Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

… ένα κλικ πριν τον Κάδο Ανακύκλωσης

















Γέλια. Κλικ
Να σκαρφαλώνω επάνω σου και να γλιστράω στη μπανιέρα. Κλικ.
Να με κρατάς αγκαλιά και να σουφρώνεις το πρόσωπο. Κλικ.
Να κρύβομαι πίσω σου και να ψάχνεις να με βρεις. Κλικ.

Κοιτούσα τις φωτογραφίες μας απόψε. Αυτές που δεν έχεις.
Καλοί δείχνουμε μαζί. Και φαινόμαστε να διασκεδάζουμε.
Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί, έτσι δεν είναι; Καλά θυμάμαι. Έτσι δεν είναι;

Για μια στιγμή, σκέφτηκα να τις χωρέσω όλες σ’ ένα email και να στις στείλω. Αλλά μάλλον θα με έχεις μπλοκάρει από τα εισερχόμενα.

Άλλωστε δεν θα ήξερες και τι να τις κάνεις. Μα θα σου έγραφα, «Για το αρχείο σου». Για να πέσεις τυχαία πάνω τους μετά από καιρό, τότε που θα έχει φύγει ο θυμός και θα έχει γλυκάνει η μνήμη, και να αναρωτηθείς κι εσύ... «Χμ… Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί. Έτσι δεν είναι;»

Για άλλο λόγο δεν θα στις έστελνα. Παρά μόνο για… την εικονική υστεροφημία μου.

Ηλίθιο;
Μάλλον ναι.
Όπως άλλωστε αξιολόγησες και όσα λίγα είδες σε μένα.

Ευκαιρία βρήκα και συγυρίζω τα μέσα μου απόψε. Το σπίτι ήδη το τελείωσα.
Μήπως καλύτερα να τις πετάξω κι εγώ;
Μπα… Απ΄ όλα τα δικά σου, μόνο αυτές δεν θα ρίξω στον κάδο ανακύκλωσης.

Στο αρχείο λοιπόν… Κλικ... παραλίγο, Βαλεντίνε μου.
Φέτος γιόρτασα κηδεία*.

Κι έτσι, όλα σήμερα τα τακτοποίησα.

(*... δανεικό - merci)

6 σχόλια:

pandora's box είπε...

φωτογραφίες.. η φυλακή των αναμνήσεων μας...

Πεφτάστερο είπε...

Ο χρόνος λένε (είναι) βάλσαμο, για τις λαβωμένες λευκές περιστέρες της αγάπης/έρωτα(βλέπε.. Doves) και παράλληλα θανατηφόρο δηλητήριο, για τους προδότες/λοιποτάκτες.. του χτές, π'ασέλγησαν ενσυνήδειτα στις "παρθένες καρδιές, των αυθεντικών αυτού κόσμου! Όμως.. περίτεχνα αμείλικτα,.. κατατρώει λίγο-λίγο, τα "Ακατάστατα μέσα τους", ώσαν η αγριεμμένη θάλασσα τους βράχους, για να δικαιώσει κι' αυτούς που πιστεύουν, πως.. όλα, έχουν το τίμημά τους στη γή..!
Υ.Γ. Δανείστηκα ιδέες, απ' την ανάρτηση σου, πολλές φιλικές αγκαλίτσες!

Karpouzi είπε...

@pandora's box
Έκανα καλά; Δεν ξέρω. Έκανα καλά;

@Πεφτάστερο
Πές μου ότι τα " κλείνουν πριν το αυθεντικοί. Πες μου...
Σήμερα έχω τόσο ανάγκη να το ακούσω.

pandora's box είπε...

Φυσικα καρπούζι μου και έκανες καλα.... φυσικά... για να μπορείς να θυμάσαι αυτές τις όμορφες στιγμές... για να μπορείς να χαμογελάς όταν περάσει ο πόνος... γιατί θα περάσει.. πάντα περνάει...

Πεφτάστερο είπε...

Ανεξήγητα ξαφνικά, το πλάνο μου άλλαξε πλήρως κι' αμήχανα νοιώθωντας.. έριξα ασυναίσθητα, ένα παλτό στην πλάτη και βημάτησα για ώρα.., με το κεφάλι σκυφτό! Δεν είχα "ειδοποιηθεί" ή έστω.., δεν είχα προσέξει (μέχρι πριν λίγο)το "post", που ανέβασες για ν'απαντήσω κι'έστω νοερά, να μείνω δίπλα σου! Καταλαβαίνω..,σ' απογοήτευσα πάλι, όπως.. τότε παλιά που δραπέτευσα με τη Μηχανή.
...τα βήματα μ' οδήγησαν, σ'ενα παγκάκι της.., "τσιμεντομένα" απρόσωπης και μελαγχολικά παγερής, κεντικής πλατείας, όπου, για μια περίπου ώρα, βάλθηκα μάταια να βρώ εξηγήσεις.., να βγάλω νοήματα για τα ανάκατα συναισθήματα μέσα μου. Και γύρισα.., για ν' αντιληφθώ τα αίτια και να σου απαντήσω "πως ναί.., τα κλείνουν", αν αυτό ήταν το ζητούμενο. Μα το πιό σημαντικό, που θέλω να σου μεταφέρω, είναι άλλο και δεν είναι καθόλου δικό μου. Κάποτε.., πριν δέκα περίπου χρόνια,ένας σεβάσμιος διανοούμενος φίλος, μου τεκμηρίωσε πως..., πίσω απ' τις δραματικά κρίσιμες καμπές(σταθμούς) του ρού της ιστορίας της ανθρωπότητας, υπήρξε πάντα η αποφασιστική παρέμβαση, κάποιων ευγενικών, ευαίσθητων κι'αυθεντικών ατόμων, σαν κι' αυτά στα οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο "post"! Κι' είχε πράγματι απόλυτα δίκιο. Είναι λοιπόν "φρόνιμο" να θυμόμαστε αγαπητό μου Καρπούζι, ότι... όλοι μας πληρώνουμε κάποιο τίμημα, γι' αυτό που είμαστε ή γι' αυτά που πράτουμε! Και σε βεβαιώνω.., εσύ δεν έχεις λόγους να κρύβεσαι, σαν κάποιους άθλια ασύμαντους.., απ' εναντίας, έχεις λόγους να νοιώθεις περήφανα μοναδική!
Με πάντα φιλική αγάπη, "meteoricimmigra"

Y.Γ. Θα παραμείνω εδώ γύρω, απόψε!

Karpouzi είπε...

@pandora's box
.... πάντα περνάει. Αλήθεια είναι. Ας περιμένω και πάλι, λοιπόν.

@Πεφτάστερο
Αγαπημένε μου, μου δίνεις δύναμη. Μη φεύγεις. Ειδικά αυτό τον καιρό, μην φεύγεις. Η Καρπουζοχώρα έγινε πάλι χώρα σκοτεινή...