Σάββατο, 19 Ιουλίου 2008

Λεπτομέρειες;















Μπορεί το χαμόγελο ενός αγνώστου να σου φτιάξει τη μέρα; Τη νύχτα;

Μπορούν τα μαλλιά σου που ανεμίζουν από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου, να κάνουν το λαιμό να γαργαλιέται;

Μπορεί το ξενύχτι να γίνει φίλος σου και ο λιγοστός ύπνος πριν από μια δύσκολη μέρα δουλειάς, ακόμη πιο αδιάφορος;

Μερικά γράμματα και λίγοι αριθμοί. Πόσο καλογραμμένοι μπορεί να είναι; Πόσο σημαντικοί;

Mια μακώ μπλούζα, πόσο προκλητική μπορεί να δείχνει;

Κι ένα μικρό πόκεμον να ζητωκραυγάζει. Πόσο αστείο μπορεί να είναι ένα μικρό πόκεμον;

Ένα μήνυμα; Μπορεί ένα μήνυμα να σε κάνει να ξεχάσεις άλλα που δεν έλαβες;

Ένας αγαπημένος που σήμερα μεγαλώνει. Πόσο περισσότερο ν' αγαπήσεις δυο καστανά μάτια που άλλαξαν χρόνια;

Μια παραλία πόσα όνειρα μπορεί να θυμίσει; Να ζωγραφίσει;

Δυο όμορφα λόγια, όχι. Δυο έξυπνα λόγια όμως, πόσο μπορούν να σε προκαλέσουν;

Κι ένα ποτό; Να σε μεθύσει, πόσο μπορεί, ένα ποτό;

Να κολυμπήσεις γυμνή σε μια θάλασσα βραδινή. Κι ανάσταστη. Πόσο μπορεί να σε ελευθερώσει μια θάλασσα ανάσταστη;

Full moon. Να νιώθεις γεμάτος από ένα ολόκληρο φεγγάρι. Μα πόσο πολύ; Τόσο πολύ;

Μικρές εκπλήξεις της ζωής. Καθημερινές λεπτομέρειες. Πόση διάρκεια μπορεί να έχουν; Πόση προσφορά στην ανεμελιά; Είναι που είσαι σε «ρομαντικό mood» ή στ’ αλήθεια μπορεί η μέρα να μυρίζει λουλούδια; Να ελευθερώνει το μυαλό;

Μικρό διάλειμμα; Μπορεί. Έστω.
Ή μήπως έγινες χαζοχαρούμενο μια νύχτα του Ιουλίου;
Αύριο θα σου πω. Σήμερα κουράστηκα κιόλας να σκέφτομαι. Σήμερα γουστάρω μόνο να ζω.

2 σχόλια:

Μενεξεδιά είπε...

Εύχομαι να είχες προέγκριση να ήταν για τα μάτια σου μόνο...


Μπορεί το βλέμμα ενός γνωστού να σου καταστρέψει τη μέρα; Τη νύχτα;

Μπορούν τα μάτια σου που κοιτάζουν από το βρώμικο παμπριζ του αυτοκινήτου, να τσούζουν από το δάκρυ που τα υγραίνει;

Μπορεί η νύχτα να γίνει εχθρός σου και ο λιγοστός ύπνος πριν από μια δύσκολη μέρα δουλειάς, εξαναγκαστικό κώμα;

Μερικά γράμματα και λίγοι αριθμοί. Πόσο μπερδεμένοι μπορεί να είναι; Πόσο ασήμαντοι;

Τα μαύρα γυαλιά, πόσο κρύβουν την χλωμή σου όψη;

Κι ένα κουτάβι να σε παίζει. Πόσο εκνευριστικό μπορεί να είναι ένα κουτάβι;

Ένα μήνυμα; Μπορεί ένα μήνυμα που δεν ήρθε να σε κάνει να μετανιώσεις για άλλα που έστειλες;

Ένας αγαπημένος που σήμερα ξεχάστηκε. Πόσο περισσότερο να σε μισήσεις για τα δυο καστανά μάτια που έσβησαν τα χρόνια;

Μια παραλία πόσα όνειρα μπορεί να κρύψει; Να ξεπλύνει;

Δυο σκληρά λόγια, όχι. Δυο ειλικρινή λόγια όμως, πόσο μπορούν να σε πονέσουν;

Κι ένα ποτό; Να σου χαρίσει διαύγεια, πόσο μπορεί, ένα ποτό;

Να κολυμπήσεις γυμνή σε μια θάλασσα βραδινή. Κι ήρεμη. Πόσο μπορεί να σε παγώσει μια θάλασσα ήρεμη;

Full moon. Να νιώθεις άδειος από ένα ολόκληρο φεγγάρι. Μα πόσο πολύ; Τόσο πολύ;

Μικρές εκρήξεις της ζωής. Καθημερινές λεπτομέρειες. Πόσο φαιδρή μπορεί να είναι; Πόση προσφορά στις σκέψεις; Είναι που είσαι σε «μελαγχολικό mood» ή στ’ αλήθεια μπορεί η μέρα να μυρίζει θειάφι; Να θερίζει το μυαλό;

Μικρό τέλμα; Μπορεί. Έστω.
Ή μήπως έγινες κατσούφης μια νύχτα του Ιουλίου;
Αύριο θα σου πω. Σήμερα κουράστηκα να ψάχνω την ζωή. Σήμερα θέλω μόνο να περάσει.

Karpouzi είπε...

@μενεξεδιά
Γλυκιά Μενεξεδιά, σαν γραμμένο από το χέρι μου είναι αυτό... Σ' ευχαριστώ για την πρωτοβουλία. Μ' έβγαλες από τον κόπο. Και λυπάμαι, αν νιώθεις έτσι. Μα σήμερα έτσι νιώθω κι εγώ... Κρίμα που η χαρά πέρασε τόσο γρήγορα...