Εισερχομενα - Εξερχομενα μιας φρουτενιας ζωης

Για σένα που ζω μαζί σου

2009-07-03T16:25:00.010+03:00

Επ... Σε τσάκωσα.

Τι κάνεις εδώ; Η ζωή μας είναι εκεί έξω...

Κλείσε τα όλα κι έλα γρήγορα σπίτι. Στο διπλό μας κρεβάτι, στους τεράστιους καναπέδες, στο μπαλκόνι μας με θέα θάλασσα...

Έλα να ζήσουμε μαζί αγκαλιά σε μια χώρα που χωρά μόνο δύο. Μια χώρα καινούρια που θα φτιάξουμε μαζί.

Έλα να φτιάξουμε δικές μας αναμνήσεις. Να στήσουμε όνειρα και να στοιχηματίσουμε πόσα μπορούμε να κάνουμε αληθινά. Θυμάσαι τις λιβελούλες; Έλα γρήγορα να ζήσουμε ευτυχία.

Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ.

ΥΓ Έχω φτιάξει μουσακά ;p

Έσω Λεξικό

2009-04-28T00:03:00.006+03:00

Είναι κάποιες λέξεις που δεν έμαθες ποτέ να προφέρεις.
Μάνα
Βοήθεια

Και κάποιες άλλες που δεν θυμήθηκες να συντάξεις στην ίδια πρόταση.
Συγχωρώ
Εαυτός

Κάποιες λέξεις που δεν σταμάτησες ποτέ να μισείς.
Εγώ
Ορκίζομαι

Και κάποιες λέξεις που τις συνόδευες πάντα με «δεν».
Πειράζει
Ζητάω

Είναι κάποιες λέξεις που δεν κατάλαβες ποτέ τι σημαίνουν.
Ψυχή
Ονειρεύομαι

Και κάποιες άλλες που κουράστηκες πολύ να βιώνεις.
Στηρίζω
Αντοχή

Κάποιες λέξεις που δεν τόλμησες ποτέ να διδάξεις.
Αδράστεια
Έρεβος

Και κάποιες άλλες που ευχήθηκες να μην αναγκαστείς να εξηγήσεις.
Έρωτας
Χρειάζομαι

Είναι κάποιες λέξεις που δεν άκουσες ποτέ να στις λένε.
Νοιάζομαι
Εμείς

Και άλλες λέξεις που δεν σταμάτησες ποτέ να φωνάζεις.
Άνθρωπος
Μοιράζομαι

Κάποιες λέξεις που δεν συγκράτησες ποτέ πώς γράφονται.
Δις τυχία
Υλη κρήνια

Και κάποιες άλλες που δεν τόλμησες ποτέ να ξεχάσεις.
Αγάπη
Μαθαίνω

Έσω Λεξικό ελλιπές και εμφανώς καταβεβλημένο.

Ελευθερία

2009-03-26T00:15:00.007+02:00

Φυλακή.

Εσύ. Και τέσσερεις τοίχοι.

Να μην μπορείς να πας πουθενά.

Κι ας θέλεις να πας οπουδήποτε. Aρκεί να είναι αλλού.

Φυλακή.

Εσύ. Και τρεις τοίχοι.

Ανοιχτός ο δρόμος μπροστά.

Μα εσύ να θέλεις να γυρίσεις πίσω. Να ξαναβρείς τα χαμένα.

Φυλακή.

Εσύ. Και δυο τοίχοι.

Να μπορείς να γυρίσεις πίσω. Να μπορείς να προχωρήσεις μπροστά.

Μπρός γκρεμός. Πίσω ρέμα. Κι εσύ να κοιτάς δεξιά και αριστερά για εναλλακτικές.

Φυλακή.

Εσύ. Κι ένας τοίχος.

Όπου κοιτάς να τον βλέπεις.

Υποχρεωτική ακινησία. Θαύματα του μυαλού.

Φυλακή.

Εσύ. Κανένας τοίχος.

Να μπορείς να πας παντού.

Να μπορείς. Μα να μην έχεις πού.

Τι κι αν ελευθερία είναι να επιλέγεις τα δεσμά σου;

Άμπρα κατάμπρα

2009-03-07T01:40:00.002+02:00

Ανέβαινε σε ένα σκουπόξυλο και όργωνε τους μαύρους ουρανούς. Δεν θυμόταν ποιός της το έμαθε αυτό. Από παιδί όμως, τις νύχτες, πριν την προσευχή της, καβάλαγε ένα παλιό σκουπόξυλο και ταξίδευε στη νύχτα. Μετά γυρνούσε και μιλούσε με τα δαιμόνια της. Παρακαλούσε να έχει έναν όμορφο και ήσυχο ύπνο. Και η επόμενη μέρα, να την βρει ζεστή και χαρούμενη. Της άρεσε που όταν αποκαμωμένη ξάπλωνε, την επισκέπτονταν οι Μοίρες. Της τραγουδούσαν μέχρι να αποκοιμηθεί και μετά της ύφαιναν τη ζωή. Κάθε βράδυ της έπλεκαν απ΄την αρχή το πεπρωμένο. Τίποτα δεν ήταν το πρωί ίδιο. Κι έτσι κάθε μέρα είχε μια άλλη γεύση, αλλιώτικο προορισμό. Άγνωστο.

Όταν ξυπνούσε, πήγαινε να πλύνει το πρόσωπό της για να φύγουν οι ενοχές τόσων ωρών που πέρασαν βουβές. Γελούσε συχνά όταν έβλεπε τη νεραϊδόσκονη ακόμη πάνω στα μάγουλά της. Πολύ δύσκολα έφευγε η νεραϊδόσκονη από τα μάγουλά της. Και συχνά αισθανόταν περίεργα τα πρωινά στον δρόμο, που γυάλιζε το πρόσωπό της έτσι.

Φορούσε συχνά μαύρα. Της άρεσε να ντύνεται στο χρώμα αυτό. Μέσα της είχε τόσα χρώματα, πιο πολλά κι από αυτά του ουράνιου τόξου. Μα τα θάμπωνε με τα μαύρα της ρούχα, κι έτσι κανείς δεν μπορούσε εύκολα να δει μέσα της. Μα δεν καταλάβαινε πόσο την κούραζε αυτό το κρυφτό. Εκείνη πάλι χάζευε μέσα στους ανθρώπους. Τα χρώματά τους όταν θύμωναν, όταν γελούσαν, πώς άλλαζε η αύρα τους σε κάθε φιλί, πώς μπερδευόταν η ψυχή της μάνας και του παιδιού σαν αγκαλιάζονταν, πώς γινόταν πολύπλοκο και μουντό το χρώμα της ψυχής τους όταν θύμωναν και λογομαχούσαν. Της άρεσε να βλέπει το φως των ανθρώπων. Κι έτσι πάντα φορούσε κι ένα ζευγάρι μεγάλα γυαλιά. Να μην φαίνεται πως τους παρακολουθεί, να μην τυφλώνεται και από τη λάμψη της χαράς τους. Κι εκείνη, σαν αντηλιά, να μην τη βλέπει κανείς. Σαν η μόνη ντυμένη σε μια πόλη με γυμνούς.

Όταν κουραζόταν, έκλεινε τα μάτια και έφτιαχνε κύκλους. Της άρεσαν οι κύκλοι. Κι ας συμπέραιναν όσοι την γνώριζαν πως τα είχε όλα τακτοποιημένα στο μυαλό της, ξεκάθαρα. Τετράγωνη λογική. Μόνο αυτό δεν είχε. Πόσα λίγα ήξεραν οι Σημαντικοί άνθρωποι. Σε εκείνη όμως άρεσαν πολύ οι κύκλοι, όπως μπερδεύονταν μεταξύ τους, όπως ακουμπούσαν για μια μόνο τόσο δα στιγμή για να ξεχωρίσουν πάλι, πώς ενώνονταν και έφτιαχναν κρίκους περασμένους μεταξύ τους, πώς χωρίζονταν και αναπηδούσαν σαν χρωματιστές φουσκάλες από σαπουνόνερο. Έφτιαχνε κύκλους με το μυαλό της κι έπαιζε με τους ανθρώπους και τις εικόνες τους. Τους μελετούσε, τους μπέρδευε σε ιστορίες, τους ταίριαζε σε ζευγάρια. Άλλοτε γελούσε κι άλλοτε έκλαιγε. Έπαιζε με τα αισθήματά της με μεθυσμένη σοφία. Μικρή θεά. Πόσα να ήξερε…

Και όταν βαριόταν κι αυτό, καβαλούσε το σκουπόξυλο και όργωνε γυμνή τους μαύρους ουρανούς. Προτιμούσε αυτούς που δεν είχαν φεγγάρι. Την υπνώτιζε το φως του φεγγαριού. Την μάγευε και την τραβούσε επάνω του. Κι εκείνη το μόνο που ήθελε, ήταν να ανακατεύεται με τους ανθρώπους. Να συναντά εραστές και να χώνεται ανάμεσα στα προσκεφάλια τους, να κουρνιάζει και να ζεσταίνεται.

Και όταν καταλάβαιναν την αταξία της, να πετά μακριά, προς τη χώρα του Πήτερ Παν και των φίλων του. Ή να τρέχει γρήγορα και να παραβγαίνει ως τα σύννεφα με τον Πήγασο, που συχνά τη συντρόφευε τις νύχτες δίχως φως. Μην χάσει το δρόμο. Άλλοτε πάλι τ’ αστέρια τη χαιρετούσαν και της έκλειναν το μάτι. Την συνόδευαν κι έκαναν μαγικές βουτιές μαζί της μέχρι τη θάλασσα. Και οι γοργόνες ξεπρόβαλλαν από τα κύματα και τη δρόσιζαν τινάζοντας πάνω της τα μακριά μαλλιά τους.

Την αγαπούσαν πολύ την Τιποτένια οι γοργόνες. Όλα τα μαγικά πλάσματα την αγαπούσαν. Τους άρεσε που ήταν γυμνή και διάφανη και χάζευαν τα χρώματά της.

Μόνο οι άνθρωποι δεν την έβλεπαν. Γι’ αυτούς, δεν ήταν παρά άλλη μια θαμπή Τιποτένια, που αν έβγαινε από τα μαύρα της ρούχα, με το φως της θα έκρυβε τη σημαντική σκιά τους.

Κοίτα με

2009-03-03T00:35:00.005+02:00

Είσαι θάλασσα και ωκεανός. Γη και στεριά μου.

Μέσα σου πνίγομαι και γεννιέμαι πάλι από το χώμα σου, κομμάτι σου, σαν τους πρώτους ανθρώπους.

Κοντά σου, όλες οι εποχές μου μπερδεύονται. Ένας χειμώνας ατέλειωτος να καραδοκεί κι ένα καλοκαίρι που καίει. Μα ο χρόνος δεν κυλά.

Πόσο ζεστό είναι το σώμα σου. Πόσο μαλακό. Όλη νύχτα με κρατούσες. Κι όμως εγώ πάλι έβλεπα όνειρα με σένα. Άνοιγα τα μάτια και ήσουν δίπλα. Τα έκλεινα και πάλι εκεί ήσουν. Μέσα μου. Να διεκδικείς το μυαλό μου, ξύπνιο ή νυσταγμένο.

Στάξε μου λίγη από τη μαγεία σου και μετά κοίτα με.

Δες μέσα στα μάτια μου και ξαναρώτα με.

Ναι, ίσως και να μπορούμε να γεράσουμε μαζί.

Και ναι, σήμερα αγαπώ.

Ντριν. -Ναι; -Γεια. -Γεια.Τι έχεις; -Τίποτα.

2009-02-19T21:31:00.007+02:00

Έχεις τσικνίσει ποτέ μόνος;

Να μην πάρεις κανένα δώρο τα Χριστούγεννα; Σου έχει συμβεί;

Πρωτοχρονιά; Να μην έχεις κάποιον δίπλα σου να του ευχηθείς, όταν αλλάζει ο χρόνος;

Τα γενέθλιά σου; Να σβήσεις κεράκια χωρίς παρέα, σου έχει τύχει;

Η γιορτή σου να είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες;

Διακοπές. Να πας διακοπές μόνος. Έχεις τολμήσει;

Όχι;

Καλύτερα. Πίστεψέ με. Έτσι σκληραίνουν και χαλάνε οι άνθρωποι.

Αφιερωμένο...

… ένα κλικ πριν τον Κάδο Ανακύκλωσης

2009-02-17T02:00:00.005+02:00

Γέλια. Κλικ
Να σκαρφαλώνω επάνω σου και να γλιστράω στη μπανιέρα. Κλικ.
Να με κρατάς αγκαλιά και να σουφρώνεις το πρόσωπο. Κλικ.
Να κρύβομαι πίσω σου και να ψάχνεις να με βρεις. Κλικ.

Κοιτούσα τις φωτογραφίες μας απόψε. Αυτές που δεν έχεις.
Καλοί δείχνουμε μαζί. Και φαινόμαστε να διασκεδάζουμε.
Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί, έτσι δεν είναι; Καλά θυμάμαι. Έτσι δεν είναι;

Για μια στιγμή, σκέφτηκα να τις χωρέσω όλες σ’ ένα email και να στις στείλω. Αλλά μάλλον θα με έχεις μπλοκάρει από τα εισερχόμενα.

Άλλωστε δεν θα ήξερες και τι να τις κάνεις. Μα θα σου έγραφα, «Για το αρχείο σου». Για να πέσεις τυχαία πάνω τους μετά από καιρό, τότε που θα έχει φύγει ο θυμός και θα έχει γλυκάνει η μνήμη, και να αναρωτηθείς κι εσύ... «Χμ… Διασκεδάζαμε πότε πότε μαζί. Έτσι δεν είναι;»

Για άλλο λόγο δεν θα στις έστελνα. Παρά μόνο για… την εικονική υστεροφημία μου.

Ηλίθιο;
Μάλλον ναι.
Όπως άλλωστε αξιολόγησες και όσα λίγα είδες σε μένα.

Ευκαιρία βρήκα και συγυρίζω τα μέσα μου απόψε. Το σπίτι ήδη το τελείωσα.
Μήπως καλύτερα να τις πετάξω κι εγώ;

Μπα… Απ΄ όλα τα δικά σου, μόνο αυτές δεν θα ρίξω στον κάδο ανακύκλωσης.

Στο αρχείο λοιπόν… Κλικ... παραλίγο, Βαλεντίνε μου.
Φέτος γιόρτασα κηδεία*.

Κι έτσι, όλα σήμερα τα τακτοποίησα.

(*... δανεικό - merci)

Θυμώδης Ιός

2009-02-04T00:10:00.007+02:00

Πόσο όγκο μπορεί να καταλαμβάνει ο θυμός μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα;
Πόσο πολύ μπορεί να συρρικνώνει την ψυχή και να την μαυρίζει;
Να αλλοτριώνει τα χαρακτηριστικά, να μικραίνει τα μάτια, να σουφρώνει τα χείλη;
Πόσες λέξεις μπορεί να κατασκευάζει, που δεν έχουν ξεστομιστεί άλλοτε ποτέ;

Σε όλα τα μέσα μου, σήμερα καραδοκεί ο Θυμός.
Έχει φωλιάσει ανάμεσα στα κύτταρά μου, τα πιέζει και τα συνθλίβει για να πονά όλο μου το κορμί.
Και κρυώνω όταν θυμώνω. Μουδιάζει και το κεφάλι μου και σαν να σκέφτομαι πιο νωχελικά.

Θα αρρωστήσω νομίζω απόψε...
Δεν έπρεπε να ξεσπάσεις επάνω μου.
Να, τώρα… Με κόλλησες Θυμό.

Άι Κιού Ραδικιού

2009-02-03T02:40:00.004+02:00

Αιτούμαι αναγραφή IQ στις ταυτότητες.
Επειγόντως!

Γιατί η βλακεία, τελευταία με πληγώνει...

Τα καλά παιδιά - Έγκλημα εν βρασμώ ψυχής

2009-01-29T02:31:00.006+02:00

Τα καλά παιδιά συγχωρούνται, στο δρόμο που βαδίζω.
Αλλά κανείς δεν διαλέγει να περπατάει δίπλα τους.

Γι' αυτό βγάλε το μυαλό σου από τις παγοκυψέλες, κι έλα τότε να μου κάνεις νταηλίκι.

Μπορεί και να σου πάει. Μπορεί και να γουστάρω.

Γδύσε και τη ψυχή σου από την υπηρεσιακή της στολή και βούτα μέσα το δάχτυλό σου να δεις τη γεύση της. Κι άμα σ’ αρέσει, τότε δώσε μου και μένα λίγο. Αρκεί να μην είναι γλυκιά.
Από παιδί προτιμούσα τη σοκολάτα, τον καφέ και τα διεγερτικά μου bitter sweet.

Αυτή η γόβα στιλέτο που έχω στο βλέμμα, μια μέρα θα μουδιάσει το χιούμορ σου. Μήπως και σου τελειώσουν οι λέξεις κι αρχίσει τότε η αλήθεια να δουλεύει ανυπόμονα.

Ποιός σε έμαθε πως τα καλά παιδιά περνάνε και καλά;
Θέλεις να σου το αποδείξω; Δες εμένα που αφήνομαι παντού.
Κι ακόμη δεν βαρέθηκα να διασκεδάζω.

Δεν θες να μάθεις πώς είναι να λούζεσαι με κόκκινο κρασί;
Ξέρεις, είπες; Αν θυμάσαι, έχεις αποτύχει.

Δεν θες να μάθεις πώς είναι να καίγεσαι από ηδονή;
Αν μετά τη φωτιά υπάρχει μυαλό που σκέφτεται, δεν έχεις ζήσει.

Το ξέρεις πως όταν βρέχει, δεν βρέχομαι;
Τίποτα δεν με περνά, αν δεν ξεκινά από μέσα μου.
Έχεις νιώσει έτσι; Να μην ξεκινά κάτι από μέσα σου;
Να ξεκινά; Μπορείς και το ξεχωρίζεις;

Γι’ αυτό σου λέω…
Πότε θα μάθεις πώς είναι να ζεις;
Σήμερα μάθε.

Και μόνο άμα λαχανιάσεις, σταμάτα να πάρεις μια ανάσα.
Οι δυνατοί σφυγμοί, μας θυμίζουν πως είμαστε ζωντανοί...
... κι αυτοί οι ίδιοι δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε πως είμαστε και ευάλωτοι.

