Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Run Forrest, run…

















Θέλω να το σκάσω από το χιούμορ σου…
Από το βλέμμα σου, από τη φωνή σου.
Να απομακρυνθώ από τη σκέψη σου, από το κρεβάτι σου κι από όσα θα 'θελα να ζούμε μαζί.


Να βρω παράθυρο και με σεντόνι να καταρριχηθώ από τις άμυνες του μυαλού μου.
Και με κουτρουβάλες αδέξιες να φτάσω μέσα σου, μα πιο βαθιά απ' την αγκαλιά σου.

Δεν μου ταιριάζει, ρε μωρό μου, κάθε μέρα να υποχωρώ… μήπως μια και καλή να το βάλεις στα πόδια;


...κι όλα αυτά θα είχαν νόημα, αν δεν με είχες προλάβει.


Υ.Γ. Μπορείς. Θέλεις;

4 σχόλια:

παπαρούνα είπε...

αχ!
μονό αυτο μπορώ να πω..
καλή χρονιά:)

Μενεξεδιά είπε...

το ξέρεις πως μου έρχεται να ουρλιάξω?

Karpouzi είπε...

@παπαρούνα
Γλυκιά μου κόκκινη παπαρούνα, καλή χρονιά με πολύ λιγότερα αχ...

@Μενεξεδιά
Μαζί... Πες πως ανεβήκαμε στο Λυκαβηττό, πιαστήκαμε χέρι χέρι και φωνάξαμε τόσο δυνατά, που μας άκουσε η πόλη όλη. Και μετά, κόκκινες και ιδρωμένες από την προσπάθεια είπαμε τα εσώψυχά μας και τα 'πιαμε για πάρτυ μας... Μόνο για μας.... Πες πως το κάναμε... Μαζί....
Το δώρο μου για τη νέα χρονιά.

Μενεξεδιά είπε...

Σε ευχαριστώ... στο χρωστάω :)