Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Ελευθερία












Φυλακή.
Εσύ. Και τέσσερεις τοίχοι.
Να μην μπορείς να πας πουθενά.
Κι ας θέλεις να πας οπουδήποτε. Aρκεί να είναι αλλού.

Φυλακή.
Εσύ. Και τρεις τοίχοι.
Ανοιχτός ο δρόμος μπροστά.
Μα εσύ να θέλεις να γυρίσεις πίσω. Να ξαναβρείς τα χαμένα.

Φυλακή.
Εσύ. Και δυο τοίχοι.
Να μπορείς να γυρίσεις πίσω. Να μπορείς να προχωρήσεις μπροστά.
Μπρός γκρεμός. Πίσω ρέμα. Κι εσύ να κοιτάς δεξιά και αριστερά για εναλλακτικές.

Φυλακή.
Εσύ. Κι ένας τοίχος.
Όπου κοιτάς να τον βλέπεις.
Υποχρεωτική ακινησία. Θαύματα του μυαλού.

Φυλακή.
Εσύ. Κανένας τοίχος.
Να μπορείς να πας παντού.
Να μπορείς. Μα να μην έχεις πού.


Τι κι αν ελευθερία είναι να επιλέγεις τα δεσμά σου;


4 σχόλια:

Lyric Person είπε...

Το θέμα όμως είναι, να μην φεύγεις επειδή δεν έχεις όντως που αλλού να πας, ή επειδή στην τελική δεν θέλεις να φύγεις; Διότι όπως λένε, η πιο δύσκολη για τον καθένα φυλακή, δεν είναι αυτή που δεν θέλει, αλλά αυτή απ' την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει..

Πεφτάστερο είπε...

Ψηλαφίζοντας μηχανικά, καθε μιά με τη σειρά της, τις χάντρες του φτηνιάρικου κομπολογιού, σκυθρωπά συλλογίζομαι πως, τελικά όλοι μας περιπλανιώμαστε πάνω σε τούτη την πλάση, ξεχασμένοι στην ασήμαντη καθημερινότητα μας, όντας τραγικοί ταξιδευτές με ένα σώμα δανεικό, που θα παραμείνει για πάντα φυλακισμένο, στο θλιβερό μας πλανήτη Γή!
Απ' την άλλη, είναι κι' αυτός ο άτιμος καπνός του τσιγάρου.. να μου τσούζει βασανιστικά τα μάτια, λες και βάλθηκε, να μ' εμποδίσει σε τούτη τη γραφή και, να πλανέψει τις γύρω περαστικές κι' αδιάκριτες σκιές πως τάχα.. δακρύσα, απο ευαισθησία και θλίψη!

Karpouzi είπε...

@Lyric Person
Σκεφτόμουν... Έχεις δίκιο. Ή όχι.
Δεν ξέρω. Νομίζω πως αν δεν θέλεις να φύγεις, θα το έλεγες ευτυχία. Κι εσύ. Kι εγώ. Όλοι. Εκτός κι αν είμαι τόσο πλανεμένη... Μπερδέυτηκα πάλι :)

@Πεφτάστερο
Είσαι μια ζεστή γωνιά...
Κι αυτός ο καπνός... Πώς μου τσούζει κι εμένα τα μάτια...

Πεφτάστερο είπε...

Έχω την αίσθηση πως, για κάποιο λόγο το τελευταίο διάστημα, παραμέλησες το περιβόλι(μας?)με τα φρούτα, καλή Καρπουζένια μου! Να εικάσω πως, ξεχάστηκες στα παρτέρια με τις πλουμιστές τριανταφυλλιές της Καρπουζόχωρας και... να συνεχίσω τ'όνειρο, κουρνιασμένος στη δροσερή μου(τώρα πιά), κρυψώνα? ή μήπως... κάτι πιό σύνθετο? Μήπως, να ποτίζω εγώ.., για κάποιο διάστημα?