Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

Φωτογραφίζοντας την απουσία

















Ο καπνός να στολίζει το κορμί με δαχτυλίδια. Και μετά να κάνει γραμμές στο φόντο και να χάνεται ψηλά. Στο ταβάνι.

Να καίγονται τα δάχτυλα στο φίλτρο για κάθε τσιγάρο που τελειώνει. Να καίγεται το μυαλό. Να τσούζουν τα μάτια απ’ τον καπνό που χάνεται. Να καταπίνει το μυαλό τις σκέψεις πριν στεριώσουν.

Άδειες σκέψεις, σκοτάδι και γύμνια.

Η αλήθεια να κάνει βόλτες γυμνή. Και το κορμί να βουλιάζει και να μικραίνει μέσα της. Να ρουφάει τον πόνο της και να τελειώνει. Σαν το τσιγάρο.

Και η μοναξιά να τα αγκαλιάζει όλα σαν το σκοτάδι. Να χορεύει ρυθμικά και να αφορμίζει με τη λαγνεία της το δωμάτιο.

Πόσα τραγούδια να γράψει το ταβάνι; Πόσες ανάσες να ζωγραφίσει ο καπνός; Πόσες σκιές να γεννήσει το σκοτάδι; Πόσες σκέψεις να τυλίξει η ανάγκη;

Πόσες καμπύλες έχει το κορμί; Πόσα να φυλάξει μέσα του; Πόσα ν’ αντέξει χωρίς να φωνάξει;

Μαγική μουσική η σιωπή. Εκκωφαντική μουσική. Σαν άλαλη κραυγή. Σαν κλάμα που στέρεψε από λυγμούς.

Να τελειώνουν και τα τσιγάρα.

Απουσίες. Ήχων, φώτων, ανθρώπων.

Μια φωτογραφία.
Φωτιά, σκοτάδι και αλήθεια.
Κι εγώ. Που απουσιάζω σήμερα και δεν μ’ αρέσει.

2 σχόλια:

pandora's box είπε...

Κι εγώ. Που απουσιάζω σήμερα και δεν μ’ αρέσει... μόνο το κιτρινισμένο ταβάνι από τον καπνό με καταλαβαίνει...

raslowbap είπε...

Ο χορός της μοναξιάς πάντα θα είναι γοητευτικός...
Την καληνύχτα μου...