Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Ντριν. -Ναι; -Γεια. -Γεια.Τι έχεις; -Τίποτα.















Έχεις τσικνίσει ποτέ μόνος;

Να μην πάρεις κανένα δώρο τα Χριστούγεννα; Σου έχει συμβεί;

Πρωτοχρονιά; Να μην έχεις κάποιον δίπλα σου να του ευχηθείς, όταν αλλάζει ο χρόνος;

Τα γενέθλιά σου; Να σβήσεις κεράκια χωρίς παρέα, σου έχει τύχει;

Η γιορτή σου να είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες;

Διακοπές. Να πας διακοπές μόνος. Έχεις τολμήσει;

Όχι;

Καλύτερα. Πίστεψέ με. Έτσι σκληραίνουν και χαλάνε οι άνθρωποι.



Αφιερωμένο...

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

… ένα κλικ πριν τον Κάδο Ανακύκλωσης

















Γέλια. Κλικ
Να σκαρφαλώνω επάνω σου και να γλιστράω στη μπανιέρα. Κλικ.
Να με κρατάς αγκαλιά και να σουφρώνεις το πρόσωπο. Κλικ.
Να κρύβομαι πίσω σου και να ψάχνεις να με βρεις. Κλικ.

Κοιτούσα τις φωτογραφίες μας απόψε. Αυτές που δεν έχεις.
Καλοί δείχνουμε μαζί. Και φαινόμαστε να διασκεδάζουμε.
Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί, έτσι δεν είναι; Καλά θυμάμαι. Έτσι δεν είναι;

Για μια στιγμή, σκέφτηκα να τις χωρέσω όλες σ’ ένα email και να στις στείλω. Αλλά μάλλον θα με έχεις μπλοκάρει από τα εισερχόμενα.

Άλλωστε δεν θα ήξερες και τι να τις κάνεις. Μα θα σου έγραφα, «Για το αρχείο σου». Για να πέσεις τυχαία πάνω τους μετά από καιρό, τότε που θα έχει φύγει ο θυμός και θα έχει γλυκάνει η μνήμη, και να αναρωτηθείς κι εσύ... «Χμ… Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί. Έτσι δεν είναι;»

Για άλλο λόγο δεν θα στις έστελνα. Παρά μόνο για… την εικονική υστεροφημία μου.

Ηλίθιο;
Μάλλον ναι.
Όπως άλλωστε αξιολόγησες και όσα λίγα είδες σε μένα.

Ευκαιρία βρήκα και συγυρίζω τα μέσα μου απόψε. Το σπίτι ήδη το τελείωσα.
Μήπως καλύτερα να τις πετάξω κι εγώ;
Μπα… Απ΄ όλα τα δικά σου, μόνο αυτές δεν θα ρίξω στον κάδο ανακύκλωσης.

Στο αρχείο λοιπόν… Κλικ... παραλίγο, Βαλεντίνε μου.
Φέτος γιόρτασα κηδεία*.

Κι έτσι, όλα σήμερα τα τακτοποίησα.

(*... δανεικό - merci)

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

Θυμώδης Ιός















Πόσο όγκο μπορεί να καταλαμβάνει ο θυμός μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα;
Πόσο πολύ μπορεί να συρρικνώνει την ψυχή και να την μαυρίζει;
Να αλλοτριώνει τα χαρακτηριστικά, να μικραίνει τα μάτια, να σουφρώνει τα χείλη;
Πόσες λέξεις μπορεί να κατασκευάζει, που δεν έχουν ξεστομιστεί άλλοτε ποτέ;

Σε όλα τα μέσα μου, σήμερα καραδοκεί ο Θυμός.
Έχει φωλιάσει ανάμεσα στα κύτταρά μου, τα πιέζει και τα συνθλίβει για να πονά όλο μου το κορμί.
Και κρυώνω όταν θυμώνω. Μουδιάζει και το κεφάλι μου και σαν να σκέφτομαι πιο νωχελικά.

Θα αρρωστήσω νομίζω απόψε...
Δεν έπρεπε να ξεσπάσεις επάνω μου.
Να, τώρα… Με κόλλησες Θυμό.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Άι Κιού Ραδικιού
















Αιτούμαι αναγραφή IQ στις ταυτότητες.
Επειγόντως!

Γιατί η βλακεία, τελευταία με πληγώνει...