Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Λύκε λύκε, είσαι εδώ;














Απ' όλους τους λύκους μέσα μου, εσύ μου βγάζεις τον πιο φοβερό.


Σε είδα πάνω σε σκηνή. Καιρό είχα να σε δω. Κι ας έχω μάθει σε σκηνή πάντα να σε βλέπω.

Παίζεις ή ζεις; Ποτέ δεν καταλαβαίνω. Κι ας μην έχει στ’ αλήθεια σημασία.

Δεν πας πουθενά. Από κάπου πάντα φεύγεις. Λες. Πώς αντέχεις και είσαι τόσο μαγικός;

Στη σκηνή μου, βουβό θέλω να είναι το έργο. Να μην μιλάμε συλλαβές.

Να αφουγκραζόμαστε μόνο το σεληνόφως. Να μου δείχνεις το φως με τα μάτια. Να κρατιόμαστε από τα χείλη και ν’ ανασαίνουμε ίδιες ανάσες.

Και οι φωνές να αλλάζουν τόνο. Να βαραίνει η δική σου και να βαθαίνει. Και να φαίνεσαι όλο μάτια. Κι αυτές οι βλεφαρίδες, ομπρέλες να γίνονται να μην βλέπω το χρώμα τους.

Με δυο γυαλιά αψέντι, να παντρεύουμε τα σημάδια μας και να δένουμε ψυχές. Οι κόμποι στα μάτια να υφαίνουν βροχή και οι σφυγμοί μας φάλτσα μελωδία.

Να αιωρούμαστε τυλιγμένοι μ’ έναν κόκκινο καναπέ και να παίζουμε κρυφτό. Οι καμπύλες να ζωγραφίζονται από το άγγιγμα και να σμιλεύονται από τον ιδρώτα σαν μαλακός πηλός.

Τι ζωντανό να μυρίζει ο ιδρώτας μου ιδρώτα σου… Ο αέρας πυρετό… Η νύχτα κίνδυνο…

Και μετά τον γλυκοκάματο των κορμιών, να μετράμε μελανιές που περνάνε. Αυτές οι μελανιές μέσα μου δεν φεύγουν μόνο.

Μουδιάζω τελευταία όταν σκέφτομαι. Το άπειρο τούμπα, είναι τ' όνομά σου…

Στο σεληνόφως, πόσο πολύ μπορείς να μεταμορφωθείς; Εγώ;

Κοιμάμαι στη μαγική σου φορεσιά απόψε. Φύγε να με βρεις...


Απ’ όλους τους λύκους μέσα μου, εσύ μου βγάζεις τον πιο φοβερό.
Αυτόν που δεν μπορώ να σωπάσω.

3 σχόλια:

Xνούδι είπε...

Aπίστευτα τα κόκκινα. Απίστευτα.

demon είπε...

Από τα πιο λυρικά κείμενα που έχω διαβάσει εδώ και πάρα πολύ καιρό... Μπράβο!

Karpouzi είπε...

@Χνούδι
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα περνούσες από τη γειτονιά μου...
Γιατί στη γειτονιά σου, απλά υποκλίνομαι και πότε πότε κλαίω.
Σ' ευχαριστώ.

@demon
Σ' ευχαριστώ που επιστρέφεις...