Αλλιώς, φοβάμαι πως δεν θα συναντηθούμε σε κανένα Παράδεισο….
Εσύ θα είσαι εθελοντής πίσω από τον πάγκο για τις εγγραφές, κι εγώ θα κοπώ έτσι και αλλιώς στο face control…

Λύκε λύκε, είσαι εδώ;

2009-01-16T02:40:00.016+02:00

Απ' όλους τους λύκους μέσα μου, εσύ μου βγάζεις τον πιο φοβερό.

Σε είδα πάνω σε σκηνή. Καιρό είχα να σε δω. Κι ας έχω μάθει σε σκηνή πάντα να σε βλέπω.

Παίζεις ή ζεις; Ποτέ δεν καταλαβαίνω. Κι ας μην έχει στ’ αλήθεια σημασία.

Δεν πας πουθενά. Από κάπου πάντα φεύγεις. Λες. Πώς αντέχεις και είσαι τόσο μαγικός;

Στη σκηνή μου, βουβό θέλω να είναι το έργο. Να μην μιλάμε συλλαβές.

Να αφουγκραζόμαστε μόνο το σεληνόφως. Να μου δείχνεις το φως με τα μάτια. Να κρατιόμαστε από τα χείλη και ν’ ανασαίνουμε ίδιες ανάσες.

Και οι φωνές να αλλάζουν τόνο. Να βαραίνει η δική σου και να βαθαίνει. Και να φαίνεσαι όλο μάτια. Κι αυτές οι βλεφαρίδες, ομπρέλες να γίνονται να μην βλέπω το χρώμα τους.

Με δυο γυαλιά αψέντι, να παντρεύουμε τα σημάδια μας και να δένουμε ψυχές. Οι κόμποι στα μάτια να υφαίνουν βροχή και οι σφυγμοί μας φάλτσα μελωδία.

Να αιωρούμαστε τυλιγμένοι μ’ έναν κόκκινο καναπέ και να παίζουμε κρυφτό. Οι καμπύλες να ζωγραφίζονται από το άγγιγμα και να σμιλεύονται από τον ιδρώτα σαν μαλακός πηλός.

Τι ζωντανό να μυρίζει ο ιδρώτας μου ιδρώτα σου… Ο αέρας πυρετό… Η νύχτα κίνδυνο…

Και μετά τον γλυκοκάματο των κορμιών, να μετράμε μελανιές που περνάνε. Αυτές οι μελανιές μέσα μου δεν φεύγουν μόνο.

Μουδιάζω τελευταία όταν σκέφτομαι. Το άπειρο τούμπα, είναι τ' όνομά σου…

Στο σεληνόφως, πόσο πολύ μπορείς να μεταμορφωθείς; Εγώ;

Κοιμάμαι στη μαγική σου φορεσιά απόψε. Φύγε να με βρεις...

Απ’ όλους τους λύκους μέσα μου, εσύ μου βγάζεις τον πιο φοβερό.
Αυτόν που δεν μπορώ να σωπάσω.

Are you strong enough to be my man?

2009-01-11T21:22:00.006+02:00

Applications for the position are accepted, starting today.
Criteria for selection are limited to the applicant’s potential to accomplish such goals.
Please feel free to submit yours...

God, I feel like hell tonight
Tears of rage I cannot fight (should be lie)
I'd be the last to help you understand
Are you strong enough to be my man?

Nothing's true and nothing's right
So let me be alone tonight
Cause you can't change the way I am
Are you strong enough to be my man?

Lie to me
I promise I'll believe
Lie to me
But please don't leave

I have a face I cannot show
I make the rules up as I go
Just try and love me if you can
Are you strong enough to be my man?

When I've shown you that I just don't care
When I'm throwing punches in the air
When I'm broken down and I can't stand
Would you be MAN ENOUGH to be my man?

Run Forrest, run…

2008-12-22T13:32:00.018+02:00

Θέλω να το σκάσω από το χιούμορ σου…
Από το βλέμμα σου, από τη φωνή σου.
Να απομακρυνθώ από τη σκέψη σου, από το κρεβάτι σου κι από όσα θα 'θελα να ζούμε μαζί.

Να βρω παράθυρο και με σεντόνι να καταρριχηθώ από τις άμυνες του μυαλού μου.

Και με κουτρουβάλες αδέξιες να φτάσω μέσα σου, μα πιο βαθιά απ' την αγκαλιά σου.

Δεν μου ταιριάζει, ρε μωρό μου, κάθε μέρα να υποχωρώ… μήπως μια και καλή να το βάλεις στα πόδια;

...κι όλα αυτά θα είχαν νόημα, αν δεν με είχες προλάβει.

Υ.Γ. Μπορείς. Θέλεις;

Προσεχώς...

2008-12-11T19:34:00.006+02:00

Με φωτεινή κιμωλία, γράφω παράθυρα.

Όλη μέρα σήμερα, παράθυρα γράφω. Και κοιτάζοντας μέσα στο μυαλό τα περασμένα, μοιάζουν με ντοκιμαντέρ χωρίς μοντάζ...

Άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι...

Κι ας πονάει να αγαπάς, πιο δύσκολο είναι να αγαπιέσαι.

Για εσάς που περάσατε απ’ το φιλμ μου, πρωταγωνιστές, γκεστ και κομπάρσοι, ένα λεπτό σιωπής. Θα κρατήσω την ανάσα μου για να σας δώσω υπόσταση ξανά, μέσα από το παραλήρημα της άπνοιας.

Γιατί εσείς με μάθατε να είμαι εγώ.

Όσο για τους… κασκαντέρ, εσείς με μάθατε να μ’ αρέσει κιόλας.

Πόσο υπέροχο να σ’ αγαπούν…

Με φωτεινή κιμωλία σήμερα γράφω και παντζούρια. Και κλείνω τις μνήμες μην τύχει και ξεχαστούν με τον χρόνο. Και τις αμπαρώνω με κόκκινη κορδέλα. Δώρου. Για να την ξεδιπλώσω στα γεράματα και να χαρώ ξανά.

Πόσο έχω αγαπηθεί… Πόσο έχω αγαπήσει…

Φώτα. Κάμερα. Πάμε. Σε λίγο βγαίνω…

Προσεχώς… 31 χρόνια Γυναίκα.

Φονικό

2008-11-26T03:23:00.007+02:00

Σε ένα γλυκό όνειρο θα σε σκοτώσω απόψε.

Θα πάρω το κορμί σου αγκαλιά και θα μπολιάσω τα χέρια μου με τη ψυχή σου.

Και κουταλάκια θα μείνουμε, μέχρι να κυλήσει μέσα μας το αίμα καυτό.

Θα σε σκοτώσω σήμερα από έρωτα.

Αντίστροφη ψυχολογία

2008-11-17T23:58:00.013+02:00

Είμαι χαρούμενη.
Στ’ αλήθεια είμαι χαρούμενη.
Μέσα μου χαρούμενη και έξω μου χαρούμενη.
Νιώθω χαρούμενη και δείχνω χαρούμενη.

Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.
Είμαι χαρούμενη.

Είμαι χαρούμενη.

Πόσες φορές πρέπει να το γράψω για να το πιστέψω κι εγώ;

Γλωσσοδέτες

2008-11-02T01:44:00.007+02:00

Πώς είναι να σου δένεται η γλώσσα; Να μπερδεύεται και να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη; Να θέλει κάτι να πει, να ξέρει τι θέλει να πει, και να συναντά λεκτικούς φραγμούς. Να διπλώνεται και να ξεχνά τα λόγια.

Και κάτι λάθος φορές να κάνει και σαρδάμ. Να θέλει να μιλήσει λέξεις και άλλα να λέει. Και να σε παίρνουν τα γέλια. Να καταλαβαίνει ο άλλος τι εννοείς, κι ας βγάζεις ήχους ακατανόητους, ήχους μπερδεμένους.

Να διαβάζει τα χείλη σου και να μην βγάζει λέξεις. Μα αν αφουγκράζεται μόνο, να ακούει την αλήθεια σου κι ας μην λέγεται.

Πώς είναι να σου δένεται η ψυχή; Να μπερδεύεται και να μην μπορεί να εκφράσει αισθήματα; Να θέλει κάτι να νιώσει, να ξέρει τι θέλει να νιώσει, και να συναντά λογικούς φραγμούς. Να διπλώνεται και να ξεχνά να βιώνει.

Και κάτι λάθος φορές να κάνει και σαρδάμ. Να θέλει να εκφράσει αισθήματα και άλλα να δείχνει. Και να σε παίρνουν τα κλάμματα. Να καταλαβαίνει ο άλλος τι νιώθεις, κι ας κάνεις κινήσεις άγαρμπες, κινήσεις μπερδεμένες.

Να διαβάζει τα μάτια σου και να μην βγάζει αισθήματα. Μα αν αφουγκράζεται μόνο, να νιώθει την ψυχή σου κι ας μην αφήνεται.

Γλωσσοδέτες… της ψυχής. Να θες να κρυφτείς και να μην μπορείς.

Φωτογραφίζοντας την απουσία

2008-10-12T03:23:00.003+03:00

Ο καπνός να στολίζει το κορμί με δαχτυλίδια. Και μετά να κάνει γραμμές στο φόντο και να χάνεται ψηλά. Στο ταβάνι.

Να καίγονται τα δάχτυλα στο φίλτρο για κάθε τσιγάρο που τελειώνει. Να καίγεται το μυαλό. Να τσούζουν τα μάτια απ’ τον καπνό που χάνεται. Να καταπίνει το μυαλό τις σκέψεις πριν στεριώσουν.

Άδειες σκέψεις, σκοτάδι και γύμνια.

Η αλήθεια να κάνει βόλτες γυμνή. Και το κορμί να βουλιάζει και να μικραίνει μέσα της. Να ρουφάει τον πόνο της και να τελειώνει. Σαν το τσιγάρο.

Και η μοναξιά να τα αγκαλιάζει όλα σαν το σκοτάδι. Να χορεύει ρυθμικά και να αφορμίζει με τη λαγνεία της το δωμάτιο.

Πόσα τραγούδια να γράψει το ταβάνι; Πόσες ανάσες να ζωγραφίσει ο καπνός; Πόσες σκιές να γεννήσει το σκοτάδι; Πόσες σκέψεις να τυλίξει η ανάγκη;

Πόσες καμπύλες έχει το κορμί; Πόσα να φυλάξει μέσα του; Πόσα ν’ αντέξει χωρίς να φωνάξει;

Μαγική μουσική η σιωπή. Εκκωφαντική μουσική. Σαν άλαλη κραυγή. Σαν κλάμα που στέρεψε από λυγμούς.

Να τελειώνουν και τα τσιγάρα.

Απουσίες. Ήχων, φώτων, ανθρώπων.

Μια φωτογραφία.
Φωτιά, σκοτάδι και αλήθεια.
Κι εγώ. Που απουσιάζω σήμερα και δεν μ’ αρέσει.

Μικρές Αγγελίες

2008-10-09T01:19:00.002+03:00

Πιρουέτες

2008-10-07T02:15:00.004+03:00

Όσο θυμόταν τον εαυτό της, προσπαθούσε με χάρη να ξεφύγει.

Να φύγει από όπου ήταν και να πάει κάπου αλλού, πού… κι αυτή ακόμη δεν ήξερε.

Όσο θυμόταν τον εαυτό της, φορούσε δυο μαλακά παπουτσάκια μπαλέτου, και με τη χάρη φτασμένης μπαλαρίνας ξεγλιστρούσε με όμορφες πιρουέτες.

"Βάλε μουσική", θύμιζε στον εαυτό της, κι έπαιρνε βαθιά ανάσα. Κι έτσι όπως ήταν κορδωμένη, με το στήθος έξω και την κοιλιά μέσα, στις μύτες των ποδιών της, ξέφευγε από όλα. Από τα προβλήματα, από τους ανθρώπους, από τα λόγια, από τα αισθήματα. Καβάλαγε το συννεφάκι της και τραβούσε για τη χώρα της όπου όλα γίνονταν με μουσική και χάρη. Και χαμογελούσε πλατιά.

Όσο θυμόταν τον εαυτό της, δεν κοιτούσε πίσω, μόνο μπροστά, πάντα το μέρος που πήγαινε κοιτούσε, ποτέ αυτό που άφηνε. Κι ας μην ήξερε πού θα την έβγαζε ο δρόμος... Έμπαινε στα βαγόνια του μυαλού της και ταξίδευε σε νέα παραμύθια. Έφτιαχνε ιστορίες και μετά τις ζούσε με την ψυχή της. Και ήξερε να ζει. Με δυο μαλακά, βελούδινα πέλματα κάτω από τα πόδια της, ακούγοντας τη μουσική της καρδιάς της, χόρευε κύκλους και φιγούρες δύσκολες. Με παρτενέρ άλλους, με σκηνικά διαφορετικά, με νότες άλλοτε ψηλές κι άλλοτε βαριές, κυνηγούσε την τύχη της οδηγώντας το φανταστικό τρενάκι της ζωής. Συνήθως την έβρισκε. Κι όποτε της ξέφευγε, έφευγε κι εκείνη γι’ αλλού, και την κυνηγούσε με χάρη σε νέα μέρη.

Μέχρι που έβγαλε τα παπουτσάκια της μια μέρα, τάχα για να ξεκουραστεί. Τάχα της φόρτωσαν πολλά στις πλάτες και τα πόδια της βάρυναν. Και δεν τη σήκωναν πια.

Κι έμεινε με την όμορφη φορεσιά της στους σταθμούς των τρένων ν’ αγναντεύει. Δεν έφευγε πια. Μόνο χάζευε τους νεοφερμένους που κατέβαιναν από τα βαγόνια και χαμογελούσε λοξά.

Μήπως κι έρθει επίσκεψη η τύχη της στην πόλη… να τη γλυτώσει με χάρη από της ζωής της το playback.

Αντίο φίλε

2008-10-01T20:35:00.011+03:00

Μοιράζομαι μαζί σου το θρήνο, από μακριά και όπως μπορώ.
Μοιράζομαι μαζί σου το παράπονο του χαμού.
Μοιράζομαι μαζί σου την ευτυχία των βιωμένων.
Μοιράζομαι μαζί σου τη χαρά των όσων μπορεί μια φιλία να προσφέρει, ανθρώπινη και όχι ανθρώπινη.

Καλέ μου Κλεάνθη, σ' ευχαριστώ που μοιράζεσαι ξανά μαζί μου...

(γραμμένο από έναν Μετέωρο Μετανάστη... )

Περασμένα μεσάνυχτα κι εκείνη την Αυγουστιάτικη νύχτα, θωρούσαμε σιωπηλά και οι δύο τ' αστέρια με το φεγγάρι προσμένοντας υπομονετικά, τουλάχιστον έτσι ήθελα να πιστεύω, την επικείμενη ολική έκλειψη !

Θαρρώ πως κάπως καταλάβαινα, ότι κι εκείνη ήταν, πρωτόγνωρα για μένα, μελαγχολικά αμίλητη, κάτι σαν να ήθελε να μου δείξει, καθώς το ένοιωθα, επίμονα κολλημένο στην πλάτη μου σκοτεινό και συνάμα παραπονεμένο, το βλέμμα της επάνω μου!

Μα συνέχιζα, να παραμένω ξελογιασμένος απ' το τραγούδι των τριζονιών, τη μαγεία της νύχτας και τ' αμέτρητα αστέρια τ' ουρανού, συνέχιζα να λησμονώ τη θλιμμένη σιωπηλή παρουσία της, να την αγνοώ εντελώς!

Το επόμενο απομεσήμερο, άφησε την τελευταία της πνοή κι έφυγε λησμονημένη, μα ανάλαφρη και λεύτερη για πάντα πια, προς εκείνες τις αμέτρητες σειρήνες τ' ουρανού, που, με περίσσεια δεξιότητα, με είχαν πλανέψει το προηγούμενο βράδυ!

Κι όμως, ήταν για μένα ο μυριάκριβος, πιστός και απόλυτα αφοσιωμένος σύντροφος, στις λίγες ανέμελες, μα και στις πιο περισσότερες δύσκολες, στιγμές της μίζερης ζωής των ζωντανών υπάρξεων.

Ήταν ένα περήφανο εντεκάχρονο, θηλυκό καθαρόαιμο Γερμανικό ποιμενικό, που, από κουτάβι μερικών εβδομάδων, του 'χα αυθαίρετα εξασφαλίσει το όνομα της ξακουστής Βασίλισσας των Θεών του Ολύμπου!

Να ξέρει τάχα.., το πόσο πολύ μου λείπει τώρα πια, η αγαπημένη μου ΗΡΑ;

(photo: "Man and Dog" by Charlie Braid)

Pain free

2008-09-15T23:45:00.010+03:00

Το λάτρευε αυτό το αγόρι. Το χαιρόταν με όλη της την ψυχή όταν βρισκόταν μαζί του. Μαζί του ήταν ο εαυτός της, κι αυτό ήταν σπάνιο, πολύ σπάνιο, και σπουδαίο, πολύ σπουδαίο.

Συνομήλικοι ήταν και φίλοι από πολύ παλιά. Μα αν και μοιράζονταν τα ίδια χρόνια, στα μάτια της ήταν πάντα το αγόρι των φοιτητικών της χρόνων, λες κι εκείνος δεν είχε μεγαλώσει ούτε μια ώρα.

Κανόνιζαν πάντα να βγουν βιαστικά, χωρίς πολλές συνεννοήσεις, και σχεδόν πάντα οι δυο τους. Λες κι ο κόσμος ο άλλος δεν είχε σημασία και υπόσταση όταν ήταν οι δυο τους.

Έμπαιναν στα πιο άνετα ρούχα τους… αυτή αφηνόταν σε φαρδιά τζην ή ριχτά φορέματα, χαμηλά σανδάλια και ανέμελα μαλλιά. Κι εκείνος σε κάτι φθαρμένα τζην ή σε ξεχασμένες στρατιωτικές βερμούδες και starάκια.

Και βρίσκονταν στο κέντρο. Λάτρευαν το κέντρο και τη βαβούρα του.

Γελούσαν συνέχεια, ποτέ δεν θυμούνταν για τι μιλούσαν, αλλά γελούσαν συνέχεια. Κυκλοφορούσαν αγκαλιά και ο κόσμος τους κοίταζε μυστήρια γιατί τους έπαιρνε για ζευγάρι. Αταίριαστο ζευγάρι. Κι αυτοί το διασκέδαζαν και γελούσαν.

Εκείνος είχε μυστήρια φάτσα. Κοκκινομάλλης με φακίδες, λεπτός και με συνηθισμένο ανάστημα, με γυμνασμένα πόδια από χρόνια άθληση και κάτι χέρια, στα μάτια της τουλάχιστον, τεράστια, όλο αγκαλιές. Ευαίσθητος και γλυκός. Και ατακαδόρος. "Ρομαντικούλη" τον φώναζε και του ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι. Όμορφο αγόρι.

