, ένας γέροντας παλιός σφουγγαράς, μου είπε πως τα μηνύματα της θάλασσας πάντα βρίσκουν τον αποδέκτη τους.

Αφηρημένη όπως ήμουν τον ρώτησα τι εννοούσε, κι εκείνος περήφανα και ίσως και σοφά, μου εξήγησε πως αρκεί να βάλω σ’ ένα μπουκάλι μέσα λίγο γραμμένο χαρτί, και να το πετάξω στη θάλασσα. Και οι μαγεμένες γοργόνες θα το πάνε στον προορισμό του.


Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα αυτό… Οι σκέψεις αυτές έχουν ξεκινήσει άλλωστε μέρες τώρα. Από λιμάνια διαφορετικά και θάλασσες κρύες. Πειραιάς, Γύθειο , Πάτρα, Πρέβεζα, Πάργα, Σύβοτα, Ηγουμενίτσα…

Μπερδεμένες σκέψεις… Είναι μάλλον που έχω χριστεί "περιοδεύων θίασος" αυτόν τον καιρό. Μέρες τώρα γυρνάω την Ελλάδα αγκαλιά με μια βαλίτσα, μόνη, σ’ ένα διθέσιο αυτοκινητάκι χωρίς ρεζέρβα, και κλαίω, κλαίω πολύ. Και ακούω μουσικές χαρούμενες, που δεν επηρεάζουν τη διάθεσή μου, και χαζεύω το σούρουπο και αντί ν’ αδειάζει το μυαλό μου, γεμίζει με σκέψεις. Από διαφορετικά λιμάνια, οι ίδιες σκέψεις.

Νομίζω ότι προσπάθησα να το σκάσω. Δεν πήγα μακριά, το ξέρω, αλλά σίγουρα προσπάθησα να το σκάσω. Και κάπου μετά από χιλιόμετρα πολλά, κατάλαβα τη ματαιότητα της φυγής μου. Δεν έχω από πού να το σκάσω…

Όλη μου τη ζωή περηφανευόμουν πως θέλω και μπορώ να ζω ελεύθερη. Χωρίς λιμάνια και βαρετές σταθερές. Και αυτό ήταν ίσως το πιο μεγάλο λάθος μου απ΄ όλα. Να μην έχω σταθερές. Να μην έχω "περιουσία", προσωπικούς θησαυρούς, δικούς μου ανθρώπους, αξέχαστες μνήμες, που να με πονάνε να τις αφήσω πίσω, που άμα με πονέσουν πολύ, να τις αφήσω πίσω και να το σκάσω μακριά τους.

Έτσι απλά τώρα βρίσκομαι να ταξιδεύω, προσπαθώντας να ξεφύγω από όσα δεν έχτισα και όσα δεν έφτιαξα. Και τελικά πάλι κύκλους βρέθηκα να κάνω. Και σήμερα, κουράστηκα να τρέχω μόνη από το πουθενά προς το πουθενά. Και σήμερα πιάνω άλλο λιμάνι... Από γινάτι, μήπως και καταφέρω να το σκάσω από τις σκέψεις μου.

Μοιάζουμε; Δεν ξέρω. Μάλλον ναι. Μάλλον όχι. Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω. Αλλά λυπάμαι, λυπάμαι πολύ που δεν θα μάθω.

Το γραμμένο αυτό χαρτί, το βάζω σήμερα σ’ ένα μπουκάλι και το καταθέτω σε σένα. Δεν το πετάω στη θάλασσα, συγγνώμη. Δεν είμαι τόσο ρομαντική σήμερα για να εμπιστεύομαι τις γοργόνες και τα παραμύθια τους. Τα παραμύθια τα πιστεύω στη ζωή, πολύ, πάρα πολύ. Το ξέρεις… Αλλά οι ιππότες τελευταία μου πονάνε την ψυχή…

Συγγνώμη και που στα φορτώνω όλα αυτά. Στ’ αλήθεια συγγνώμη. Είναι γιατί σ’ αγάπησα πολύ μ’ εκείνον τον Άρη να σκαλώνει στον ωροσκόπο σου… και απ’ όσο ξέρω θα κάτσει κοντά σου για πολύ πολύ καιρό, όπως και η σκέψη μου. Ίσως πάλι γιατί κάποτε μου 'πες πως το 'σκασες κι εσύ, και ίσως το κάνεις ακόμη. Ίσως και γιατί μου είπες και πως με νοιάζεσαι, κόντρα στην κόντρα μου. Μην ανησυχείς, σου είπα ότι αγαπώ τα παραμύθια…

