Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Για σένα που ζω μαζί σου


















Επ... Σε τσάκωσα.
Τι κάνεις εδώ; Η ζωή μας είναι εκεί έξω...

Κλείσε τα όλα κι έλα γρήγορα σπίτι. Στο διπλό μας κρεβάτι, στους τεράστιους καναπέδες, στο μπαλκόνι μας με θέα θάλασσα...

Έλα να ζήσουμε μαζί αγκαλιά σε μια χώρα που χωρά μόνο δύο. Μια χώρα καινούρια που θα φτιάξουμε μαζί.

Έλα να φτιάξουμε δικές μας αναμνήσεις. Να στήσουμε όνειρα και να στοιχηματίσουμε πόσα μπορούμε να κάνουμε αληθινά. Θυμάσαι τις λιβελούλες; Έλα γρήγορα να ζήσουμε ευτυχία.


Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ.


ΥΓ Έχω φτιάξει μουσακά ;p

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Έσω Λεξικό















Είναι κάποιες λέξεις που δεν έμαθες ποτέ να προφέρεις.
Μάνα
Βοήθεια

Και κάποιες άλλες που δεν θυμήθηκες να συντάξεις στην ίδια πρόταση.
Συγχωρώ
Εαυτός

Κάποιες λέξεις που δεν σταμάτησες ποτέ να μισείς.
Εγώ
Ορκίζομαι

Και κάποιες λέξεις που τις συνόδευες πάντα με «δεν».
Πειράζει
Ζητάω

Είναι κάποιες λέξεις που δεν κατάλαβες ποτέ τι σημαίνουν.
Ψυχή
Ονειρεύομαι

Και κάποιες άλλες που κουράστηκες πολύ να βιώνεις.
Στηρίζω
Αντοχή

Κάποιες λέξεις που δεν τόλμησες ποτέ να διδάξεις.
Αδράστεια
Έρεβος

Και κάποιες άλλες που ευχήθηκες να μην αναγκαστείς να εξηγήσεις.
Έρωτας
Χρειάζομαι

Είναι κάποιες λέξεις που δεν άκουσες ποτέ να στις λένε.
Νοιάζομαι
Εμείς

Και άλλες λέξεις που δεν σταμάτησες ποτέ να φωνάζεις.
Άνθρωπος
Μοιράζομαι

Κάποιες λέξεις που δεν συγκράτησες ποτέ πώς γράφονται.
Δις τυχία
Υλη κρήνια

Και κάποιες άλλες που δεν τόλμησες ποτέ να ξεχάσεις.
Αγάπη
Μαθαίνω

Έσω Λεξικό ελλιπές και εμφανώς καταβεβλημένο.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Ελευθερία












Φυλακή.
Εσύ. Και τέσσερεις τοίχοι.
Να μην μπορείς να πας πουθενά.
Κι ας θέλεις να πας οπουδήποτε. Aρκεί να είναι αλλού.

Φυλακή.
Εσύ. Και τρεις τοίχοι.
Ανοιχτός ο δρόμος μπροστά.
Μα εσύ να θέλεις να γυρίσεις πίσω. Να ξαναβρείς τα χαμένα.

Φυλακή.
Εσύ. Και δυο τοίχοι.
Να μπορείς να γυρίσεις πίσω. Να μπορείς να προχωρήσεις μπροστά.
Μπρός γκρεμός. Πίσω ρέμα. Κι εσύ να κοιτάς δεξιά και αριστερά για εναλλακτικές.

Φυλακή.
Εσύ. Κι ένας τοίχος.
Όπου κοιτάς να τον βλέπεις.
Υποχρεωτική ακινησία. Θαύματα του μυαλού.

Φυλακή.
Εσύ. Κανένας τοίχος.
Να μπορείς να πας παντού.
Να μπορείς. Μα να μην έχεις πού.