Εκείνη πάλι, μυστήριο τυπάκι. Στην πρώτη ματιά αδιάφορη, μα με καλοσχηματισμένο κορμί και γατίσιο βλέμμα, μόνο όταν ήθελε. Ανοιχτός άνθρωπος και προσγειωμένος. Με δυνατό μυαλό και αντοχές παλαιστή σούμο. Να δέχεται τους κραδασμούς, λόγια ή πράξεις, και τίποτα να μην παθαίνει. Πάντα σε ετοιμότητα κάποιον να υπερασπιστεί. Να τον ακούσει και να τον προστατεύσει. Όλους εκτός από τον εαυτό της. "Κορώνα μου" την φώναζε και της ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι.

Έπιναν πολύ μαζί. Συνήθως έπιναν για πάρτυ τους. Και όταν δεν έπιναν για πάρτυ τους, έπιναν για τους απόντες της ζωής τους. Ποτέ για άλλον. Ποτέ για άνθρωπο υπαρκτό στη ζωή τους. Μόνο για τα φαντάσματα που πέρασαν, τους στοίχειωσαν και χάθηκαν.

Τις καλές τους μέρες, τις ονόμαζαν "pain free" και τις τιμούσαν με βότκα και τεκίλα. Τις κακές, τις ονόμαζαν "για πόνο και ποτό" και τις τιμούσαν πάλι με βότκα και τεκίλα. Και τους άρεσε να κάθονται στο μπαρ, στα ψηλά καθίσματα για να χαζεύουν τον κόσμο. Μπροστά στα ποτά, για να μην χάνουν τον χρόνο. Και στις αλλαγές της μουσικής, να πίνουν γύρες σφηνάκια.

Εκείνο το βράδυ, είπαν να αλλάξουν τις συνήθειες. Να κλειστούν σε ένα χαμαιτυπείο που πήγαιναν παλιά και να ακούσουν μουσικές από τότε. Ήταν σε "φάση παλιακή"… μόνο τα παλαιστινιακά μαντήλια δεν έβγαλαν από το χρονοντούλαπο γιατί θα ήταν ντεμοντέ.

Περνούσαν πολύ καλά κι εκείνο το βράδυ. Χόρευαν ανέμελα κάτω από βλέμματα και έκαναν τις γνωστές τους μαϊμουδιές. Και το χαίρονταν όπως κάθε άλλη φορά. Για πάρτυ τους.

Μέχρι που ήρθαν οι μπαλάντες και τους προσγείωσαν στη μπάρα, μπροστά από μια γύρα σφηνάκια, διπλή, όχι μόνο για πάρτυ τους. Σιωπές. Λάτρευαν αυτές τις μακριές σιωπές μεταξύ τους. Λες και απέδιδαν ταυτόχρονα φόρο τιμής στους απόντες της ζωής τους. Σαν να έβγαιναν ζευγάρια οι δυο τους, double dating που λένε, και οι άλλοι δύο να πήγαν τουαλέτα. Μπερδεύονταν τις ώρες της σιωπής. Ταξίδευαν.

Κάτω από την υπόκρουση ενός πονεμένου τραγουδιού, εκείνος την πήρε σφιχτά αγκαλιά, όπως συνήθιζε να την χορεύει για να σκάνε όλοι που φαινόταν δικιά του, και της ψιθύρισε στο αυτί "Δεν θα σε αφήσω ποτέ". Και την έσφιξε ακόμη περισσότερο πάνω του.

Εκείνη έκλεισε τα μάτια και κούρνιασε. Και αν και τόσο γεμάτη, για μια στιγμή, για μια μόνο στιγμή, το μυαλό της έτρεξε αλλού. Για μια στιγμή η σκέψη της ταξίδεψε σε άλλον. Πόσο θα ήθελε να ακούσει την κουβέντα αυτή από κάποιον άλλον…. Κι ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της.

Δεν άνοιξε το στόμα για να μην προδοθεί από την αλήθεια της. Έφτιαξε τα μπράτσα της σε μια στενή αγκαλιά και τον έκλεισε μέσα. Την εννοούσε αυτή την αγκαλιά… αλλά δεν της έδωσε τη σημασία που της άξιζε. Για μια ακόμη φορά, η απουσία κάποιου μονοπωλούσε το μυαλό της, περισσότερο από τους ζωντανούς και αληθινούς ανθρώπους της ζωής της.

Ζαλίστηκε… Ήπιε λίγο νερό και δεν του απάντησε τίποτα. Παρά μόνο τον έσφιξε ξανά στην αγκαλιά της. Και του έδωσε ένα ρουφηχτό φιλί στο μάγουλο. Του απάντησε με τον τρόπο της, έστω και δευτερολογώντας. Και μετά τον κοίταξε στα μάτια για να του αποκαλυφτεί.

Της χαμογέλασε πλατιά και σήκωσε το ποτήρι του να πιει. "Σε νιώθω" της απάντησε. "Μα και πάλι δεν θα σε αφήσω ποτέ."

Το φιλί του Ιούδα, σκέφτηκε. Προδοσία. Και σαν να κάηκε λίγο μέσα της.

Πόσες τέτοιες αγκαλιές είχε άραγε κι εκείνη δεχτεί σε μεγάλα λόγια που είχε πει… Όχι κακοπροαίρετες αγκαλιές. Αγαπημένες αγκαλιές, να, όπως η δική της τώρα. Αλλά σιωπηλές αγκαλιές. Υποσχόμενες μα ασπρόμαυρες, μουντές, βουβές αγκαλιές και όχι φωναχτές και πολύχρωμες. Πονεμένες αγκαλιές, διχασμένες αγκαλιές κι αχάριστες…

Πόσο άδικη άραγε μπορούσε να γίνει… Και ανόητη. Πολύ ανόητη.

Το βράδυ έβγαλε τα εσώψυχά της από την αηδία… Καθάρισε καλά το μυαλό της από τους απόντες της ζωής, έβαλε ένα τεράστο "Χ" στο απουσιολόγιο της ψυχής της και άνοιξε ένα καινούριο καθαρό τετράδιο για να γράφει… Κι ας το άφηνε άδειο για καιρό πολύ.

Άδειασε τα μέσα της από το κενό. Και αποφάσισε να τα γεμίσει με ζωή.

Και κοιμήθηκε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ήρεμη…

Το επόμενο βράδυ του είπε στο τηλέφωνο…

"Κερνάω σφηνάκια. Μονές γύρες. Όχι διπλές. Μόνο για πάρτυ μας. Σήμερα γιορτάζω… Pain free από άποψη. Τι λες;"

"Σε μια ώρα. Κέντρο, στο παγκάκι μας." της απάντησε.

Νέρωσε το ποτό που μόλις είχε βάλει και το έχυσε βιαστικά στον νεροχύτη. Μαζί άφησε και το άδειο ποτήρι που είχε περίτεχνα στήσει δίπλα του. Από σήμερα για πάρτυ μας, σκέφτηκε. Pain free από άποψη.

Και ντύθηκε βιαστικά για να τη συναντήσει. Να γιορτάσουν παρέα.

Άκρες ακραίες

2008-09-12T16:19:00.001+03:00

Ένα σκοινί τεντωμένο η αγάπη μου. Με δυο άκρες. Εσένα κι εμένα.

Ακροβατώντας να το περπατώ μήπως και φτάσω απέναντι. Κι ας γλυστράω. Κι ας μην έχει δίχτυ ασφαλείας. Ζογκλέρ στο όνομα του έρωτα να γίνομαι, κι ας γελάει το τσίρκο όλο κάθε φορά που προσγειώνομαι ατσούμπαλα.

Ένα σκοινί ελαστικό η αγάπη μου. Άλλοτε οι δυο άκρες μακριά και άλλοτε κοντά, πολύ κοντά. Extreme sport ο έρωτας. Κάτι σαν bungee jumping. Να ταλαντεύομαι εγώ με το βάρος της καρδιάς μου, κι εσύ απόμακρος κι ακίνητος, δεμένος στις μακρινές σου σταθερές.

Ένα φονικό σκοινί η αγάπη μου. Μια θηλιά που με μπουκώνει και δεν παίρνω ανάσα. Να λαχανιάζω στη χαρά του έρωτά σου και μετά να ασφυκτιώ στην απουσία σου. Να μην μπορώ να ελευθερωθώ, κι ας μην υπάρχει κόμπος πουθενά. Ελεύθερη θηλιά. Μαζοχιστική. Να μπορεί να λυθεί και να μην λύνεται. Τυφλή η αγάπη μου.

Μπλεγμένο σκοινί η αγάπη μου. Γόρδιος δεσμός. Να μην μπορώ στον λαβύρινθό του να βρω την άλλη άκρη. Εσένα, να μην μπορώ να φτάσω. Κι αν πλησιάζουμε πότε πότε από τύχη, να πρέπει να λύσω το κουβάρι για να σε ξαναβρώ μια ακόμη φορά.

Η αγάπη μου; Ένα σκοινί ανθεκτικό. Όχι τριχιά φτηνή που ξεφτίζει… σκοινί που αντέχει. Με κόμπους περίτεχνους ναυτικούς και άλλους ασφαλείας, να θαλασσοδέρνεται. Κι όμως, δεμένο στο λιμάνι σου, μην τύχει και η καρδιά μου σαλπάρει για άλλα μέρη.

Ένα σκοινί η αγάπη μου. Μαλακό. Χρωματιστό.
Δέσε το σε έναν υπέροχο φιόγκο και ξετύλιξέ το χαρούμενα. Και με τη φλόγα σου κάψε τις δυο άκρες να κολλήσουν. Έναν φαύλο κύκλο φτιάξε αλλιώτικο, χωρίς αρχή και τέλος. Να ενωθούν οι άκρες γερά και να κυκλώσουν τα κορμιά μας. Να φυλακίσεις τον έρωτα, μην τύχει και μου τελειώσει.

Πόσο πεθύμησα την άλλη άκρη της αγάπης μου...

Μην είναι που γράφω μονοκοντυλιά, περπατώντας σε ατέρμονη σκοινένια ευθεία καιρό τώρα;

Λόγια σιωπηλά

2008-09-10T23:43:00.018+03:00

Όσο θυμόταν τον εαυτό της, έκρυβε τον πόνο πίσω από τα ίδια της τα λόγια.

"Πιστεύω τους ανθρώπους", έλεγε. "Τις λέξεις τις χρειάζομαι γιατί τις καταλαβαίνω. Τις πράξεις δεν μπορώ να τις ερμηνεύσω. Είναι δύσκολο να καταλάβεις τι εννοεί ο καθένας με τις πράξεις. Γι’ αυτό ρωτάω. Και ακούω λόγια. Και πιστεύω τους ανθρώπους."

Πληγώθηκε από τα ίδια της τα πιστεύω.

Δεν ήταν στα κέφια της. Βρέθηκε χωρίς να το πολυσκεφτεί με τη φίλη της, σε ένα μπαράκι που περνούσε ώρες πολλές στα φοιτητικά της χρόνια. Ένα μικρό και υπόγειο μπαράκι, όπου πάντα της συνέβαιναν τα πιο αλλόκοτα. Χαλαρώνοντας στο σκαμπώ, ήπιε μονοκοπανιά το πρώτο της ποτό.

Άρχισε να μιλάει ασταμάτητα. Να λέει τον πόνο της για τον άντρα που την πλήγωσε με λόγια πολλά και λόγια μεγάλα. Για έναν άνθρωπο που της είπε περισσότερα από όσα χρειαζόταν να ακούσει, που υποσχέθηκε πιο πολλά από όσα ήθελε εκείνος να κάνει, που την έλουσε με όνειρα που δεν ήταν δικά του μα ξέμειναν δικά της. Μιλούσε ασταμάτητα κάνοντας χειρονομίες και μορφασμούς, κατηγορώντας τον εαυτό της που πάντα μαγευόταν από τα λόγια.

Δεν κατάλαβε πώς, μα ώσπου να παραγγείλει ένα δεύτερο ποτό, ο όμορφος άντρας από απέναντι στεκόταν δίπλα της χαμογελώντας της πλατιά. Με ήρεμες κινήσεις, έβγαλε ένα μικρό μπλοκ και έγραψε το όνομά του. Εκείνη ξαφνιάστηκε… Ο νέος της φίλος δεν μπορούσε να μιλήσει λόγια. Η ζωή, του είχε στερήσει φωνή και ακούσματα.
Αισθάνθηκε αμήχανα… Και μερικά ποτά αργότερα, βρέθηκε να μιλάει με νοήματα, να γράφει σε μπλοκ και, απορροφημένη από τη νέα της μορφή επικοινωνίας, να γελά ασταμάτητα… Αντάλλαξαν τηλέφωνα. Και μηνύματα πολλά, πάρα πολλά.

Λίγο καιρό είχαν πίσω τους, μέρες, κι όμως είχαν ζήσει τόσα μαζί. Δεν μιλούσαν. Όταν ήταν μαζί, τα στόματα δεν μιλούσαν… Τα χέρια, τα σώματα, τα μάτια και κάτι λευκά μπλοκ… τα έλεγαν όλα. Αγγίζονταν, αγκαλιάζονταν, έκαναν γκριμάτσες. Δεν άργησε να καταλάβει πώς λειτουργούσε αυτή η καινούρια γλώσσα του να αισθάνεσαι, να πιάνεις, να αφήνεσαι, να αγαπάς.

Αγάπησε αυτόν τον άντρα με όλο της το είναι. Έκαναν έρωτα ήσυχα, σιωπηλά και χάνονταν σε μία δίνη ακίνητη, σαν αντάρα δίχως βοή… πώς γινόταν άραγε αυτό; Κάτι φορές ξεχνιόταν και ξεκινούσε να μοιράζει λέξεις στον αέρα. Άλλοτε από ενθουσιασμό, άλλοτε από συνήθεια. Εκείνος κυνηγούσε τα χείλη της για να καταλάβει. Και μαλακά, της τα έκλεινε με ένα φιλί. Έπαιρνε τα χέρια της στα δικά του και της έκανε με νόημα "δείξε μου".

Κάτι φορές πάλι, όταν ήταν μόνη σπίτι της, έβγαζε από την τσάντα της κάτι ωτοασπίδες που είχε πάρει από το φαρμακείο, και προσπαθούσε να λειτουργήσει όπως αυτός. Να μην ακούει, παρά μόνο να αφουγκράζεται, να μην μιλάει, να βλέπει μόνο, να αγγίζει, να τεντώνεται και να κάνει φανταστικούς διαλόγους στον καθρέφτη. Όσο καλύτερα τα κατάφερνε, τόσο αφηνόταν μέρα με τη μέρα. Γκρέμιζε τα οχυρά της...

Δεν είχαν πει τίποτα ο ένας για τον άλλον. Για το παρελθόν, για το μέλλον... Της ήταν δύσκολο να καταλάβει ιστορίες με νοήματα, πόσο μάλλον να αφηγηθεί. Τους ένωνε μόνο το τώρα… Να κάνουν πράγματα μαζί. Να περπατούν αγκαλιά στα σοκάκια της πόλης, να κυνηγιούνται στο λούνα παρκ σαν παιδιά, να χαζεύουν το κύμα πιασμένοι χέρι χέρι, να κοιτάζονται όλη νύχτα μέχρι να παρασυρθούν σε ύπνο ήσυχο και βαθύ.

Το μόνο που ήξερε για εκείνον είναι ότι θα έφευγε σύντομα για ένα σημαντικό και μεγάλο ταξίδι. Και το μόνο που ήξερε γι’ αυτήν ήταν πως είχε πληγωθεί πολύ. Από λόγια.

Ξάφνου ο έρωτας έμοιαζε τόσο ασφαλής μαζί του. Τόσο ήσυχος, τόσο ακίνδυνος, τόσο απλός. Πλήρης. Ήταν υπέροχο το πόσες λέξεις μπορούν να αντικατασταθούν από ένα χαμόγελο, από ένα ζεστό σφίξιμο στο χέρι, από ένα αθώο λύγισμα του κορμιού. Πόσες εξομολογήσεις μπορούν να γίνουν με τα μάτια, με τα αγγίγματα. Πόσα αόρατα λόγια να μην ειπωθούν και να ακουστούν. Μιλούσαν συνέχεια. Με την ψυχή.

Ένιωθε ασφαλής με αυτόν τον άνθρωπο. Λες και δεν μπορούσε να την πληγώσει. Κι αυτός, σαν να το είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό του, προσπαθούσε να της αποδείξει πως τα λόγια δεν έχουν αξία, ξεφτίζουν, ξεχνιούνται, πως ο κι ο πόνος από τα λόγια μια μέρα επουλώνεται. Είναι όμως ένα χάδι που γεννά το όνειρο, ένα βλέμμα που μεταμορφώνει την πραγματικότητα, μια αγκαλιά που σφραγίζει την αλήθεια. Είναι η ζωή που γράφει τα παραμύθια.

Έζησαν τα πάντα.

Την τελευταία τους νύχτα, της έγραψε σε μια καθαρή σελίδα του μπλοκ: "Όταν γυρίσω, θέλω να μιλήσουμε για τα πάντα…"

"Να μιλήσουμε;" τον ρώτησε ανήσυχα με νοήματα.
"Να μιλήσουμε", της απάντησε. Έγραψε τις λέξεις στο χαρτί, τις υπογράμμισε, έβαλε πολλά θαυμαστικά δίπλα, και ένα χαρούμενο προσωπάκι. "Όταν γυρίσω, θα μπορούμε και να μιλάμε."

Κοιμήθηκαν αγκαλιά. Εκείνος κοιμήθηκε. Μέσα στη νύχτα, σηκώθηκε με βήματα βιαστικά χωρίς να φοβάται αν θα κάνει φασαρία, και έσβησε το νούμερό της από το κινητό του. Και το νούμερό του από το δικό της. Οχυρώθηκε βιαστικά. Σχεδόν από ένστικτο.

Ξημέρωσε.

"Αντίο", του είπε όπως την ξεπροβόδιζε στην πόρτα.
"Σύντομα…", της έγνεψε εκείνος.
"Αντίο…", επέμεινε εκείνη και μια γνώριμη ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί της.

Ενδορφίνες… Όχι από τον πόνο. Από τον φόβο. Δεν ήταν έτοιμη να ακούσει λόγια... Από κανέναν. Ούτε από αυτόν.

Είχε χάσει το στοίχημα… Δάκρυσε. Την αγκάλιασε χωρίς άλλα "λόγια". Σφιχτά. Και χωρίς άλλα λόγια την άφησε να φύγει.