Ξέρω πως δεν θα με αναζητήσεις, πως δεν θα ρωτήσεις και δεν θα αναρωτηθείς. Ιδανικός εξομολόγος είσαι… Κι ας πονάει, σε συμπαθώ κι εγώ βαθιά…

Συνέχισε να σκαρφαλώνεις, ν’ ανεβαίνεις ψηλά στα μάτια των ανθρώπων, να υψώνεσαι περήφανος και να κομπάζεις για όσα κάνεις τόσο καλά… Συνέχισε να μπαίνεις και πιο βαθιά, να τρυπώνεις στις χαραμάδες όχι μόνο του μυαλού τους αλλά και της καρδιάς τους.
Κι εκεί, δοκίμασε μια φορά να μείνεις. Δοκίμασε… Καμιά φορά, ο πόνος μας κάνει και αφουγκραζόμαστε την ψυχή μας. Να, δες εμένα... πώς εξαιτίας σου αυτοσαρκάζομαι.


(...γραμμένο μέρες πριν, ένα ζεστό μεσημέρι Δευτέρας - σήμερα, απλά σ' ευχαριστώ)

4 σχόλια:

Adonios είπε...

Θύμισες μνήμες περασμένες ίσως όχι ξεχασμένες μα πολύ καλά κρυμμένες... Στον κύκλο της ζωής μας, διαφέρει μόνο το κέντρο. Αλλού υπάρχει ένας ιππότης και αλλού μια λαίδη... μια νεράιδα κι εμείς δορυφόροι μέχρι να εκτροχιαστούμε.
Θύμισες μνήμες περασμένες και ταξίδια μοναχικά...
Θύμισες το δικό μου, κάποτε!

Καλή σου μέρα...

Μενεξεδιά είπε...

Το δικό μου μπουκάλι εδώ

Καλό βράδυ Καρπουζένια μου

meteoros_k είπε...

Ασχέτο..? Μπορεί, Ναί.. μπορεί και Οχι!
Ομως, θα σκάσω αν δεν το πω..,δίχως καμία απολύτως διάθεση να υποβαθμίσω το ειδικό βάρος του κειμένου σου!
Εσύ, απο τη μιά μεριά, σε λιμάνια, νησιά και Θάλασσες, για να ξεφύγεις (το πιθανότερο)απο τον ίδιο τον εαυτό σου, κι' εγώ απο την άλλη.., την ίδια (σχεδόν) περίοδο,σε λίμνες, λαγκάδια και βουνά, για να σ'αφήσω τάχα απερίσπαστη και να ανασυγκροτηθείς/ηρεμήσεις κι' εγώ παράλληλα να πάρω σοβαρές αποφάσεις!
Τα παραπάνω μου θυμίζουν έντονα, μια παλαιότερη διαφήμιση της TV όπου δύο άτομα, αντικρύζοντας με ευχάριστη έκπληξη κι'απο μικρή απόσταση, το ένα το άλλο, ανοίγουν διάπλατα τα χέρια(αγκάλες) και τρέχουν να εναγκαλιστούν, μα... προσπερνά ο ένας τον άλλο και δεν αντανώνουν ποτέ!
Μόνοι κι' οι δυό, με μόνη ίσως παρέα τα φαντάσματα [αυτό για μένα, αλλα αν θές πάρε κι' εσύ λίγο (smile)] του παρελθόντος!
Τώρα που το σκέφτομαι.. κάτι μου' ρχεται στο μυαλό..!
Κάποιος (δε θυμάμαι καλά ποιός), έλεγε στον άλλον μη φύγεις με το άλογο (γιατί θα πέσεις.. και θα τσακιστείς στην ηλικία σου..) και ο έτερος καθησύχαζε τον άλλον, πως θ' άφηνε ήσυχο το άλογο στο σταύλο!
Ασχετο και κρύο,Εεε?
Δίκιο Θά' χεις..! Καλημέρα, αν και σε νοιώθω.. λιγάκι, προδομένη και θυμωμένη.

Karpouzi είπε...

@adonios
Τι άλλο να πω... Ελπίζω μόνο το ταξίδι να τελειώνει, έστω και με εκτροχιασμό.

@μενεξεδιά
Γλυκιά Μενεξεδιά, κάθε μπουκάλι και καημός; Το δικό σου φυλαγμένο. Το δικό μου σκόρπιο.
Για κάποιο λόγο, πάλι μου 'λειψες...

@adonios + @μενεξεδιά
Δεν σας ξεχνώ... Περνάω από τις γειτονιές σας μα δεν αφήνω πια σκέψεις. Σαν να τις μαζεύω όλες μέσα μου για να δω τι θα βγάλω... :)

@meteoros_k
Επιφυλάσσομαι... Από κοντά.