Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Run Forrest, run…

















Θέλω να το σκάσω από το χιούμορ σου…
Από το βλέμμα σου, από τη φωνή σου.
Να απομακρυνθώ από τη σκέψη σου, από το κρεβάτι σου κι από όσα θα 'θελα να ζούμε μαζί.


Να βρω παράθυρο και με σεντόνι να καταρριχηθώ από τις άμυνες του μυαλού μου.
Και με κουτρουβάλες αδέξιες να φτάσω μέσα σου, μα πιο βαθιά απ' την αγκαλιά σου.

Δεν μου ταιριάζει, ρε μωρό μου, κάθε μέρα να υποχωρώ… μήπως μια και καλή να το βάλεις στα πόδια;


...κι όλα αυτά θα είχαν νόημα, αν δεν με είχες προλάβει.


Υ.Γ. Μπορείς. Θέλεις;

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Προσεχώς...




Με φωτεινή κιμωλία, γράφω παράθυρα.

Όλη μέρα σήμερα, παράθυρα γράφω. Και κοιτάζοντας μέσα στο μυαλό τα περασμένα, μοιάζουν με ντοκιμαντέρ χωρίς μοντάζ...

Άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι...

Κι ας πονάει να αγαπάς, πιο δύσκολο είναι να αγαπιέσαι.

Για εσάς που περάσατε απ’ το φιλμ μου, πρωταγωνιστές, γκεστ και κομπάρσοι, ένα λεπτό σιωπής. Θα κρατήσω την ανάσα μου για να σας δώσω υπόσταση ξανά, μέσα από το παραλήρημα της άπνοιας.

Γιατί εσείς με μάθατε να είμαι εγώ.

Όσο για τους… κασκαντέρ, εσείς με μάθατε να μ’ αρέσει κιόλας.

Πόσο υπέροχο να σ’ αγαπούν…

Με φωτεινή κιμωλία σήμερα γράφω και παντζούρια. Και κλείνω τις μνήμες μην τύχει και ξεχαστούν με τον χρόνο. Και τις αμπαρώνω με κόκκινη κορδέλα. Δώρου. Για να την ξεδιπλώσω στα γεράματα και να χαρώ ξανά.

Πόσο έχω αγαπηθεί… Πόσο έχω αγαπήσει…

Φώτα. Κάμερα. Πάμε. Σε λίγο βγαίνω…

Προσεχώς… 31 χρόνια Γυναίκα.