Βγήκε από το σπίτι του και περπατώντας στον δρόμο έψαξε με μανία στην τσάντα της για τις ωτοασπίδες. Θα έκανε μια μεγάλη και ήσυχη βόλτα… Ίσως και να περπατούσε μέχρι το άλλο πρωί.
Θα προσπαθούσε για λίγο ακόμη να γιατρέψει την ψυχή της μέσα από τη σιωπή, πριν επιστρέψει στη βοή του κόσμου. Στη βοή των ανθρώπων. Στη βοή του έρωτα…

"Πιστεύω τους ανθρώπους", θα έλεγε στη φίλη της λίγο καιρό μετά, καθισμένη χαλαρά στο σκαμπώ ενός μπαρ. "Τις λέξεις τις καταλαβαίνω. Μα τις πράξεις τις χρειάζομαι γιατί τις πιστεύω. Δεν ρωτώ. Ούτε μιλώ, ούτε ακούω. Παρά μόνο τις αφουγκράζομαι και τις ερμηνεύω με την ησυχία της ψυχής."

Καλό ταξίδι, γλυκέ μου, στο δρόμο της βοής… Η ψυχή μου θα σε «ακούει» πάντα. Τελευταίο αντίο.

Sur-real vs Too-real

2008-08-22T01:58:00.011+03:00

Με διέλυσε η χθεσινή νύχτα.

Δεν ξέρω αν ήσουν εσύ ή τα ποτό, αλλά με διέλυσε η χθεσινή νύχτα.

Ίσως να ήταν ο χρόνος που δεν κυλούσε με το μέρος μου ή οι δικαιολογίες για να τον συρρικνώσεις στα μέτρα σου.
Με διέλυσε όμως η χθεσινή νύχτα.

Μπορεί και να ήταν η έννοια σου γραμμένη σε ξένη γλώσσα ή οι παρεμβάσεις του κινητού που σου μονοπώλησαν το ενδιαφέρον.
Ή ίσως οι αναμνήσεις μου από αλλοτινές εποχές, σκληρές μέσα κι έξω και μια αγκαλιά που στέρεψε σε μια μπανιέρα βιαστικά.

Μπορεί και το βλέμμα σου που αναπολούσε ή τα χέρια σου που δεν ακουμπούσαν, οι λέξεις που δεν έβγαιναν και το κορμί που ήταν κουρασμένο...

Κι ένα μήνυμα που έφτασε και ξεχάστηκε.

Για κάποιο λόγο, με διέλυσε η χθεσινή νύχτα.

Ίσως πάλι και να ήταν όλα μαζί.
Ή και μόνο που έφυγες πολύ νωρίς…

Ε, και τι έγινε; Απλά με διέλυσες εύκολα τη χθεσινή νύχτα…

Στο ξημέρωμα, θυμός κι οργή… και μια διάθεση αλάνικη, σχεδόν αυτοκαταστροφική.

Είδα στον ύπνο μου ότι κυνηγούσα ποντίκια.

«Φθορά, αμφίβολοι αγώνες, ασταθείς φίλοι» λέει το βιβλίο.
Μέχρι χθες, και ξύπνια τα ίδια κυνηγούσα. Και απόψε νύχτα, το ίδιο κάνω.

Κι όμως κοίτα πόσο εύκολα ξημέρωσε πάλι…

Δίκιο έχεις. Ε, και τι έγινε;

Καλή συνέχεια. Κι εύκολη. Σαν τη χθεσινή…

Υ.Γ. Τα παξιμάδια σου ξέχασες… Άραγε να στα φυλάξω;

Με αλήτικη διάθεση

2008-08-19T04:08:00.007+03:00

Είχε φύγει για λίγες μέρες από την πόλη. Με καλή παρέα.

Χαλαρή, μετά από πολύ καιρό, και με ένα βαθύ σκίσιμο από γυαλί στο πόδι… μα οι επίδεσμοι δεν θα την πτοούσαν. Τόσα άλλα που γύρναγαν στο μυαλό της, δεν την πτοούσαν.

Δεν ήξερε τι την έπιασε εκείνο το βράδυ. Σαν να είχε μια αλήτικη διάθεση... Νωχελική, αυθάδη και λάγνα συνάμα. Και της άρεσε που την έβρισκε μέσα της πάλι, έστω και μια δεκαετία μετά τα πρώτα της νιάτα.

Η παρέα είχε βγει πιο νωρίς, μα εκείνη ρέμβαζε ακόμη καπνίζοντας στο μπαλκόνι. Χάζευε τη θάλασσα και τα φώτα της πόλης. O ορίζοντας μπροστά της ήρεμος. Κι εκεί που τέλειωνε το λιμάνι, να σκάει μια μονοκατοικία σαν παραφωνία, με μια πινακίδα φωτεινή «Ιατρείο – 24 ώρες ανοιχτό». Μα ούτε ένα κέντρο υγείας σε τούτη την πόλη; Και τι ώρα ήταν;

Άλλαξε τον επίδεσμο στο πληγωμένο της πόδι και ντύθηκε βιαστικά. Έβαλε το κοντό τζην σορτς που άφηνε τα πόδια της να δείχνουν μακριά και γυμνασμένα, ένα αέρινο λευκό πουκάμισο κουμπωμένο μόνο όπου χρειαζόταν και μερικά χαϊμαλιά στο λαιμό, ίσα για να βαραίνουν το ύφασμα ανάμεσα στα δυο της στήθη και να τα κάνουν πιο λαχταριστά.

Τα τακούνια δεν θα τα έβαζε απόψε. Σανδάλια χαμηλά θα φόραγε, γιατί ένιωθε ψηλή μέσα της εκείνη τη νύχτα και αλήτισσα. Πέρασε μαύρο μολύβι γύρω από τα αμυγδαλωτά της μάτια για να τονίζει το βλέμμα της που ήταν βαθύ και πονηρό. Γατίσιο, θα έλεγε κάποιος. Και δεν έβαλε τίποτα στα χείλη. Τα χείλη της τα ‘θελε ελεύθερα απόψε, να γεύονται τη γεύση της αρμύρας.

Περπατούσε βιαστικά για να βρει τους φίλους στο παραλιακό μπαράκι. Μικρές ώρες… Πολύ περασμένα μεσάνυχτα κι ένα «Ιατρείο – 24 ώρες ανοιχτό». Αστείο της φάνηκε πάλι. Μπήκε μέσα… Το τραύμα στο πόδι της την τραβούσε άσχημα, όσο και αν ήθελε να το ξεχάσει.

Μια όμορφη μεγαλοκοπέλα τη χαιρέτησε χαρούμενα και ζήτησε τα στοιχεία της. ‘Έτσι έπρεπε, της είπε, από τον νόμο. Άφησε το όνομα και την προσωρινή της διεύθυνση κι εκείνη τη συνόδευσε μέχρι το δίπλα δωμάτιο. Στον γιατρό…

Η μορφή του την αιφνιδίασε. Ψηλός, όχι πολύ, μα όσο έπρεπε για τα χαμηλά της σανδάλια. Με μακριά καστανά μαλλιά που έπεφταν χαλαρά στους ώμους, γεροδεμένος και μαυρισμένος όμορφα. Ανέδυε μια μυρωδιά σαν από μπαχάρια μέσα από το γαλάζιο λινό του πουκάμισο και το στενό ξεβαμμένο τζην. Πολύ στενό… τόσο, που ένιωσε το στόμα της να υγραίνεται από τη λαιμαργία.

Πήγαν πίσω από το παραβάν. Την ξάπλωσε και της έλυσε τον επίδεσμο. Του εξήγησε γελώντας την περιπέτειά της κοιτάζοντάς τον με τα μαυροβαμμένα μάτια της, τη συμβούλευε αυτός με ορολογίες παράξενες με τα πράσινα φωτεινά δικά του.

Βρέθηκαν να μιλούν για άλλα.
Βαρέθηκαν να μιλούν για άλλα.

Τον τράβηξε χαλαρά προς το μέρος της. Κι εκείνος, περνώντας τα χέρια πίσω από τη μέση της, τη σήκωσε στον αέρα και την έφερε πάνω του, τυλίγοντας μαλακά τα πόδια της γύρω του.

Κοιτάζονταν και χόρευαν. Τα πουκάμισά τους ανοιχτά πάνω στο κορμί, τα πόδια τους γυμνά, μπλεγμένα σε έναν χορό αργεντίνικο. Ίσως και τσιγγάνικο… Με φιγούρες πολλές, μικρές, κοφτές και σύντομες… Λαχανιασμένες φιγούρες. Κινούνταν γρήγορα, σαν κυνηγημένοι. Και παθιασμένα, σαν αυτός ο χορός να έπρεπε να βιωθεί με τις αισθήσεις όλες…

Έσκυψε και έβαλε το σορτς της με κινήσεις αργές. Από το πουκάμισό της έλειπαν κουμπιά. Το έδεσε με ένα σφιχτό κόμπο γύρω από τα στήθη και ξέμπλεξε με τα χέρια τα μαλλιά της. Το εσώρουχό της ήταν πολύ μουσκεμένο για να φορεθεί. Φεύγοντας, το πέταξε στα σκουπίδια δίπλα στις γάζες και του έκλεισε το μάτι παιχνιδιάρικα.

Δεν πρόλαβε να της μιλήσει. Δεν πρόλαβε τίποτα να της πει με τη βραχνή του φωνή. Ούτε να της χαμογελάσει με το λοξό αινιγματικό του χαμόγελο. Κι ας της έριχνε μια δεκαετία εμπειρίας, αιφνιδιάστηκε.

Καληνύχτισε την ευγενική γυναικεία παρουσία διασχίζοντας το διάδρομο κι έκλεισε πίσω της την πόρτα. Ένα αεράκι της φύσηξε το πρόσωπο και τη δρόσισε ελαφρά.

Περπάτησε λίγο ακόμα... Πριν μπει στο μπαράκι άνοιξε ένα μικρό καθρεφτάκι για να ελέγξει το μακιγιάζ της και σαν να είδε μια λάμψη να πετιέται από τα μάτια της. Χαμογέλασε και σήκωσε λίγο ακόμη το κοντό της σορτς. Είχε μια αλήτικη διάθεση εκείνο το βράδυ.

Ανάμεσα στον κόσμο, ξεχώρισε τους φίλους. Δεν πρόλαβε να πλησιάσει, κι ο όμορφος νεαρός πίσω από τη μπάρα της έκλεισε το μάτι κι έβαλε μια σειρά σφηνάκια για όλη την παρέα, τάχα μου για ξεκάρφωμα.

Το κορμί της το ‘νιωθε χορτασμένο, μα μια δίψα γλυκιά σαν να της χάιδευε τον ουρανίσκο. Κανείς δεν την ρώτησε γιατί είχε αργήσει. Τους έφτανε που την έβλεπαν ήρεμη και φρέσκια. Και που τους θύμιζε πάλι τη γυναίκα που ήξεραν από καιρό.

Ο dj της έκανε από μακριά μια χορευτική φιγούρα κι έβαλε το αγαπημένο της κομμάτι. Εκείνη σήκωσε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας ένα μικρό τατουάζ επιδεκτικά να φανεί από το σηκωμένο της πουκάμισο, και λικνίστηκε στο ρυθμό. Κάρφωσε με το βλέμμα της το πιτσιρίκι απέναντι που την κοιτούσε μέρες τώρα σχεδόν ανακριτικά και γελώντας του έστειλε ένα φιλί. Κρυφό.

Το παιχνίδι είχε αρχίσει. Και είχε μια αλήτικη διάθεση εκείνο το βράδυ…

Την άλλη μέρα, βρήκε στην είσοδο της προσωρινής της κατοικίας ένα κουτί. Ένα μαλακό βαμβακερό εσώρουχο σε συσκευασία δώρου και μαζί μερικές γάζες, ένα μπουκάλι οξυζενέ και μια κάρτα με έναν αριθμό κινητού τηλέφωνου… Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, έγραφε, 24 ώρες ανοικτό… Γέλασε με την καρδιά της και τσαλάκωσε την κάρτα αφηρημένα, ανοίγοντας το μπουκάλι. Της άρεσε αυτή η μυρωδιά. Μα πώς μπορούσε ένα μπουκάλι οξυζενέ να μυρίζει καραμέλα;

Έδωσε ένα πεταχτό φιλί στην παρέα της που την κοίταγε αμήχανα, φόρτωσε τα λιγοστά μπαγκάζια της στο αυτοκίνητο και μαζί πήραν το δρόμο της επιστροφής.

Ενδορφίνες

2008-07-31T02:24:00.012+03:00

Ένας άντρας και μια γυναίκα. Μια σχέση. Μπα… Καμμία σχέση.
Απλώς ένας άντρας και μια γυναίκα. Διαφορετικοί. Καμμία σχέση, δηλαδή.

Καθισμένοι ο ένας απέναντι από τον άλλον, σ’ έναν ταλαιπωρημένο καναπέ. Αποπνικτική ατμόσφαιρα γύρω τους. Ζέστη. Αποπνικτική ατμόσφαιρα μέσα της. Πόνος. Αποπνικτική ατμόσφαιρα μέσα του. Βάρος. Πάντα περνούσαν καλά. Πάντα το σπίτι της φιλοξενούσε τις βραδινές τους διαδρομές. Τις εκάστοτε. Και τα όνειρά της, χαμένα και μη. Και τα πιωμένα του λόγια, ειπωμένα και όχι.

Ήταν αποφασισμένη. Όχι, δεν ήταν ότι ήξερε τι ήθελε. Κι ας τον ήθελε. Ήξερε ότι δεν άντεχε άλλο να διαχειρίζεται την απουσία του. Και την ενδεχόμενη παρουσία του. Τον ήθελε δίπλα της, όχι απαραίτητα ερωτευμένο, μα δικό της. Κι έτσι δεν μπορούσε, της έλεγε, να τον έχει.

Τον κοίταζε ώρα πολύ. Αμίλητη. Παρατηρούσε το καλογραμμένο του κορμί κι απέφευγε να τον κοιτάξει στα μάτια. Την υπνώτιζαν αυτά τα μάτια. Ήθελε να του πει πόσο τον αγαπούσε, πόσα θα γινόταν για εκείνον, πόσα θα μπορούσε να κάνει, να δώσει, πόσα ένιωθε. Ήθελε να του πει τόσα. Ξανά. Πολλές φορές του τα είχε πει. Ξανά. Κι ας είχε γίνει κυνική τελευταία και αυτοσαρκαζόταν. Ξανά.

Εκείνος, ξαφνιασμένος από την καινούρια σιωπή της, περίμενε. Ο πρώτος που θα μιλούσε, έχανε… Έτσι πήγαινε το παιχνίδι. Και σήμερα ήταν και οι δυο δυνατοί. Παρατηρούσε τη ματιά της. Τον κοιτούσε με ένα βλέμμα αλλόκοτο, όχι πια παιδικό, γυναικείο θα έλεγε. Και λάγνο, πολύ λάγνο. Βαθύ υγρό καστανό.

Του άρεσε το βλέμμα της αυτό. Το αντιμετώπιζε με μια γλυκιά έκπληξη και μια απρόσμενη στύση. Την ήθελε. Όχι πάντα. Και όχι για πολύ. Αλλά εκείνη την ώρα την ήθελε. Τον ξάφνιαζε μια δύναμη καινούρια που έβγαζε στον τρόπο που απέφευγε το βλέμμα του εκείνη τη νύχτα. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που την ένιωθε πως κάτι ήθελε να πει, μα δεν μπορούσε να το μαντέψει. Λες και το βιβλίο της είχε κλείσει πια γι’ αυτόν και τον είχε αφήσει απ’ έξω με τη μυρωδιά μόνο του εξώφυλλου και των κρυμμένων μυστικών του. Ήταν η μόνη φορά που την ένιωθε απέναντί του ίση, κι όχι δίπλα του κουλουριασμένη και παραδομένη. Προδομένη.

Αλλόκοτη σχέση είχαν. Είχαν; Ενστικτώδη, σχεδόν ζωώδη, παρορμητική έλξη. Κάτι φορές. Αδιάφορη σχέση. Δεν τη χρειαζόταν τη γυναίκα αυτή στη ζωή του, δεν του προσέφερε τίποτα, συχνά τη βαριόταν, μα του άρεσε να τη χαζεύει να προσπαθεί. Πάντα να προσπαθεί. Γι’ αυτόν. Τον χαλάρωνε. Δεν είχε λόγο να την κρατάει στη φυλακή του. Στην αγκαλιά του. Κι όμως βασανιστικά το έκανε. Κι εκείνη άντεχε. Κι εκείνος αναρωτιόταν για τις αντοχές της αυτές. Και τις ανοχές της. Της θύμιζε πότε πότε μάλιστα, πόσο λίγα του ζητούσε. Κι εκείνη απορούσε. Και μετά χαμογελούσε. Κι έτσι ο καιρός περνούσε. Παίζοντας. Κλαίγοντας.

Ξερόβηξε. Καθάρισε τον λαιμό της έτοιμη να κάνει λόγια τις σκέψεις. Ξερόβηξε για να ανασυγκροτηθεί και να πει τις μόνες λέξεις για τις οποίες θα μετάνιωνε. Τις μόνες λέξεις που δεν πίστευε. Κι ας μετάνιωνε.

«Θέλω μια χάρη.» Μίλησε πρώτα και ύστερα τον κοίταξε. Διαπεραστικά. Και η φωνή της αυτή τη φορά δεν έτρεμε.

«Ό,τι», της απάντησε ευγενικά.

«Θέλω να φύγεις από τη ζωή μου. Να κλείσω τα μάτια και να εξαφανιστείς.» Δυνάμωσε τον τόνο της φωνής της.
«Για πάντα.» Σώπασε.

«Γιατί δεν το κάνεις εσύ;» τη ρώτησε περιπαικτικά.
Και ύστερα πιο γλυκά. «Φύγε εσύ από τη ζωή μου.»

Λύγισε. «Δεν είμαι στη ζωή σου.»
Φούντωσε πάλι. «Ξέρω πότε θα φύγεις και δεν ξέρω πότε θα ξανάρθεις. Κι όμως δεν μπορώ ποτέ να σε διώξω. Ούτε και να φύγω. Δεν προστατεύω πια τον εαυτό μου από εσένα. Σου ζητώ λοιπόν να το κάνεις εσύ... Μόνο αυτό σου ζητώ. Προστάτεψέ με. Απελευθέρωσέ με από την προσδοκία σου. Εξαφανίσου για πάντα.» Σταμάτησε να μιλά και τότε μόνο πήρε πάλι ανάσα. Κοκκίνισε.