Τι κι αν ελευθερία είναι να επιλέγεις τα δεσμά σου;


Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Άμπρα κατάμπρα

Ανέβαινε σε ένα σκουπόξυλο και όργωνε τους μαύρους ουρανούς. Δεν θυμόταν ποιός της το έμαθε αυτό. Από παιδί όμως, τις νύχτες, πριν την προσευχή της, καβάλαγε ένα παλιό σκουπόξυλο και ταξίδευε στη νύχτα. Μετά γυρνούσε και μιλούσε με τα δαιμόνια της. Παρακαλούσε να έχει έναν όμορφο και ήσυχο ύπνο. Και η επόμενη μέρα, να την βρει ζεστή και χαρούμενη. Της άρεσε που όταν αποκαμωμένη ξάπλωνε, την επισκέπτονταν οι Μοίρες. Της τραγουδούσαν μέχρι να αποκοιμηθεί και μετά της ύφαιναν τη ζωή. Κάθε βράδυ της έπλεκαν απ΄την αρχή το πεπρωμένο. Τίποτα δεν ήταν το πρωί ίδιο. Κι έτσι κάθε μέρα είχε μια άλλη γεύση, αλλιώτικο προορισμό. Άγνωστο.

Όταν ξυπνούσε, πήγαινε να πλύνει το πρόσωπό της για να φύγουν οι ενοχές τόσων ωρών που πέρασαν βουβές. Γελούσε συχνά όταν έβλεπε τη νεραϊδόσκονη ακόμη πάνω στα μάγουλά της. Πολύ δύσκολα έφευγε η νεραϊδόσκονη από τα μάγουλά της. Και συχνά αισθανόταν περίεργα τα πρωινά στον δρόμο, που γυάλιζε το πρόσωπό της έτσι.

Φορούσε συχνά μαύρα. Της άρεσε να ντύνεται στο χρώμα αυτό. Μέσα της είχε τόσα χρώματα, πιο πολλά κι από αυτά του ουράνιου τόξου. Μα τα θάμπωνε με τα μαύρα της ρούχα, κι έτσι κανείς δεν μπορούσε εύκολα να δει μέσα της. Μα δεν καταλάβαινε πόσο την κούραζε αυτό το κρυφτό. Εκείνη πάλι χάζευε μέσα στους ανθρώπους. Τα χρώματά τους όταν θύμωναν, όταν γελούσαν, πώς άλλαζε η αύρα τους σε κάθε φιλί, πώς μπερδευόταν η ψυχή της μάνας και του παιδιού σαν αγκαλιάζονταν, πώς γινόταν πολύπλοκο και μουντό το χρώμα της ψυχής τους όταν θύμωναν και λογομαχούσαν. Της άρεσε να βλέπει το φως των ανθρώπων. Κι έτσι πάντα φορούσε κι ένα ζευγάρι μεγάλα γυαλιά. Να μην φαίνεται πως τους παρακολουθεί, να μην τυφλώνεται και από τη λάμψη της χαράς τους. Κι εκείνη, σαν αντηλιά, να μην τη βλέπει κανείς. Σαν η μόνη ντυμένη σε μια πόλη με γυμνούς.

Όταν κουραζόταν, έκλεινε τα μάτια και έφτιαχνε κύκλους. Της άρεσαν οι κύκλοι. Κι ας συμπέραιναν όσοι την γνώριζαν πως τα είχε όλα τακτοποιημένα στο μυαλό της, ξεκάθαρα. Τετράγωνη λογική. Μόνο αυτό δεν είχε. Πόσα λίγα ήξεραν οι Σημαντικοί άνθρωποι. Σε εκείνη όμως άρεσαν πολύ οι κύκλοι, όπως μπερδεύονταν μεταξύ τους, όπως ακουμπούσαν για μια μόνο τόσο δα στιγμή για να ξεχωρίσουν πάλι, πώς ενώνονταν και έφτιαχναν κρίκους περασμένους μεταξύ τους, πώς χωρίζονταν και αναπηδούσαν σαν χρωματιστές φουσκάλες από σαπουνόνερο. Έφτιαχνε κύκλους με το μυαλό της κι έπαιζε με τους ανθρώπους και τις εικόνες τους. Τους μελετούσε, τους μπέρδευε σε ιστορίες, τους ταίριαζε σε ζευγάρια. Άλλοτε γελούσε κι άλλοτε έκλαιγε. Έπαιζε με τα αισθήματά της με μεθυσμένη σοφία. Μικρή θεά. Πόσα να ήξερε…

Και όταν βαριόταν κι αυτό, καβαλούσε το σκουπόξυλο και όργωνε γυμνή τους μαύρους ουρανούς. Προτιμούσε αυτούς που δεν είχαν φεγγάρι. Την υπνώτιζε το φως του φεγγαριού. Την μάγευε και την τραβούσε επάνω του. Κι εκείνη το μόνο που ήθελε, ήταν να ανακατεύεται με τους ανθρώπους. Να συναντά εραστές και να χώνεται ανάμεσα στα προσκεφάλια τους, να κουρνιάζει και να ζεσταίνεται.

