Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Κοίτα με







Είσαι θάλασσα και ωκεανός. Γη και στεριά μου.
Μέσα σου πνίγομαι και γεννιέμαι πάλι από το χώμα σου, κομμάτι σου, σαν τους πρώτους ανθρώπους.

Κοντά σου, όλες οι εποχές μου μπερδεύονται. Ένας χειμώνας ατέλειωτος να καραδοκεί κι ένα καλοκαίρι που καίει. Μα ο χρόνος δεν κυλά.
Πόσο ζεστό είναι το σώμα σου. Πόσο μαλακό. Όλη νύχτα με κρατούσες. Κι όμως εγώ πάλι έβλεπα όνειρα με σένα. Άνοιγα τα μάτια και ήσουν δίπλα. Τα έκλεινα και πάλι εκεί ήσουν. Μέσα μου. Να διεκδικείς το μυαλό μου, ξύπνιο ή νυσταγμένο.

Στάξε μου λίγη από τη μαγεία σου και μετά κοίτα με.
Δες μέσα στα μάτια μου και ξαναρώτα με.

Ναι, ίσως και να μπορούμε να γεράσουμε μαζί.

Και ναι, σήμερα αγαπώ.

2 σχόλια:

pandora's box είπε...

μακαρι να μπορουσε να κοιταξει μέσα στα ματια... ή για την ακριβεια μέσα από τα μάτια και να ρουφήξει όλο το συναισθημα. Απλά και μόνο για να μπορέσει να αισθανθεί αυτό το όμορφο πλάκωμα στην καρδια...αυτό το ευχαριστο σφίξιμο στο στομαχι!

Karpouzi είπε...

@pandora's box
Ίσως είναι και η μόνη φορά που δεν θα δει αυτά τα μάτια βουρκωμένα...