Την κοίταξε. Δεν μίλησε. Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Μόνο με τα χέρια του σχημάτισε σταυρό, φίλησε τα ακροδάχτυλα και κύκλωσε το πρόσωπό του. Ακούμπησε τα χέρια στην καρδιά του και μετά στη δική της. Κι εκεί τα άφησε. Της υποσχέθηκε.

Εκείνη έβαλε τα κλάματα. Κι όπως τόσες άλλες φορές, του γύρισε την πλάτη και χώθηκε στην αγκαλιά του. Και ξέσπασε σε αναφιλητά ψιθυριστά, με εκείνη την πιο γλυκιά και συνάμα τρεμάμενη φωνή, σχεδόν τραγουδιστά. Σαν παιδάκι. Χαρούμενα δάκρια.

Κοιμήθηκαν. Για πρώτη φορά μόνο κοιμήθηκαν. Στον καναπέ. Αγκαλιά.

.

Όταν ξύπνησε, σκέφτηκε λίγο πριν ανοίξει τα μάτια. Ένιωθε πως ήταν μόνη αλλά δεν ήταν έτοιμη να το ζήσει με όλες της τις αισθήσεις. Ψαχούλεψε γύρω της για να βεβαιωθεί. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έσφιξε τα δόντια. Δυνατά. Άνοιξε τα μάτια και κάτι σαν να πάγωσε μέσα της. Παγωμένο αίμα να μουδιάζει τις αισθήσεις, τα αισθήματα, τις σκέψεις. Σαν όλος της ο οργανισμός να την τάιζε ενδορφίνες. Να βιαζόταν να της γιατρέψει τον πόνο, πριν αυτός την περονιάσει και τη διαλύσει σε χίλια κομμάτια. Να νερώσει τη μοναξιά, πριν εκείνη βυθίσει τη ψυχή της σε πέλαγα άπατα.

Χαμογέλασε. Η μέρα έξω ήταν τόσο όμορφη. Ένας ήλιος λαμπερός να καβαλάει το κορμί της κι ένα αεράκι δροσερό να ξυπνάει το πνεύμα. Κι εκείνη να ανατριχιάζει με βλέμμα κρύο και απλανές. Χαμογέλασε ξανά.

Κι έμεινε έτσι, κάθε πρωί για χρόνια πολλά. Να ξυπνάει, άλλοτε μόνη κι άλλοτε με παρέα, παγωμένη μα χαμογελαστή. Να δείχνει ευτυχισμένη και να μην πονά. Να γελά. Και να μην ερωτεύεται. Και να μην αγαπά. Να λέει πως είναι καλά. Στην αρχή από συνήθεια. Μετά το πίστεψε κιόλας.

Κι εκείνος, φευγάτος. Όπως ήταν άλλωστε πάντα... Και μετά ακόμη από χρόνια πολλά, ήσυχος, με απάγγειο μια υπόσχεση που δεν είχε λόγο ν’ αποφύγει. Δεν έβρισκε λόγο. Δεν πονούσε. Δεν τον ένοιαζε καν. Δεν είχε χάσει κάτι, αμυδρά άλλωστε τη θυμόταν. Το πρόσωπό της όχι, δεν το θυμόταν. Έναν ταλαιπωρημένο μόνο καναπέ έβρισκε κάπου κάπου στη μνήμη του και απορούσε κι αυτός για το γιατί. Αλλά δεν τον απασχολούσε. Κι έτσι πάλι το ξεχνούσε.

.

Για εκείνον, πέρασαν χρόνια πολλά, για να μπορέσει κάπου να αφεθεί. Σε μια άλλη αγκαλιά, να νιώσει, να κλάψει, να προδοθεί, να βιώσει. Και μετά από χρόνια πολλά, να βρεθεί να φεύγει με βήματα βαριά από το μόνο σπίτι που ήθελε να κάνει δικό του και στο οποίο δεν θα επέστρεφε ξανά.

«Η αγάπη μετριέται με ό,τι απαρνιέται ο καθένας για χάρη της. Έστω και την ίδια την αγάπη», του είχε πει την τελευταία τους νύχτα, λίγο πριν εκείνη κοιμηθεί με τα μάτια κόκκινα από τα δάκρια.

«Δεν σε κατάλαβα…» της είχε τότε πει.

«Κάποια μέρα θα καταλάβεις. Και τότε θα θυμηθείς.» του είχε απαντήσει. Και κοιμήθηκε ύπνο βαθύ.

Αόρατοι συνειρμοί... κι ένα γνώριμο πρόσωπο να γυρνάει στο μυαλό του.
Ανατρίχιασε όλο του το κορμί, κι ένας κόμπος στο λαιμό τον εμπόδισε για μια στιγμή να πάρει ανάσα. Χαμογέλασε και σκούπισε τα κόκκινα μάτια του, που τον έτσουζαν από τα δάκρια... Και με μάτια θολά, συνέχισε να περπατά τον δρόμο αυτό, για τελευταία φορά.

Ενδορφίνες. Καλοκαιράκι ήταν. Μα έκανε μέσα του παγωνιά.

Φινάλε

2008-07-24T01:28:00.009+03:00

Τι θα πάρεις;

Τι μπορείς να δώσεις;
Τι αντέχεις;
Όλα.
Το παραμύθι;
Πονάει πολύ.
Ξέρεις;
Ξέρω…
Η αλήθεια; Πονάει λιγότερο;
Θα πάρω αλήθεια. Για να γκρεμιστώ και να ξεχάσω.
Στην έδωσα.
Πότε;
Δεν με πίστεψες.
Πότε;
Γκρεμισμένη είσαι. Δεν το νιώθεις;
Κομμάτια. Μα θυμάμαι ακόμη…
Μπορώ να φύγω.
Θέλεις;
Δεν θέλεις.
Δεν θέλω.
Ούτε εγώ.
Θάρρος ή αλήθεια;
Θάρρος.
Τολμάς; Μείνε.
Δεν τολμώ.
Την αλήθεια σου;
Το παραμύθι σου.
Τι θα πάρεις;
Τα κομμάτια σου για το δρόμο.

Λεπτομέρειες;

2008-07-19T05:03:00.004+03:00

Μπορεί το χαμόγελο ενός αγνώστου να σου φτιάξει τη μέρα; Τη νύχτα;

Μπορούν τα μαλλιά σου που ανεμίζουν από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου, να κάνουν το λαιμό να γαργαλιέται;

Μπορεί το ξενύχτι να γίνει φίλος σου και ο λιγοστός ύπνος πριν από μια δύσκολη μέρα δουλειάς, ακόμη πιο αδιάφορος;

Μερικά γράμματα και λίγοι αριθμοί. Πόσο καλογραμμένοι μπορεί να είναι; Πόσο σημαντικοί;

Mια μακώ μπλούζα, πόσο προκλητική μπορεί να δείχνει;

Κι ένα μικρό πόκεμον να ζητωκραυγάζει. Πόσο αστείο μπορεί να είναι ένα μικρό πόκεμον;

Ένα μήνυμα; Μπορεί ένα μήνυμα να σε κάνει να ξεχάσεις άλλα που δεν έλαβες;

Ένας αγαπημένος που σήμερα μεγαλώνει. Πόσο περισσότερο ν' αγαπήσεις δυο καστανά μάτια που άλλαξαν χρόνια;

Μια παραλία πόσα όνειρα μπορεί να θυμίσει; Να ζωγραφίσει;

Δυο όμορφα λόγια, όχι. Δυο έξυπνα λόγια όμως, πόσο μπορούν να σε προκαλέσουν;

Κι ένα ποτό; Να σε μεθύσει, πόσο μπορεί, ένα ποτό;

Να κολυμπήσεις γυμνή σε μια θάλασσα βραδινή. Κι ανάσταστη. Πόσο μπορεί να σε ελευθερώσει μια θάλασσα ανάσταστη;

Full moon. Να νιώθεις γεμάτος από ένα ολόκληρο φεγγάρι. Μα πόσο πολύ; Τόσο πολύ;

Μικρές εκπλήξεις της ζωής. Καθημερινές λεπτομέρειες. Πόση διάρκεια μπορεί να έχουν; Πόση προσφορά στην ανεμελιά; Είναι που είσαι σε «ρομαντικό mood» ή στ’ αλήθεια μπορεί η μέρα να μυρίζει λουλούδια; Να ελευθερώνει το μυαλό;

Μικρό διάλειμμα; Μπορεί. Έστω.
Ή μήπως έγινες χαζοχαρούμενο μια νύχτα του Ιουλίου;
Αύριο θα σου πω. Σήμερα κουράστηκα κιόλας να σκέφτομαι. Σήμερα γουστάρω μόνο να ζω.

Δίδυμη πλάνη

2008-07-06T22:47:00.009+03:00

Για κάθε άνθρωπο στο δρόμο μας, δυο εαυτοί.
Ένας ο απ’ έξω κι ένας ο μέσα μας.
Δίδυμοι μα αταίριαστοι οι δυο, να παλεύουν ποιός θα νικήσει.

Δεν είναι η μάσκα και το πρόσωπο, είναι ο εαυτός κι ο εαυτός.
Δεν είναι ο κακός και ο καλός, είναι ο εγώ και ο εγώ σ’ εσένα.
Είναι ο αφήνομαι κι ο όσα επιτρέπω, δεν είναι ο είμαι και ο δείχνω.
Είναι ο όσα πιστεύω και ο πόσα αντέχω, ο θέλω πολλά κι ο μπορώ λιγότερα.

Για κάθε λόγο απ΄το στόμα μας, δυο ερμηνείες, ανάλογα ποιός τον μιλά. Ανάλογα και ποιός ακούει.
Είναι ο λέω κι ο εννοώ, είναι ο σκέφτομαι και ο αισθάνομαι.
Είναι ο ήχος και ο απόηχος ή ίσως η λαλιά και η ηχώ της.

Για κάθε άνθρωπο στο δρόμο μας, μια πλάνη αγνή. Δίδυμη.
Μια η μέσα μας και μια η μέσα του.

Μια νύχτα, όλο φουρτούνα

2008-06-27T04:10:00.012+03:00

«Δεν υπάρχουν άγκυρες ικανές να με σταματήσουν, δεν υπάρχουν λιμάνια με θέλγητρα αρκετά για να θέλω ν’ αράξω», της είπε νωχελικά. «Αέρας σημαίνει το όνομά μου σε μια παλιά σπανιόλικη προσευχή, αέρας και τα καμώματά μου. Τίποτα δεν με φυλακίζει, τίποτα δεν με κρατά.»

Και μαλακά τη φίλησε στο μέτωπο. Δεν ήθελε να την πληγώσει. Ποτέ πραγματικά δεν ήθελε να την πληγώσει. Είχε απλώς την ανάγκη για μια ακόμη φορά να αποδείξει πως εκείνος ήταν πιο δυνατός από την καρδιά του. Πως είχε τον έλεγχο. Πως δεν άνηκε σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του. Αλλιώτικος από τους άλλους ανθρώπους. Ταγμένος πουθενά. Τάχα πιο σημαντικός, πιο ιδιαίτερος. Μοναδικός. Διαφορετικός από αυτήν…

Κι εκείνη, που τόσο απλόχερα του είχε παραδώσει την ψυχή και το πνεύμα της, που του είχε δοθεί ολόκληρη χωρίς όρους από την πρώτη κιόλας στιγμή, για μια ακόμη φορά παρέμεινε βουβή.

Τον κοίταζε μ’ εκείνα τα βουρκωμένα μάτια. Κάτι μάτια βαθιά καστανά, που αντί να στάζουν δάκρια λες κι έσταζαν μέλια και γλύκα. Πάντα με μάτια βουρκωμένα τον κοίταζε. Αυτό δεν μπορούσε στ’ αλήθεια ούτε κι εκείνη να το εξηγήσει. Ήταν άραγε που βασανιζόταν μέσα της από την ιδέα του;

Αέρας ήταν, ναι, μα σαν αυτούς που έρχονται από την έρημο. Ένας λίβας, ζεστός, που της έκοβε την ανάσα. Ήταν το βλέμμα του, τα μαύρα σκοτεινά του μάτια που την κοιτούσαν άλλοτε με ηδονή κι άλλοτε με αδιαφορία. Ή ίσως τα χέρια του, τα πληγωμένα από τη βαριά δουλειά και τα δυνατά του σημαδεμένα μπράτσα. Ή ίσως τα λόγια του, πώς της τραγουδούσε και πώς την κοίμιζε τα πιωμένα του βράδια με παραμύθια.

Σηκώθηκε από το κρεβάτι με αργές κινήσεις. Άφησε το σεντόνι να κυλήσει στο γυμνό της σώμα και περπάτησε με αργά και αποφασιστικά βήματα ως την άλλη άκρη του δωματίου. Ήξερε πως του άρεσε να την χαζεύει. Αν είχε κάτι επάνω της που τον μαγνήτιζε, ήταν το υπέροχο κορμί της, το σμιλεμένο από τις φουρτούνες της αγάπης, το πληγωμένο από τα χέρια του. Ένιωθε πως είχε κάτι επάνω της που το ποθούσε πολύ.

Άναψε ένα τσιγάρο και του το έδωσε. Δεν της άρεσε να καπνίζει μπροστά του. Τάχα μου τον παράσερνε και σε άλλες αμαρτίες μ’ αυτή τη γλυκιά μυρωδιά του καπνού. Αλλά εκείνη την ώρα το είχε ανάγκη.

«Πιάσε με», του είπε, «σφίξε με στην αγκαλιά σου και μην μου μιλάς.» Δεν αντέχω άλλο να σε ακούω να μιλάς, εννοούσε. Κι εκείνος υπάκουσε. Την έβαλε μέσα του να χαθεί και την κράτησε πολύ σφιχτά για λιγοστά δευτερόλεπτα. Όσα άντεχε ν’ αφεθεί. Όσα άντεχε να υπακούσει. Όσα επέτρεπε στον εαυτό του να αισθανθεί… Αχ αυτά τα δευτερόλεπτα, που αγκάλιαζε ο ένας τον άλλον, πόσους αιώνες φάνταζαν στο κορμί της…

Σκεφτόταν δυο άγκυρες βαριές να ‘ναι τα δυο της χέρια. Τόσο βαριές που να τον κρατούν εκεί, ασάλευτο. Ένα λιμάνι να ‘ναι η ψυχή της εξωτικό και υγρό. Να βρέχει όλη μέρα ο θεός της αγάπη της κι αυτός να την λούζεται και να του αρέσει. Να απλώνει ο αέρας τη λουλουδένια μυρωδιά του κορμιού της κι εκείνος να την χαίρεται με τις αισθήσεις του όλες. Χαμογελούσε, σαν κοριτσάκι που έβλεπε πρώτη φορά πεταλούδες…

«Πρέπει να ξεκουραστώ», της είπε. Ξεκλείδωσε τα χέρια του και την άφησε κάπως άγαρμπα και με ανυπομονησία. Τη φίλησε μηχανικά στο μάγουλο και έκλεισε τα μάτια. Ποτέ δεν παραδινόταν σε ύπνο βαθύ. Έκανε πως κοιμόταν, ίσα για να απολαμβάνει τη σιωπή, να μουδιάζει τη σκέψη του, να απομονώνεται.

Εκείνη πάντα έδειχνε κατανόηση. Καιρό ώρα. Ήξερε πως ήταν απλά μια ακόμη ερωμένη του. Μα δεν την πτοούσε αυτό. Την πονούσε, μα δεν την πτοούσε ούτε κι αυτό. Της έφτανε που τον είχε έστω και τόσο λίγο. Έτσι του έλεγε, έτσι κορόιδευε και τον εαυτό της. Ντύθηκε γρήγορα, φόρεσε το μουσκεμένο εσώρουχό της, τον κοίταξε με εκείνα τα παιδικά παραπονεμένα μάτια, του ψιθύρισε για να μην την ακούσει ένα ξεψυχισμένο «μου λείπεις» κι έφυγε.

Και κλείνοντας την πόρτα πίσω της, όπως πάντα, προσπάθησε να ανασάνει ξανά. Πάντα έχανε μερικούς χτύπους η καρδιά της δίπλα του. Και η ανάσα της δεν είχε ρυθμό, λαχάνιαζε εύκολα. Με την πλάτη της στη πόρτα, κουλουριάστηκε στο πάτωμα. Για λίγο, κάθε φορά, έκλεινε τα μάτια και ονειροπολούσε.

«Τα λιμάνια δεν είναι για τα καράβια παρά μια στάση, μέχρι να ξεκινήσουν για άλλες φουρτούνες», της είχε πει κάποτε. Κι εκείνη, φουρτούνα του ήθελε να είναι. Να τον εκπλήσσει και να τον τυραννά, να τον προκαλεί και να τον κυκλώνει. Να την σέβεται, ήθελε, να την αγαπά και να την ποθεί. Μα τόση δύναμη δεν θα ‘βρισκε ποτέ. Καπετάνιος ήταν αυτός, στο μυαλό, στην ψυχή και στο κορμί της. Κι αυτή τίποτα παρά πάνω από μια μικρή σταγόνα ωκεανού, τόσο μικρή που εξατμιζόταν κάθε φορά στην κάψα του κορμιού του.

Ας είναι, σκέφτηκε… Σαν θα ‘πεφτε στο προσκεφάλι της, θα γινόταν θαλασσοταραχή και θα τον έπνιγε μέσα της… Θα 'κλαιγε θάλασσες και κάθε βράδυ θα τον έπνιγε... και θα πνιγόταν κι εκείνη σε φανταστικά κύματα ηδονής. Για όσες μέρες χρειαζόταν… Μέχρι να την θυμηθεί και να θελήσει να γευτεί την αρμύρα της ξανά.

Πόσα ταξίδια είχε ταξιδέψει μαζί του... Πόση ζωή είχε χάσει... Πόση ζωή είχε βρει...

Message in a bottle

2008-06-24T00:53:00.007+03:00

Σ’ ένα καφενείο κάποτε, στο μικρό νησί της Καλύμνου, ένας γέροντας παλιός σφουγγαράς, μου είπε πως τα μηνύματα της θάλασσας πάντα βρίσκουν τον αποδέκτη τους.

Αφηρημένη όπως ήμουν τον ρώτησα τι εννοούσε, κι εκείνος περήφανα και ίσως και σοφά, μου εξήγησε πως αρκεί να βάλω σ’ ένα μπουκάλι μέσα λίγο γραμμένο χαρτί, και να το πετάξω στη θάλασσα. Και οι μαγεμένες γοργόνες θα το πάνε στον προορισμό του.

Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα αυτό… Οι σκέψεις αυτές έχουν ξεκινήσει άλλωστε μέρες τώρα. Από λιμάνια διαφορετικά και θάλασσες κρύες. Πειραιάς, Γύθειο , Πάτρα, Πρέβεζα, Πάργα, Σύβοτα, Ηγουμενίτσα…

Μπερδεμένες σκέψεις… Είναι μάλλον που έχω χριστεί "περιοδεύων θίασος" αυτόν τον καιρό. Μέρες τώρα γυρνάω την Ελλάδα αγκαλιά με μια βαλίτσα, μόνη, σ’ ένα διθέσιο αυτοκινητάκι χωρίς ρεζέρβα, και κλαίω, κλαίω πολύ. Και ακούω μουσικές χαρούμενες, που δεν επηρεάζουν τη διάθεσή μου, και χαζεύω το σούρουπο και αντί ν’ αδειάζει το μυαλό μου, γεμίζει με σκέψεις. Από διαφορετικά λιμάνια, οι ίδιες σκέψεις.

Νομίζω ότι προσπάθησα να το σκάσω. Δεν πήγα μακριά, το ξέρω, αλλά σίγουρα προσπάθησα να το σκάσω. Και κάπου μετά από χιλιόμετρα πολλά, κατάλαβα τη ματαιότητα της φυγής μου. Δεν έχω από πού να το σκάσω…

Όλη μου τη ζωή περηφανευόμουν πως θέλω και μπορώ να ζω ελεύθερη. Χωρίς λιμάνια και βαρετές σταθερές. Και αυτό ήταν ίσως το πιο μεγάλο λάθος μου απ΄ όλα. Να μην έχω σταθερές. Να μην έχω "περιουσία", προσωπικούς θησαυρούς, δικούς μου ανθρώπους, αξέχαστες μνήμες, που να με πονάνε να τις αφήσω πίσω, που άμα με πονέσουν πολύ, να τις αφήσω πίσω και να το σκάσω μακριά τους.

Έτσι απλά τώρα βρίσκομαι να ταξιδεύω, προσπαθώντας να ξεφύγω από όσα δεν έχτισα και όσα δεν έφτιαξα. Και τελικά πάλι κύκλους βρέθηκα να κάνω. Και σήμερα, κουράστηκα να τρέχω μόνη από το πουθενά προς το πουθενά. Και σήμερα πιάνω άλλο λιμάνι... Από γινάτι, μήπως και καταφέρω να το σκάσω από τις σκέψεις μου.

Μοιάζουμε; Δεν ξέρω. Μάλλον ναι. Μάλλον όχι. Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω. Αλλά λυπάμαι, λυπάμαι πολύ που δεν θα μάθω.

Το γραμμένο αυτό χαρτί, το βάζω σήμερα σ’ ένα μπουκάλι και το καταθέτω σε σένα. Δεν το πετάω στη θάλασσα, συγγνώμη. Δεν είμαι τόσο ρομαντική σήμερα για να εμπιστεύομαι τις γοργόνες και τα παραμύθια τους. Τα παραμύθια τα πιστεύω στη ζωή, πολύ, πάρα πολύ. Το ξέρεις… Αλλά οι ιππότες τελευταία μου πονάνε την ψυχή…

Συγγνώμη και που στα φορτώνω όλα αυτά. Στ’ αλήθεια συγγνώμη. Είναι γιατί σ’ αγάπησα πολύ μ’ εκείνον τον Άρη να σκαλώνει στον ωροσκόπο σου… και απ’ όσο ξέρω θα κάτσει κοντά σου για πολύ πολύ καιρό, όπως και η σκέψη μου. Ίσως πάλι γιατί κάποτε μου 'πες πως το 'σκασες κι εσύ, και ίσως το κάνεις ακόμη. Ίσως και γιατί μου είπες και πως με νοιάζεσαι, κόντρα στην κόντρα μου. Μην ανησυχείς, σου είπα ότι αγαπώ τα παραμύθια…

Ξέρω πως δεν θα με αναζητήσεις, πως δεν θα ρωτήσεις και δεν θα αναρωτηθείς. Ιδανικός εξομολόγος είσαι… Κι ας πονάει, σε συμπαθώ κι εγώ βαθιά…

Συνέχισε να σκαρφαλώνεις, ν’ ανεβαίνεις ψηλά στα μάτια των ανθρώπων, να υψώνεσαι περήφανος και να κομπάζεις για όσα κάνεις τόσο καλά… Συνέχισε να μπαίνεις και πιο βαθιά, να τρυπώνεις στις χαραμάδες όχι μόνο του μυαλού τους αλλά και της καρδιάς τους.

Κι εκεί, δοκίμασε μια φορά να μείνεις. Δοκίμασε… Καμιά φορά, ο πόνος μας κάνει και αφουγκραζόμαστε την ψυχή μας. Να, δες εμένα... πώς εξαιτίας σου αυτοσαρκάζομαι.

(...γραμμένο μέρες πριν, ένα ζεστό μεσημέρι Δευτέρας - σήμερα, απλά σ' ευχαριστώ)

2009, Παραμονή Χριστουγέννων

2008-06-05T01:38:00.011+03:00

Ήταν άλλη μια κουραστική ημέρα, όπως τόσες άλλες που είχαν προηγηθεί, κι ας είχαν οι ώρες περάσει πολύ γρήγορα, σχεδόν βιαστικά. Νύχτωνε νωρίς, πολύ νωρίς εκείνο τον χειμώνα, μα κανείς δεν έδειχνε να δυσανασχετεί εκείνη τη βραδιά. Και ο αέρας είχε μια απόκοσμη γλυκάδα, σαν βανίλια τυλιγμένη με αρμύρα μαζί.

Το πάρτι είχε από νωρίς τελειώσει. Τασάκια με τσιγάρα, πλαστικά ποτήρια με μισοτελειωμένο κρασί, χάρτινα πιάτα. Το στερεοφωνικό ξεχασμένο να παίζει σε έναν ήρεμο σταθμό, μελωδίες χαλαρωτικές για το μυαλό και το κορμί.

Οι υπόλοιποι είχαν ήδη φύγει για τις λίγες γιορτινές μέρες μακριά από τη βοή του γραφείου, μα εκείνοι είχαν ξεμείνει εκεί, τελευταίοι, όπως τόσες άλλες βραδιές. Η ώρα κόντευε 10 και ο χώρος έμοιαζε περίεργα σιωπηλός. Μερικές φορές αναρωτιούνταν αν πραγματικά ήταν απαραίτητο να μένουν εκεί τόσο αργά. Ή αν στ’ αλήθεια το αποζητούσαν.

Κάθονταν οι τρεις τους στην αίθουσα συνεδριάσεων, στον τελευταίο όροφο του τριώροφου γυάλινου κτιρίου. Παραδομένοι στις δερμάτινες καρέκλες, αφουγκράζονταν την ήρεμη θάλασσα που ήταν έτοιμη να υποδεχτεί τις πρώτες λευκές νιφάδες χιονιού. Η θέα ήταν υπέροχη έξω από τη τζαμαρία. Αφουγκράζονταν τον κυματισμό του μπλε, τα πεφταστέρια και το ήρεμο αεράκι που κουνούσε ρυθμικά τα λιγοστά δέντρα της παραλίας. Η θέα πάντα ήταν υπέροχη, μα σήμερα ο ουρανός είχε μια φιλόξενη μουντάδα, σαν να σε άφηνε να ζωγραφίσεις πάνω του όνειρα.

Εκείνη, πάντα καλοντυμένη, με τις φρέσκες κόκκινες ανταύγειες χαρούμενα να μπλέκονται με το ξανθό, ξεκουραζόταν χαζεύοντας έξω από το παράθυρο. Είχε ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της. Ένα ήρεμο χαμόγελο ικανοποίησης και υπερηφάνειας μαζί. Χαλαρωμένη, έμπλεκε τα δάκτυλά της αφηρημένα ανάμεσα στις τούφες των μαλλιών της. Τράβηξε μια καρέκλα, έβγαλε τα ψηλοτάκουνα και ακούμπησε τα πόδια της επάνω. Αφέθηκε, σαν να ήταν η πρώτη φορά που σταματούσε να τρέχει μετά από καιρό.

Εκείνος την κοιτούσε. Από την άλλη άκρη του δωματίου, την κοιτούσε με εμπιστοσύνη. Τα μάτια του φωτίζονταν περίεργα όταν αναλογιζόταν πόσα είχαν καταφέρει μαζί. Σαν να άλλαζαν χρώμα τα μάτια αυτά με τη χαρά, σαν να γίνονταν πιο ανοιχτά και προσεγγίσιμα. Χαμογέλασε πλατιά και αυθόρμητα ξεφύσησε από ανακούφιση. Σηκώθηκε, έβγαλε το καινούριο του μπλέιζερ που τόσο αγαπούσε, και πλησίασε το πρόχειρα στημένο για την περίσταση μπαρ. Πήρε δύο ποτήρια, έβαλε τρία παγάκια στο καθένα, όπως τους άρεσε, και τα γέμισε με αυτό το παλιό καλό ουίσκι που φυλούσαν από καιρό τώρα στο ντουλάπι.

Πήρε σοβαρό ύφος και τάχα μου αυθόρμητα κοίταξε τη μικρότερη της παρέας, με το κολλαριστό τζιν και το κοντό μα ατσούμπαλα χτενισμένο μαλλί. Καθόταν πιο πίσω από τους δυο τους, για να έχει, λέει, καλύτερη θέα. Για να μην επεμβαίνει στις σκέψεις που μοιράζονταν με τα μάτια, αλλά να μπορεί να τις ακούει και να τις παρακολουθεί συνάμα. Από γινάτι δηλαδή, έτσι, για να ‘χει κι εκείνη άποψη.

«Μικρή; Κόκα κόλα;» της είπε κι ένα γάργαρο γέλιο του προέκυψε. Με τη σειρά της, τον κοίταξε με τον ίδιο θαυμασμό που τον κοιτούσε κάθε φορά. Μετά γύρισε και κοίταξε κι εκείνη. Ήταν τόσο όμορφη όταν ήταν ήρεμη. «Μπα… Θα πιω κι εγώ ένα ποτό σήμερα. Λίγο, ένα δαχτυλάκι μόνο», του απάντησε με το πιο γλυκό της χαμόγελο. Και σηκώθηκε με γρήγορα βήματα για να κλείσει τα φώτα. Και το δωμάτιο παραδόθηκε στα λαμπιόνια που χάριζαν το φως τους σε νωχελικούς χριστουγεννιάτικους ρυθμούς.

Με τα χεράκια της το είχε στολίσει το δέντρο φέτος. Με ασημένιες ματ μπάλες, έτσι το φανταζόταν από καιρό. Με ένα μεγάλο μπλε αστέρι στην κορυφή και χαρούμενες πορτοκαλί κορδέλες. Δεν ήταν ψεύτικο το δέντρο τους φέτος. Όχι, ήταν αληθινό. Κι ας λένε ότι είναι κακό φενγκ-σούι. Φέτος τα ήθελαν όλα αληθινά…

Πέρασαν κάμποσα μακριά λεπτά. Σιωπηλά λεπτά. Φλύαρα, γεμάτα ανομολόγητες εξομολογήσεις. Εναλλαγές στα χαμόγελα και στις γκριμάτσες. Πλημμυρισμένα λεπτά από χαρούμενες σκέψεις, φτασμένα σχέδια και όνειρα πολλά, πολλά όνειρα. Χαρτιά δίπλα τους στοίβες, με εκκρεμότητες και θέματα προς διεκπεραίωση. Μα όλα φάνταζαν τόσο εύκολα εκείνη τη βραδιά. Και απλά. Και δυνατά.

Ήταν ομάδα. Μια υπέροχη ομάδα. Ένας για όλους και όλοι για έναν; Τρεις σωματοφύλακες μπορεί να μην ήταν. Είχαν τις κόντρες τους και τις διαφωνίες τους κι αυτοί. Αλλά ήταν ομάδα… Κοιτάχτηκαν και ήπιαν στην υγειά τους. Μια γουλιά, έφτανε μια γουλιά. Συντονισμένοι, σηκώθηκαν από τα γραφεία τους, μάζεψαν τα πράγματά τους, έκλεισαν την πόρτα πίσω τους και μπήκαν στο ασανσέρ. Ο δρόμος για το σπίτι φάνταζε ιδιαίτερα ποθητός απόψε. Κι εύκολος. Και ξένοιαστος.

Βγαίνοντας από το κτίριο αντάλλαξαν ευχές, αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν. Θα βρίσκονταν ξανά με τον νέο χρόνο. Θα χωρίζονταν για μέρες πολλές, ίσως πρώτη φορά μετά από καιρό, τόσες μέρες. Αλλά δεν ανησυχούσαν. Τον γενάρη θα ήταν πάλι εκεί, χωμένοι στα χαρτιά τους, να τρέχουν για τις νέες ιδέες. Και ανυπομονούσαν. Μέχρι τότε, συντονισμένοι, γύρισαν και κοίταξαν την ταμπέλα δίπλα στην είσοδο του κτιρίου και πήραν ανάσα βαθιά. Κι ας ήταν ήδη σκεπασμένη από το χιόνι... Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Κι εκεί… Σαν ομάδα... Και χασκογέλασαν αυθόρμητα. Και γεμάτοι, πήραν το δρόμο για τα σπίτια τους…

Εκείνη προς τη θάλασσα… Πήγαινε να συναντήσει τον αγαπημένο σύζυγο, να δοκιμάσει από την κατσαρόλα το φρεσκομαγειρεμένο «πεταχτό», να αλλάξει βιαστικά και να υποδεχτεί τους φίλους.

Εκείνος πήγαινε λίγο πιο μακριά. Στο καινούριο του σπίτι… Ανυπομονούσε να μπει μέσα και να φιλήσει την υπέροχη γυναίκα που μοιραζόταν τελευταία την καθημερινότητά του.

Και η άλλη, η μικρή, με το γκάζι πατημένο έτρεχε για το μικρό της διαμέρισμα, να βγάλει τα ρούχα και να χωθεί στην αγκαλιά του νέου και ίσως και τελευταίου ατίθασου έρωτα της ζωής της.

Υπέροχη χρονιά αυτή που έκλεινε. Πραγματικά υπέροχη…
Στο δρόμο για το fairytale… είχαν κερδίσει τον αγώνα.
Για το fair… U + tail. Κι ένα καταπράσινο cartoon να τους προστατεύει από δίπλα.

Υπέροχη χρονιά αυτή που έκλεινε. Πραγματικά υπέροχη…
Και ο δρόμος μπροστά τους έδειχνε υπέροχα ανοιχτός και μακρύς…

Falling

2008-05-30T21:04:00.007+03:00

"To be fond of dancing was a certain step towards falling in love... "

Jane Austen

Απορίες

2008-05-29T22:25:00.015+03:00

- Μαμά, τι είναι ο έρωτας;

- Ο έρωτας είναι ένας ιός, αγάπη μου. Μια αρρώστια.

- Και από πού κολλάμε την αρρώστια του έρωτα, μαμά;

- Την έχουμε μέσα μας και πότε πότε μας θυμάται και εμφανίζεται, αγάπη μου. Όπως οι αλλεργίες.

- Και στον έρωτα τρέχουν δάκρια απ’ τα μάτια, μαμά; Όπως στις αλλεργίες;

- Πολλά δάκρια, αγάπη μου. Χαρούμενα δάκρια και λυπημένα δάκρια.

- Και μετά; Σηκώνει και πυρετό ο έρωτας, μαμά; Σαν το συνάχι που κολλάμε τον χειμώνα;

- Μεγάλο πυρετό, μωρό μου. Πολύ υψηλό. Τόσο, που το θερμόμετρο δεν μπορεί να τον μετρήσει.

- Και τι κάνουμε, μαμά; Πάμε στον γιατρό και μας δίνει σιρόπι για να μας περάσει;

- Όχι, καρδούλα μου. Για τον έρωτα δεν υπάρχει γιατρός. Ούτε φάρμακο υπάρχει.

- Δηλαδή άμα αρρωστήσουμε από έρωτα, είμαστε άρρωστοι για πάντα, μαμά;

- Μπορεί, αγάπη μου. Εκτός και αν ο οργανισμός μας τον νικήσει.

- Πώς, μαμά; Πώς νικάμε τον έρωτα;

- Φτιάχνουμε αντισώματα, ψυχή μου, και τον ξεπερνάμε. Μόνοι μας τον γιατρεύουμε τον έρωτα.

- Και δεν αρρωσταίνουμε από έρωτα ποτέ πια, μαμά; Σαν την ιλαρά;

- Αν είμαστε άτυχοι, δεν αρρωσταίνουμε ποτέ πια… Αν είμαστε αδύναμοι, υποτροπιάζουμε. Kαι αν είμαστε πραγματικά ρομαντικοί, παραμένουμε για πάντα άρρωστοι.

- Άτυχοι… αδύναμοι… υποτροπιάζουμε; ρομαντικοί… Δεν καταλαβαίνω τι λες, μαμά.

- Ξέρω τι λέω, μωρό μου. Μια μέρα, θα καταλάβεις κι εσύ…

- Μπερδεύτηκα, μαμά…

Αγοραίος έρωτας

2008-05-29T02:10:00.013+03:00

Ποιός μου είπε ότι ο έρωτας δεν αγοράζεται και δεν πουλιέται;
Ποιός απατήθηκε πλάνην οικτρά και ξεστόμισε πως είναι αγνός και άδολος;
Το είπες εσύ; Το είπες ή μου φάνηκε;
Λάθος έκανες. Λάθος τεράστιο.

Ποιός διάλεξε το κόκκινο για να χρωματίσει την αγάπη;
Ποιός της έδωσε το μόνο χρώμα της φωτιάς και όχι όλα του ουράνιου τόξου;
Του πολύχρωμου, του αβέβαιου, του αναποφάσιστου;

Τα λόγια, τα κορμιά;
Πουλιούνται τα λόγια; Αγοράζονται τα κορμιά;
Παζάρι είναι και οι μικροπωλητές παντού.

Πελάτες είμαστε όλοι - ό,τι μας δώσουν θα πάρουμε. Και θα το πουλήσουμε μετά με τη σειρά μας.

Για λίγα ή για πολλά, δεν ξέρω. Ξέρεις εσύ; Ίσως και στη διατίμηση.
Να τα χαρίσουμε; Αποκλείεται να τα χαρίσουμε.