Και όταν καταλάβαιναν την αταξία της, να πετά μακριά, προς τη χώρα του Πήτερ Παν και των φίλων του. Ή να τρέχει γρήγορα και να παραβγαίνει ως τα σύννεφα με τον Πήγασο, που συχνά τη συντρόφευε τις νύχτες δίχως φως. Μην χάσει το δρόμο. Άλλοτε πάλι τ’ αστέρια τη χαιρετούσαν και της έκλειναν το μάτι. Την συνόδευαν κι έκαναν μαγικές βουτιές μαζί της μέχρι τη θάλασσα. Και οι γοργόνες ξεπρόβαλλαν από τα κύματα και τη δρόσιζαν τινάζοντας πάνω της τα μακριά μαλλιά τους.

Την αγαπούσαν πολύ την Τιποτένια οι γοργόνες. Όλα τα μαγικά πλάσματα την αγαπούσαν. Τους άρεσε που ήταν γυμνή και διάφανη και χάζευαν τα χρώματά της.

Μόνο οι άνθρωποι δεν την έβλεπαν. Γι’ αυτούς, δεν ήταν παρά άλλη μια θαμπή Τιποτένια, που αν έβγαινε από τα μαύρα της ρούχα, με το φως της θα έκρυβε τη σημαντική σκιά τους.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Κοίτα με







Είσαι θάλασσα και ωκεανός. Γη και στεριά μου.
Μέσα σου πνίγομαι και γεννιέμαι πάλι από το χώμα σου, κομμάτι σου, σαν τους πρώτους ανθρώπους.

Κοντά σου, όλες οι εποχές μου μπερδεύονται. Ένας χειμώνας ατέλειωτος να καραδοκεί κι ένα καλοκαίρι που καίει. Μα ο χρόνος δεν κυλά.
Πόσο ζεστό είναι το σώμα σου. Πόσο μαλακό. Όλη νύχτα με κρατούσες. Κι όμως εγώ πάλι έβλεπα όνειρα με σένα. Άνοιγα τα μάτια και ήσουν δίπλα. Τα έκλεινα και πάλι εκεί ήσουν. Μέσα μου. Να διεκδικείς το μυαλό μου, ξύπνιο ή νυσταγμένο.

Στάξε μου λίγη από τη μαγεία σου και μετά κοίτα με.
Δες μέσα στα μάτια μου και ξαναρώτα με.

Ναι, ίσως και να μπορούμε να γεράσουμε μαζί.

Και ναι, σήμερα αγαπώ.

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Ντριν. -Ναι; -Γεια. -Γεια.Τι έχεις; -Τίποτα.















Έχεις τσικνίσει ποτέ μόνος;

Να μην πάρεις κανένα δώρο τα Χριστούγεννα; Σου έχει συμβεί;

Πρωτοχρονιά; Να μην έχεις κάποιον δίπλα σου να του ευχηθείς, όταν αλλάζει ο χρόνος;

Τα γενέθλιά σου; Να σβήσεις κεράκια χωρίς παρέα, σου έχει τύχει;

Η γιορτή σου να είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες;

Διακοπές. Να πας διακοπές μόνος. Έχεις τολμήσει;

Όχι;

Καλύτερα. Πίστεψέ με. Έτσι σκληραίνουν και χαλάνε οι άνθρωποι.



Αφιερωμένο...

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

… ένα κλικ πριν τον Κάδο Ανακύκλωσης

















Γέλια. Κλικ
Να σκαρφαλώνω επάνω σου και να γλιστράω στη μπανιέρα. Κλικ.
Να με κρατάς αγκαλιά και να σουφρώνεις το πρόσωπο. Κλικ.
Να κρύβομαι πίσω σου και να ψάχνεις να με βρεις. Κλικ.

Κοιτούσα τις φωτογραφίες μας απόψε. Αυτές που δεν έχεις.
Καλοί δείχνουμε μαζί. Και φαινόμαστε να διασκεδάζουμε.
Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί, έτσι δεν είναι; Καλά θυμάμαι. Έτσι δεν είναι;

Για μια στιγμή, σκέφτηκα να τις χωρέσω όλες σ’ ένα email και να στις στείλω. Αλλά μάλλον θα με έχεις μπλοκάρει από τα εισερχόμενα.

