Run Forrest, run…

Θέλω να το σκάσω από το χιούμορ σου…
Από το βλέμμα σου, από τη φωνή σου.
Να απομακρυνθώ από τη σκέψη σου, από το κρεβάτι σου κι από όσα θα 'θελα να ζούμε μαζί.

Να βρω παράθυρο και με σεντόνι να καταρριχηθώ από τις άμυνες του μυαλού μου.

Και με κουτρουβάλες αδέξιες να φτάσω μέσα σου, μα πιο βαθιά απ' την αγκαλιά σου.

Δεν μου ταιριάζει, ρε μωρό μου, κάθε μέρα να υποχωρώ… μήπως μια και καλή να το βάλεις στα πόδια;

...κι όλα αυτά θα είχαν νόημα, αν δεν με είχες προλάβει.

Υ.Γ. Μπορείς. Θέλεις;