Η καρδιά; Ξεπουλιέται η καρδιά;
Αναρωτήθηκες ποτέ; Ή μήπως γνωρίζεις;
Ξεπουλιέται και εξαγοράζεται η καρδιά. Και φιμώνεται και σωπαίνει και πλανάται.
Και κοιμάται βαθιά κάτι μέρες, κι άμα ξυπνήσει τη νανουρίζουμε πάλι.

Η ψυχή; Τα βλέμματα, τα αγγίγματα;
Ανταλλάσσονται τα αγγίγματα; Εσύ να μου πεις.
Όλα ανταλλάσσονται. Και υποτάσσονται και υποτιμούνται.
Και ξεχνιούνται. Κι αν όχι, αγκαθώνουν.
Και μας αρέσει. Ναι, ναι… κάτι φορές μας αρέσει κιόλας.

Αγοραίος έρωτας, θεόσταλτο δώρο…

Και καθείς εφ' ω ετάχθη…

Σκέψεις προς τον άνωθεν ηλεκτρολόγο

2008-05-27T20:30:00.003+03:00

Όπως σε κάθε ηλεκτρολογικό πίνακα, έτσι και σ’ αυτόν της ζωής, οι ασφάλειες υπάρχουν για να προστατεύουν το κύκλωμα από την υπερένταση.

Όταν προσγειωνόμαστε στα δύσκολα, όταν το κύκλωμα υπερφορτώνεται ή είναι έτοιμο να βραχυκυκλώσει, όταν η ζωή μας υπερχειλίζει επικίνδυνα από σκέψεις, συναισθήματα, κούραση ή πίκρα, μια μαγική ασφάλεια «πέφτει». Κάτι σαν καμπανάκι κινδύνου που χτυπά πριν crashάρει το σύστημα, για να δηλώσει ότι ο οργανισμός μας είναι ανήμπορος να λειτουργήσει όπως πρέπει και μπορεί. Πως το κορμί έχει κουραστεί ή πως το μυαλό έχει επικίνδυνα μπλοκάρει.

Βιαστικά συνήθως, μπαλώνουμε τα αίτια και συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Κοιτάμε λίγο γύρω μας, απομακρυνόμαστε από μερικούς ανθρώπους, προσεγγίζουμε άλλους, ξεκουραζόμαστε, χαλαρώνουμε. Άλλοτε πίνουμε και ξεχνάμε, άλλοτε πάμε διακοπές και ξεχνάμε. Κυρίως όμως ξεχνάμε. Σηκώνουμε περήφανα την ασφάλεια και το κύκλωμα συνεχίζει να λειτουργεί, ίσως και χωρίς πρόβλημα για κάμποσο καιρό ακόμη.

Με το πέρασμα του χρόνου όμως, τα ανοιχτά μας «θεματάκια» συσσωρεύονται και το πρόβλημα γίνεται πιο επικίνδυνο. Αρχίζουμε να χάνουμε τον εαυτό μας, να αναρωτιόμαστε ποιοί είμαστε, πού πάμε, τι θέλουμε, πόσο αντέχουμε. Είναι εκείνες οι ώρες που νιώθουμε πως πρέπει να κάνουμε ξεκαθαρίσματα κυρίως εσωτερικά, και μετά στα απ’ έξω μας. Να απαντήσουμε σε ερωτηματικά καθολικά, να βρεθούμε αντιμέτωποι με διλήμματα υποθετικά, να βρούμε το λόγο της ύπαρξης μας, τα όρια μας, τα περιθώρια συμβιβασμού μας. Είναι οι ώρες που θέλουμε απλά να το σκάσουμε από τη ζωή μας. Οι ασφάλειες δεν πέφτουν τότε, όχι. Ύπουλος ο δρόμος της εσωτερικής αναζήτησης. Τότε όμως, τι;

Στον ηλεκτρολογικό πίνακα της ζωής, υπάρχει πάντα και ένα ρελέ διαφυγής. Ένας διακόπτης μικρός, καλά κρυμμένος, που από κάτω έχει την ετικέτα ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ. Μόλις πιάσουμε πάτο, αυτός μαγικά «πέφτει» και οι συναγερμοί του μυαλού φωνάζουν «DEFCON 5». Συναγερμοί παντού και το κορμί παράξενα εξασθενημένο. Τότε οι δρόμοι δεν είναι πολλοί. Είναι ένας και είναι μόνο προς τα πάνω. Είναι η ώρα που προσεκτικά πρέπει να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και πραγματικά να ασχοληθούμε με το προβληματικό μας κύκλωμα. Να το ελέγξουμε συθέμελα, να το επιδιορθώσουμε και γρήγορα γρήγορα να ξεκινήσουμε την ανοδική μας πορεία.

Σοφά και ταιριασμένα όλα στον ηλεκτρολογικό πίνακα της ζωής. Ένα παραπονάκι έχω μόνο για τον αγαπημένο άνωθεν σχεδιαστή.

Στο κύκλωμα, μήπως θα μπορούσαμε εκεί δίπλα να προσθέσουμε κι έναν ροοστάτη μαζοχισμού; Ένα μαγικό συρόμενο κουμπάκι, που να μας επιτρέπει να χαμηλώνουμε λίγο την ένταση του πόνου από τα ίδια και επαναλαμβανόμενα λάθη μας και να ξεκουράζουμε λίγο παραπάνω τη ψυχή μας; Λίγο, έτσι για να προλαβαίνουμε να γλείφουμε τις πληγές μας ανάμεσα σε κάθε επιλογή αυτομαστιγώματος, να χωνεύουμε τα γενόμενα και ξανά να τραβάμε ακμαίοι προς τα ίδια ή νέα λάθη;

Μυστικό: Το κόκκινο φουστάνι

2008-05-25T12:41:00.008+03:00

Η οικογένεια πάντα είχε μυστικά. Και γενιές τώρα πολλές, ας λέγανε ότι οι άντρες πάντα κάνανε κουμάντο. Στα δύσκολα, τα πολύ δύσκολα, όλοι ξέραμε ότι θα ερχόταν η σειρά της καθεμιάς, να τραγουδήσει στη ζωή γλυκόπικρους σκοπούς… Ταγμένες οι γυναίκες να υπηρετούν, να αναστηλώνονται, να συντηρούνται και να θεριεύουν. Ταγμένες η μια μετά την άλλη, φορώντας ένα κόκκινο φουστάνι, ν’ ακολουθούν τη μόνη δύναμη που γνώριζαν κι ας μην μπορούσαν να ερμηνεύσουν.

Η προγιαγιά μου γεννήθηκε σε ένα κατώι. Παλιά, πολύ παλιά. Κλέφτηκε η μάνα της με έναν μορφονιό και τη νύχτα του φευγιού, με την κοιλιά τούρλα απ’ το νόθο, κρυφτήκανε να βγάλουνε τη νύχτα. Τα παιδιά πεθαίνανε τότε στη γέννα, μα αυτό είχε θράσος και έκλαιγε σαν θεριό. Η μάνα της, η κυρά Ζωή την πήρε αγκαλιά και την τύλιξε στο κόκκινο φαρδύ φουστάνι της. Το θαύμα είχε γενεί. Και το μωρό ήταν δυνατό. Την έταξε, στη μόνη δύναμη που ήξερε κι ας μην μπορούσε να ερμηνεύσει. Την έταξε, και την ονόμασε Ευτυχία. Και την έντυνε πάντα με ένα κόκκινο φουστάνι, για να θυμάται πού χρωστάει το όνομά της. Και ζήσαν καλά.

Τα χρόνια πέρασαν και ένα κοριτσάκι ακόμη ήρθε στον κόσμο. Η Ευτυχία, ορφανή πια από μάνα, πατέρα και πατριό, το κράτησε αγκαλιά και στο πρώτο του κλάμα, του ψιθύρισε με λόγια σιγανά το μυστικό. Ήταν αλλιώτικο το κλάμα του μωρού αυτού. Γοερό και παραπονιάρικο. Σαν να ’ξερε πολλά. Σαν να καταλάβαινε πως μόνο μάνα θα ‘χε στη ζωή και ο πατέρας του, πρόσφυγας, δεν θα το έβλεπε ποτέ. Το τύλιξε στο κόκκινο ριχτάρι της και το έταξε στη μόνη δύναμη που ήξερε κι ας μην μπορούσε να ερμηνεύσει. Το ονόμασε Σοφία. Και ζήσαν καλά.

Με τη σειρά της, η γιάγια Σοφία, έτσι τη φωνάζαμε, χάρισε στην οικογένεια μετά από γέννες πολλές ένα στρουμπουλό και υγιές μωρό. Παλιά τα χρόνια ακόμη, πόλεμος και κατοχή, χήρα φρέσκια η ίδια μα κατά τ’ άλλα τυχερή. Ταγμένες οι γυναίκες της οικογένειας, κουμάντο έκαναν στα εύκολα και στα δύσκολα, καλό. Ανάβοντας ένα κερί στο μισοσκότεινο δωμάτιό της, με τον πόνο ακόμη ανάμεσα στα δυο της πόδια, προσευχόταν με λόγια ακαταλαβίστικα. Κι ονόμασε το μωρό αυτό Ελπίδα, τάζοντάς το στη μόνη δύναμη που ήξερε κι ας μην μπορούσε να ερμηνεύσει. Γιατί ήταν νέα ακόμη και είχε πίστη βαθιά. Και το τύλιξε σ’ ένα κόκκινο πανί να το κρατάει ζεστό. Και ζήσαν καλά.

Η Ελπίδα ήταν μια σύγχρονη γυναίκα, λίγο επαναστάτρια, λίγο παιδί των λουλουδιών. Μεγάλη πια, πολύ μεγάλη, έφερε στον κόσμο κι αυτή ένα μωρό. Ασθενικό, μα χαρούμενο. Κουρασμένη μες στο χειρουργείο, ζήτησε να μείνει μόνη με το νεογνό. Το κοίταξε στα δυο του μάτια για ώρα πολύ. Από καρδιά σε καρδιά, από ματιά σε ματιά, η Ελπίδα έταξε το μωρό στη μόνη δύναμη που ήξερε κι ας μην μπορούσε να ερμηνεύσει. Κι ας έλειπε ο άντρας της στην αγκαλιά μιας άλλης. Και με τη ρόμπα της κόκκινη απ’ το αίμα, το σκέπασε τάχα μου να μην παγώσει. Και το ονόμασε Γαλήνη. Και ζήσαν καλά.

Η Γαλήνη μεγάλωνε. Και μέρα με τη μέρα ανακάλυπτε έναν υπέροχο κόσμο γύρω της. Ελεύθερη η ίδια, αχαλίνωτη, και λάτρης της ζωής. Μια μέρα αποφάσισε να αποκτήσει ένα παιδί. Μονάχη της θα το μεγάλωνε. Δεν ήταν δα και τόσο σπάνιο στα χρόνια της. Κι γεννήθηκε ένα ακόμη κοριτσάκι. Με δυο μάτια σκούρα σαν κουκούτσια και μάγουλα ροδαλά σαν την καρδιά του καρπουζιού. Ασαράντιστη ήταν ακόμη η μικρή, όταν μια κρύα μέρα του Δεκέμβρη την τύλιξε σε ένα κόκκινο φουστάνι και την έταξε στη μόνη δύναμη που ήξερε και δεν μπορούσε να ερμηνεύσει. Και ψιθυρίζοντας το μυστικό, τη βάφτισε Ειρήνη. Και ζήσαν καλά.

Και ζούνε ακόμη.

Και στα δύσκολα, σιγοτραγουδούν ένα τραγουδάκι μικρό, σαν Μυστικό…

Ζωή
Ευτυχία
Σοφία
Ελπίδα
Γαλήνη και
Ειρήνη
Γυναίκες όλες, μα πρώτη εκείνη.

Τα δύσκολα σαν συναντάς
Το κόκκινο φουστάνι σου να βρίσκεις.
Κατάσαρκα να το φοράς
Κι αλήθειες να ξορκίζεις.

Στα σύννεφα να περπατάς
Πλάθοντας παραμύθια
Με οδηγό σου τη καρδιά
Θα βλέπεις της ζωής τη μόνη αλήθεια.

Το Μυστικό να τραγουδάς
τα ρίσκα της καρδιάς σαν παίρνεις.
Ταγμένη είσαι από παιδί
Σε δύναμη που δεν θα μάθεις να ερμηνεύεις.

Αγνή είναι σαν τη μάνα που γεννά
Μα καίει σαν τη φωτιά που διαφεντεύει.
Η Αγάπη πάντα θα σε τυραννά
Κι αυτή κάθε φορά θα σε θεριεύει.

Αγάπη
Ζωή
Ευτυχία
Σοφία
Ελπίδα
Γαλήνη και
Ειρήνη
Γυναίκες όλες, μα πρώτη εκείνη.

Τα λερωμένα, τ' άπλυτα...

2008-05-22T13:49:00.013+03:00

Σήμερα έβαλα μπουγάδα...
Α... δεν πήγαινε άλλο.
Το μυαλουδάκι μου χρειαζόταν επειγόντως... «γενική».

Λίγο συγύρισμα για να βρουν τα κουτάκια της λογικής πάλι τη θέση τους.

Λίγο ξεσκόνισμα για να φύγουν οι παλιές ιδέες και να έρθουν θριαμβευτικά να κάτσουν άλλες πιο φρέσκες.

Λίγο σφουγγάρισμα γιατί πολύ σταθήκαμε στον πάτο και πόνεσε το κορμάκι μας.

Σήμερα έβαλα μπουγάδα... Δεν μπορούσα να περιμένω άλλο. Βαρέθηκα στα ίδια και τα ίδια.

Σήμερα έβαλα στη μπουγάδα και το κάλυμμα του καναπέ... πολύ το κουράσαμε, βρε πουλάκι μου, με την αναμονή.

Έφυγαν από πάνω του οι λεκέδες του μυαλού και έδειξε πάλι κόκκινος-κόκκινος και ατσαλάκωτος, πανέτοιμος για τους καινούριους ανθρώπους που θα υποδεχτεί. Χαρούμενους ανθρώπους, ζωντανά κορμιά παραδομένα ξανά στην αγκαλιά του...

Όσο για το feeling, έκανα και λίγο redecoration... Για τη χαρά της αλλαγής, μην φανταστείς!

Σήμερα έβαλα μπουγάδα και το χάρηκα!

Κρίμα μόνο που δεν μας έκατσε κι ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ... Έτσι, για να τσεκάρουμε τις αντοχές του καναπέ... και τις ανοχές του καλύμματος σε πιο υψηλές θερμοκρασίες πλύσης!

Τυπάκια

2008-05-07T01:24:00.006+03:00

Είναι κάτι τυπάκια, που δεν ρωτάνε τίποτα.

Τίποτα όμως.

Που μπορεί στο κάθε μέρα να γκρινιάζουν και να σου βγάζουν την ψυχή, και τις άλλες ώρες, τις πραγματικά δύσκολες, να μην ρωτάνε τίποτα.

Σαν αγγελάκια να κρέμονται στο πλευρό σου, να παρακολουθούν τα χείλη σου που μιλάνε και τις ατσούμπαλες κινήσεις των χεριών σου, και μέσα τους ας φουντώνουν. Άχνα όμως, λες και μαγική σιωπή έχουν καταπιεί.

Να θέλουν να σε κρίνουν, να σε φιμώσουν, να σταθούν δίπλα στο αυτί σου και να φωνάξουν με όλη τους τη δύναμη «Πρόσεχε…» κι όμως να υπομένουν καρτερικά την τρέλα σου και να επιμένουν στη δική τους.

Είναι κάτι τυπάκια τελικά που σε εκπλήσσουν. Ακόμη και χρόνια μετά, ακόμη και διαδρομές πολλές να έχετε κάνει μαζί.

Είναι κάτι τυπάκια που σ’ αγαπάνε. Και στο λένε μάλιστα. Δεν αγκομαχούν και δεν φοβούνται, δεν ντρέπονται και δεν κρύβονται.

Είναι κάτι τυπάκια που σε ξέρουν. Κι ας μην μπορούν να σε ψυχολογήσουν, σε αφουγκράζονται. Πεισμώνουν δίπλα σου και δεν κουνιούνται με τίποτα.

Γελάς; Κλαις; Ακούραστοι φρουροί, να επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους. Να σε προσέχουν. Και να μην ρωτάνε. Τίποτα να μην ρωτάνε. Είναι κάτι τυπάκια που αντέχουν.

Είναι κάτι τυπάκια… Πώς λέγονται, να δεις... Φίλοι;

Μαρικάκι μου, σ’ ευχαριστώ.

Θρύψαλα

2008-05-03T23:09:00.006+03:00

Χίλια κομμάτια. Μπορεί και πιο πολλά...

Θρύψαλα να περπατάω επάνω τους και να ματώνω.
Κοφτερά τα δάκρια και καυτά, να με πονάνε όπως κατεβαίνουν στα χλωμά μου μάγουλα.

Κόκκινα φώτα παντού στο μυαλό μου. Συναγερμός... Τρέξε, κρύψου, φύγε...
Κόκκινο φανάρι μπροστά στα μάτια μου. Ακινητοποιημένη, δεν μπορώ να οπισθοχωρήσω. Δεν μπορώ ούτε να προχωρήσω...

Γυαλιά, σπασμένα γυαλιά, σκορπισμένα παντού από μεγάλα λόγια...
Από τεράστια λόγια.

Χίλια κομμάτια, μπορεί και πιο πολλά, να αντανακλούν τον πόνο, να τρυπούν το στομάχι, να ξελιγώνουν την καρδιά από την πείνα.
Να φωνάζουν τα ερωτηματικά και να χορεύουν ερωτικούς σκοπούς παράλογους.

Χίλια κομμάτια... Μπορεί και πιο πολλά...
Τόσα κομμάτια η ψυχή μου...

Σήμερα… Aύριο ξυπνά μια άλλη μέρα.

Η λοταρία της αγάπης

2008-04-28T18:30:00.006+03:00

Στη λοταρία της αγάπης, όλοι παίζουμε συχνά.

Ντυνόμαστε όμορφα, αρωματιζόμαστε με αρώματα γλυκά, κυκλοφορούμε στους δρόμους και τρέχουμε για το παιχνίδι, έτοιμοι να επενδύσουμε άλλοτε μικρά ποσά και άλλοτε μεγαλύτερα. Αποθέματα αγάπης, λέγονται τα στοιχήματα. Κι όταν κλείσει η μέρα και ξαπλώσουμε στο μονό ή διπλό μας κρεβάτι, κάνουμε απολογισμό.