Άλλωστε δεν θα ήξερες και τι να τις κάνεις. Μα θα σου έγραφα, «Για το αρχείο σου». Για να πέσεις τυχαία πάνω τους μετά από καιρό, τότε που θα έχει φύγει ο θυμός και θα έχει γλυκάνει η μνήμη, και να αναρωτηθείς κι εσύ... «Χμ… Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί. Έτσι δεν είναι;»

Για άλλο λόγο δεν θα στις έστελνα. Παρά μόνο για… την εικονική υστεροφημία μου.

Ηλίθιο;
Μάλλον ναι.
Όπως άλλωστε αξιολόγησες και όσα λίγα είδες σε μένα.

Ευκαιρία βρήκα και συγυρίζω τα μέσα μου απόψε. Το σπίτι ήδη το τελείωσα.
Μήπως καλύτερα να τις πετάξω κι εγώ;
Μπα… Απ΄ όλα τα δικά σου, μόνο αυτές δεν θα ρίξω στον κάδο ανακύκλωσης.

Στο αρχείο λοιπόν… Κλικ... παραλίγο, Βαλεντίνε μου.
Φέτος γιόρτασα κηδεία*.

Κι έτσι, όλα σήμερα τα τακτοποίησα.

(*... δανεικό - merci)

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Θυμώδης Ιός















Πόσο όγκο μπορεί να καταλαμβάνει ο θυμός μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα;
Πόσο πολύ μπορεί να συρρικνώνει την ψυχή και να την μαυρίζει;
Να αλλοτριώνει τα χαρακτηριστικά, να μικραίνει τα μάτια, να σουφρώνει τα χείλη;
Πόσες λέξεις μπορεί να κατασκευάζει, που δεν έχουν ξεστομιστεί άλλοτε ποτέ;

Σε όλα τα μέσα μου, σήμερα καραδοκεί ο Θυμός.
Έχει φωλιάσει ανάμεσα στα κύτταρά μου, τα πιέζει και τα συνθλίβει για να πονά όλο μου το κορμί.
Και κρυώνω όταν θυμώνω. Μουδιάζει και το κεφάλι μου και σαν να σκέφτομαι πιο νωχελικά.

Θα αρρωστήσω νομίζω απόψε...
Δεν έπρεπε να ξεσπάσεις επάνω μου.
Να, τώρα… Με κόλλησες Θυμό.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Άι Κιού Ραδικιού
















Αιτούμαι αναγραφή IQ στις ταυτότητες.
Επειγόντως!

Γιατί η βλακεία, τελευταία με πληγώνει...

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Τα καλά παιδιά - Έγκλημα εν βρασμώ ψυχής












Τα καλά παιδιά συγχωρούνται, στο δρόμο που βαδίζω.
Αλλά κανείς δεν διαλέγει να περπατάει δίπλα τους.

Γι' αυτό βγάλε το μυαλό σου από τις παγοκυψέλες, κι έλα τότε να μου κάνεις νταηλίκι.
Μπορεί και να σου πάει. Μπορεί και να γουστάρω.

Γδύσε και τη ψυχή σου από την υπηρεσιακή της στολή και βούτα μέσα το δάχτυλό σου να δεις τη γεύση της. Κι άμα σ’ αρέσει, τότε δώσε μου και μένα λίγο. Αρκεί να μην είναι γλυκιά.
Από παιδί προτιμούσα τη σοκολάτα, τον καφέ και τα διεγερτικά μου bitter sweet.

Αυτή η γόβα στιλέτο που έχω στο βλέμμα, μια μέρα θα μουδιάσει το χιούμορ σου. Μήπως και σου τελειώσουν οι λέξεις κι αρχίσει τότε η αλήθεια να δουλεύει ανυπόμονα.

Ποιός σε έμαθε πως τα καλά παιδιά περνάνε και καλά;
Θέλεις να σου το αποδείξω; Δες εμένα που αφήνομαι παντού.
Κι ακόμη δεν βαρέθηκα να διασκεδάζω.

Δεν θες να μάθεις πώς είναι να λούζεσαι με κόκκινο κρασί;
Ξέρεις, είπες; Αν θυμάσαι, έχεις αποτύχει.

Δεν θες να μάθεις πώς είναι να καίγεσαι από ηδονή;
Αν μετά τη φωτιά υπάρχει μυαλό που σκέφτεται, δεν έχεις ζήσει.

Το ξέρεις πως όταν βρέχει, δεν βρέχομαι;
Τίποτα δεν με περνά, αν δεν ξεκινά από μέσα μου.
Έχεις νιώσει έτσι; Να μην ξεκινά κάτι από μέσα σου;
Να ξεκινά; Μπορείς και το ξεχωρίζεις;

Γι’ αυτό σου λέω…
Πότε θα μάθεις πώς είναι να ζεις;
Σήμερα μάθε.

Και μόνο άμα λαχανιάσεις, σταμάτα να πάρεις μια ανάσα.
Οι δυνατοί σφυγμοί, μας θυμίζουν πως είμαστε ζωντανοί...
... κι αυτοί οι ίδιοι δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε πως είμαστε και ευάλωτοι.

Αλλιώς, φοβάμαι πως δεν θα συναντηθούμε σε κανένα Παράδεισο….
Εσύ θα είσαι εθελοντής πίσω από τον πάγκο για τις εγγραφές, κι εγώ θα κοπώ έτσι και αλλιώς στο face control…

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Λύκε λύκε, είσαι εδώ;














Απ' όλους τους λύκους μέσα μου, εσύ μου βγάζεις τον πιο φοβερό.


Σε είδα πάνω σε σκηνή. Καιρό είχα να σε δω. Κι ας έχω μάθει σε σκηνή πάντα να σε βλέπω.

Παίζεις ή ζεις; Ποτέ δεν καταλαβαίνω. Κι ας μην έχει στ’ αλήθεια σημασία.

Δεν πας πουθενά. Από κάπου πάντα φεύγεις. Λες. Πώς αντέχεις και είσαι τόσο μαγικός;

Στη σκηνή μου, βουβό θέλω να είναι το έργο. Να μην μιλάμε συλλαβές.

Να αφουγκραζόμαστε μόνο το σεληνόφως. Να μου δείχνεις το φως με τα μάτια. Να κρατιόμαστε από τα χείλη και ν’ ανασαίνουμε ίδιες ανάσες.

Και οι φωνές να αλλάζουν τόνο. Να βαραίνει η δική σου και να βαθαίνει. Και να φαίνεσαι όλο μάτια. Κι αυτές οι βλεφαρίδες, ομπρέλες να γίνονται να μην βλέπω το χρώμα τους.

Με δυο γυαλιά αψέντι, να παντρεύουμε τα σημάδια μας και να δένουμε ψυχές. Οι κόμποι στα μάτια να υφαίνουν βροχή και οι σφυγμοί μας φάλτσα μελωδία.

Να αιωρούμαστε τυλιγμένοι μ’ έναν κόκκινο καναπέ και να παίζουμε κρυφτό. Οι καμπύλες να ζωγραφίζονται από το άγγιγμα και να σμιλεύονται από τον ιδρώτα σαν μαλακός πηλός.

Τι ζωντανό να μυρίζει ο ιδρώτας μου ιδρώτα σου… Ο αέρας πυρετό… Η νύχτα κίνδυνο…

Και μετά τον γλυκοκάματο των κορμιών, να μετράμε μελανιές που περνάνε. Αυτές οι μελανιές μέσα μου δεν φεύγουν μόνο.

Μουδιάζω τελευταία όταν σκέφτομαι. Το άπειρο τούμπα, είναι τ' όνομά σου…

Στο σεληνόφως, πόσο πολύ μπορείς να μεταμορφωθείς; Εγώ;

Κοιμάμαι στη μαγική σου φορεσιά απόψε. Φύγε να με βρεις...


Απ’ όλους τους λύκους μέσα μου, εσύ μου βγάζεις τον πιο φοβερό.
Αυτόν που δεν μπορώ να σωπάσω.

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Are you strong enough to be my man?

Applications for the position are accepted, starting today.
Criteria for selection are limited to the applicant’s potential to accomplish such goals.
Please feel free to submit yours...




God, I feel like hell tonight
Tears of rage I cannot fight (should be lie)
I'd be the last to help you understand
Are you strong enough to be my man?

Nothing's true and nothing's right
So let me be alone tonight
Cause you can't change the way I am
Are you strong enough to be my man?

Lie to me
I promise I'll believe
Lie to me
But please don't leave

I have a face I cannot show
I make the rules up as I go
Just try and love me if you can
Are you strong enough to be my man?

When I've shown you that I just don't care
When I'm throwing punches in the air
When I'm broken down and I can't stand
Would you be MAN ENOUGH to be my man?