Μέσες άκρες, συνήθως όλα πάνε καλά. Άλλοτε χάνουμε, άλλοτε κερδίζουμε, είμαστε στα λεφτά μας. Στα ψυχικά αποθέματα της ζωής μας υπάρχει ισορροπία, ίσα για να μπορούμε να γελάμε, να τρώμε και να κοιμόμαστε χωρίς γκρίνια. Συχνά ακόμη και να νιώθουμε ένα φτερούγισμα στην καρδιά. Ίσα για να συνεχίζουμε να ερωτευόμαστε, να συμβιβαζόμαστε και ν’ αγαπάμε. Γιατί κατά βάθος, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται, όσο σπάνιο ή ονειρικό, όλοι πάμε για το «τζακποτ».

Οι κανόνες συγκεκριμένοι, κι ας διεξάγεται η λοταρία της αγάπης σε κοινωνίες μικρές. Παρέες, μαθητικές τάξεις, γυμναστήρια, γραφεία, μπαράκια. Παντού παραμένουμε όλοι σε ετοιμότητα και παίζουμε το παιχνίδι. Περιμένουμε τη σειρά μας να κάνουμε την επόμενη κίνηση και αναλόγως με το ρίσκο και το διασκελισμό μας, λαμβάνουμε αντιδράσεις.

Κάτι φορές δεν τα καταφέρνουμε. Απογοητευόμαστε μεν, μα συνεχίζουμε. Άλλες πάλι, η τύχη μας χαμογελά λοξά, σαν να κερδίζουμε μόνο τον λήγοντα. Ένα μόνο ραντεβού και πάλι απ΄ την αρχή στο δρόμο της αναζήτησης. Άλλες φορές, και κάτι παραπάνω. Ένα φιλί, μία βραδιά, μία βδομάδα, μια σχέση. Ό,τι… Ευχαριστημένοι είμαστε και όλα καλά.

Μα είναι κι εκείνες οι άλλες οι φορές, τότε που κρατάμε στο χέρι τον μαγικό αριθμό. Που το πολυπόθητο τζακποτ βρίσκεται στην αγκαλιά μας, στην καρδιά μας, στο μυαλό μας, παντού. Και τότε νομίζουμε ότι τα έχουμε όλα. Η φαντασία μας ξαφνικά απελευθερώνεται και παρασυρόμαστε στη μαγεία κάνοντας όνειρα. Και λεγόμαστε επίσημα νικητές, ή τυχεροί, ή ερωτευμένοι.

Μέχρι που στη λοταρία της αγάπης, οι νικητές βρίσκονται να είναι δυο.

Κι εμείς, να μοιραζόμαστε απρόθυμα το έπαθλο και να κάνουμε τα στραβά μάτια. Να αντικρίζουμε το «αντικείμενο του πόθου μας» να ταξιδεύει αλλού και να παραμένουμε αξιοπρεπείς, αν και βουρκωμένοι.

Στη λοταρία της αγάπης οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι...
Αν δεν είσαι ο μοναδικός, τότε δεν μπορείς να λέγεσαι νικητής.
Μην γελιέσαι.
Λέγεσαι απλά προδομένος.

Μονολογώντας πίσω από την πλάτη σου, ω Βασιλεύ

2008-04-23T18:24:00.017+03:00

Πλάνεψέ με...
κι όταν τα βράδια παραληρώ στην αγκαλιά σου
στα δυο σου μάτια να ξεχνώ τα βλέμματα των άλλων.
Και το πρωί, να τα θυμάμαι και να θέλω πάλι να σου λέω καλημέρα.

Παράσυρέ με...
για κάθε σου φιλί στο στόμα ας πρέπει να σωπαίνω,
αν λίγα λόγια παραπάνω ειπωθούν, εγώ θα πληγωθώ.
Μα το κορμί μου ταγμένο να επουλώνεται σε ένα δικό σου χάδι.

Τύφλωσέ με...
και η φλόγα του κεριού που χάσκει οκνηρά μες στο σκοτάδι
στα ποθημένα άλλων εποχών κάνει τα μάτια να πονάνε.
Μα το σήμερα, το αύριο δεν μπορεί να καταπίνει κι ας το κάνει.

Μέθυσέ με...
δεν κάνω πίσω, δεν μπορώ, δεν αντιστέκομαι
κι αν σε μοιράζομαι, να ανασταίνομαι και να πεθαίνω θέλω μόνο.
Κι ας επιμένω να προσβλέπω σε ονειρεμένους κόσμους, δικούς μου τάχα.

Κράτησέ με...
και ψιθυριστά τραγούδα μου τα λόγια των ύπουλων σειρήνων
που οι εραστές κάποιας ταινίας έχουν μάθει απ’ έξω ν’ απαγγέλουν.
Μα δεν πειράζει, αν η σκηνοθεσία είναι προσεγμένη κι από σένα.

Ταξίδεψέ με...
στη δοκό του αβέβαιου θανάτου περπατώντας ίσως πέσω,
μα υμνώ τον έρωτα των όσων ζω και αύριο ίσως δεν ζουν μαζί μου.
Σε ένα ρέκβιεμ ερωτοτροπώ πρωτόγονο, πρωτόγνωρο απ’ όλα τ’ άλλα.

Μηδένισέ με...
κι ας χαθείς κι εσύ όταν τα λόγια αυτά σβηστούν από την πλήξη,
όταν καούν τα θέλω, τα γιατί, τα δεν μπορώ και τα ημίμετρα.
Ίσως πάλι, να δεις στο παραμύθι το είναι μου να ανατέλλει στη μορφή σου.

Ανέβασέ με...
κι ασφάλισέ με πιο ψηλά, ανάμεσα στο πάθος των φιλιών σου
κι ας κυνηγάω τα ρίγη που αλλοιώνουν την κοριτσίστικη μορφή μου.
Στην πτώση επάνω, εγώ θα σε κρατήσω στης ψυχής μου την απρόσμενη οδύνη.

Ω Βασιλεύ, μονολογώντας πίσω από την πλάτη σου, όλα μοιάζουν ήδη ειπωμένα…

Εσωτερική απεικόνιση

2008-04-14T00:33:00.012+03:00

Λείπω πολύ καιρό, μα είναι πρόκληση η πρόσκληση αυτή και γι’ αυτό λύνω και πάλι τη σιωπή μου…
Λίγη ακόμη ψυχανάλυση, και τα συμπεράσματα ανοιχτά σε άγνωστους θεατές. Άγνωστους, όπως ίσως σε μένα ο εαυτός μου.

Για την ευκαιρία αυτή,
σ’ ευχαριστώ, για μια ακόμη φορά,
από μακριά, για μια ακόμη φορά,
πολύ, για μια ακόμη φορά,
γλυκιά, πολύ γλυκιά, Μενεξεδιά…

Γιατί κλαις;
Γιατί τα δάκρια καθαρίζουν τη ψυχή και την καταπραΰνουν απ΄ τα βάσανα.
Γκρεμίζουν τον εκνευρισμό και λύνουν τη γλώσσα.
Καλμάρουν το μυαλό και ανακουφίζουν το πνεύμα.
Παγώνουν τη λογική και τη γεφυρώνουν με την καρδιά.

Γιατί δεν κλαις;
Γιατί τα δάκρια εκβιάζουν τους ανθρώπους και προκαλούν τον οίκτο.
Εξαντλούν το κορμί και θολώνουν τα μάτια.
Σταματούν τη δράση και αποκλείουν το αποτέλεσμα.
Παγώνουν τη λογική και τη γεφυρώνουν με την καρδιά.

Πού είναι ο βάλτος;
Εκεί που υπάρχουν σταυροδρόμια και όλα οδηγούν σε αδιέξοδο.
Και ο ταπεινός περιπατητής της ζωής δεν σηκώνει το βλέμμα για να δει μια ακόμη έξοδο κινδύνου. Κι ας είναι εκεί.

Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Η φυλακή λέγεται ελευθερία. Και στο μέρος αυτό, δεσμοφύλακας μόνο εγώ, να επιλέγω τα δεσμά μου. Κλεισμένη εκεί, δεν μπορώ ν’ αφεθώ και να παραδοθώ σε τίποτα που να μην ορίζω.

Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Χαμένη στα δάση της σκέψης μου, όταν σκοτεινιάζει και τα δέντρα δείχνουν απειλητικά ψηλά, ένας λαβύρινθος υποθετικών σεναρίων και συμπερασμάτων ξεδιπλώνεται. Άβυσσος το μυαλό μου.

Περιφρονείς κάτι;
Το ψέμα και ό,τι δεν ξεγυμνώνεται στην αλήθεια.
Την αδιαφορία και ό,τι προσπερνά το χαμόγελο ή το κλάμα ενός μικρού παιδιού.
Την άγνοια και ό,τι γυρίζει την πλάτη στη γνώση ενώ θα πρέπει να διδάσκεται.
Την εμπάθεια και ό,τι δεν γνωρίζει μέτρα και σταθμά.

Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Ορίζει κάποιος την καρδιά;

Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Για να κομπάζουν οι νέοι ιδιοκτήτες και από τη φλυαρία τους να αναγνωρίζονται τελικά και οι δημιουργοί τους.

Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Αλλάζει κάτι;

Do you remember revolution?
Δεν υπάρχει “revolution”. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, όλα οδηγούνται σε “evolution”.

Θα ανέβαινες ένα βουνό αν το επέβαλε το ωροσκόπιό σου;
Όταν συννεφοπερπατάς, δεν είναι δύσκολο να ανέβεις τα βουνά… Η πτώση μόνο με φοβίζει.

Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ' τον πάγο;
Στο μαγικό panel θα πατούσα «Unfreeze» και με πιρουέτες θα τελειώναμε μαζί την πίστα. Σ’ αυτό το παιχνίδι, ποτέ μην εγκαταλείπεις τον συμπαίκτη.

Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Και να χάσω το καλύτερο; Κυνηγητό, κρυφτό, σ’ όλα τα παιχνίδια μέσα είμαι.

Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε απ' το νόμο;
Πετροπόλεμο δεν έπαιξα ποτέ. Για να μην είμαι όμως στις παράπλευρες απώλειες, κρανάκι και όλα καλά. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Το λέει και ο νόμος της βαρύτητας.

Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Απαγορεύεται το περπάτημα; Μήπως ισχύει και ο νόμος περί τεντιμποϊσμού;

Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν δέκα λαχταριστά εκλέρ;
Θα τον τιμωρούσα με δια βίου αφηγήσεις από την εμπόλεμη ζώνη. Όλοι έχουν δικαίωμα στην μετάνοια… Ακόμη και οι ανόητοι.

Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Κάθε κάμπια μεταμορφώνεται τελικά σε πεταλούδα. Η ομορφιά εναπόκειται απλώς στα μάτια του παρατηρητή.

Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Στη θλίψη, δεν προσγειώνομαι στην πραγματικότητα αλλά απογειώνομαι με τη φαντασία.
Θα αναζητούσα τα λατρεμένα μου σύννεφα για μια ακόμη βόλτα στο φεγγάρι, κι εκεί ψηλά στον ουρανό θα την κερνούσα στα αστέρια. Και θα μου έμενε μόνο η χαρά.

Αλήθεια, δεν ξέρεις πως έτσι γεννιούνται τα πεφταστέρια; Βαραίνουν απ’ τη θλίψη των ανθρώπων και αποχωρίζονται τον μαύρο ουρανό. Μα δεν λυπούνται. Και πέφτουν πάντα στα μαλακά. Βουτούν στη θάλασσα και ώσπου να ξημερώσει, μεταμορφώνονται και ζουν με άλλη μορφή, ξανά. Ξαπλώνουν στην άμμο και αγκαλιά με το κύμα λικνίζονται οκνηρά. Για να βρεθούν μια μέρα στα άδολα χέρια των μικρών παιδιών και απολαμβάνοντας το χάδι τους, να τους ψιθυρίσουν μυστικά. Ξεψυχώντας, να τους μάθουν ότι τ' αστέρια είναι φωτεινά για να ρουφούν τη λύπη και να θυμίζουν την ελπίδα. Η κρισάρα της χαράς.

Έτσι το 'μαθα κι εγώ. Αλήθεια, εσύ δεν το 'ξερες;

The Incredible Hulk

2008-04-02T00:20:00.025+03:00

Διαδρομές Μεγάλης Παράνοιας… αποτυπωμένες με κώδικες -
για κάποιον που τις περπατά, μα πιθανόν δεν θα τις διαβάσει ποτέ.

Aγαπημένε κύριε Διευθυντά,

Συνοδοιπόροι ίσως δεν υπήρξαμε ποτέ και την ίδια καρέκλα δεν θα μοιραστούμε, γιατί η ιεραρχία έχει απόσταση μεγάλη και ευθύνες διαφορετικές. Κάτι φορές όμως συναντηθήκαμε. Άλλοτε πρόσωπο με πρόσωπο και τα ξίφη σε ετοιμότητα κι άλλοτε πάλι δίπλα δίπλα, συσπειρωμένοι να ακούμε προσευχές - με μάτια ορθάνοιχτα και βλέμματα απλανή να αξιολογούμε τον… τρελό.

Μεταξύ μας, κάποτε πιο ψηλή υπήρξα εγώ… από τσαμπουκά, αυθάδεια και υπερβολή; Και κάτι φορές πολύ κοντή και λίγη, από σεβασμό, ευγένεια ή χαζομάρα… Σε όποια περίπτωση, θυμάμαι μόνο τα γέλια μετά… Γιατί όταν μάχεσαι με άξιο αντίπαλο, είτε χάσεις είτε κερδίσεις, θέλεις να είσαι στη δική του ομάδα, ιδιαίτερα όταν η ομάδα ψάχνει για μεταγραφές.

Επειδή και σήμερα είμαι λίγο θυμωμένη, κι ας λένε με μεθυσμένο και τρελό να μην τα βάζεις, από το βήμα αυτό θα κάνω μονόλογο. Θα μιλήσω σε σένα. Χωρίς αντιρρήσεις και επιχειρήματα. Και μάλιστα στον ενικό, έτσι γι’ αλλαγή, για να 'ρθούμε λίγο ακόμη πιο κοντά.

Τα χρόνια δεν είναι χαμένα… Έχτισες. Και έχτισες γερά… Τι κι αν τα θεμέλια τα έβαλαν άλλοι και σαν φαντασμένοι «Καλατράβα», και στραβά φτιάχτηκε ο γιαλός κι ακόμη περισσότερο στραβά αρμενίζουμε;

Όμως το οικοδόμημα υπάρχει ακόμη… Και κάθε φορά που ακούγεται το μαγικό «μπιπ» και ανάβει η φωτεινή κόκκινη ακτίνα, το όνομά σου αναγράφεται με φούξια κι άλλες κλαρωτές γραμμές… κι ας είναι και εκτός προδιαγραφών. Δικό σου είναι, εσύ τους το έμαθες, εσύ τους έδειξες το δρόμο, σαν παιδιά σου τους περπάτησες στράτα στρατούλα…

Και για τους άλλους, μην ξαναπείς ότι τους πήρες στο λαιμό σου… Πατάω πόδι. Εσύ μπορεί να ήξερες, ναι, κι αυτοί όχι. Και πιστά σε ακολούθησαν, ναι. Όμως τους έπεισες γιατί είχες όραμα, δεν τους θάμπωσες χρυσώνοντας το χάπι. Κι έτσι πίστεψαν σ’ εσένα. Και ακόμη πιστεύουν. Και θα πιστεύουν. Γιατί η δική σου πίστη είναι βαθιά και αληθινή. Στο έργο σου, στη δύναμή σου, στην οξύνοια του μυαλού σου, ακόμη και στην έλλειψη αμετροέπειας κάθε λόγου σου.

Μην τα τινάξεις όλα στον αέρα… Δεν σε αφήνω. Και από αυτό το μικρό βήμα, έχω δύναμη και μονολογώ. Δεν σου το επιτρέπω, να σταματήσεις να πιστεύεις στον άνθρωπο. Μα πιο πολύ στον άνθρωπο που είσαι, σε σένα, γιατί κι εσύ αξίζεις όσο τα δέντρα και τα άστρα. Όπως κι εγώ.

Να μιλάς με τα λόγια της καρδιάς. Σε μένα μόνο, με τα λόγια της καρδιάς, όχι αλλού. Αλλού, θυμίσου τη γλώσσα που τσακίζει με τα άπταιστα ελληνικά και πες την αλήθεια σου. Και μην τσιμπάς… Φτάνει. Αν πιαστείς σε δίχτυ, εγώ, μαζί και άλλοι πολλοί, θα βουτήξω και θα σε σώσω. Με λόγια μόνο; Με λόγια. Και αν δεν τα καταφέρω, μην σε νοιάζει, δεν θα πνιγούμε. Κολύμπι ξέρουμε και οι δυο. Κι ας ψάχνουμε ακόμη την Ιθάκη. Το GPS της ζωής θα βρει τη σωσίβια λέμβο και θα χωθούμε όλοι μέσα. Πάλι κουπί θα τραβάμε. Αλλά καπετάνιος, κι εσύ.

Μεθώ με τους ανθρώπους. Το έχω ξαναπεί. Κάτι φορές, κρέμομαι από τα χείλη σου. Μεθώ μαζί σου. Αλλά τα μάτια σου δεν θέλω να τα βλέπω βουρκωμένα. Όχι, δεν είναι φτηνό για έναν άντρα να δακρύζει. Είναι πολύ για μια γυναίκα να το αντιμετωπίσει. Κι εγώ ακόμη, λυγίζω.

Αυτό που ζούμε; Μια στάση… Δες το σαν ένα ακόμη"technicality of life"… Για μια ανάσα, μέχρι να ανασυγκροτηθούμε και να το προσπεράσουμε, αν χρειαστεί. Κι ας χωρίσουν οι δρόμοι μας. Από μακριά, πάλι τον άνθρωπο που είσαι θα τον αγαπώ. Όχι έτσι, χωρίς λόγο. Μου απέδειξες τον λόγο… και με όλη την «ιδιαιτερότητα» του χαρακτήρα σου, μου έμαθες και τον τρόπο.

Και αν το όραμα δεν είναι ζωντανό, κακώς, πολύ κακώς… Και πάλι, σε συγχωρώ… Μα ακόμη κρατάω την ανάσα μου. Γιατί το πανηγύρι τώρα ξεκινά. Και εσύ τα καταφέρνεις στον χορό. Κι ας είναι άλλος ο dj. Το πολύ πολύ να βγούμε στα παρατράγουδα. Ρέκβιεμ θα παίζει, τανγκό θα χορεύουμε εμείς.

Ξέρω… Δύσκολο να τα βάζεις με το messiah syndrom… Ναι, το ζω… Και δεν το λέω μόνο εγώ… Έψαξα και διάβασα. Να, δες εδώ!

Αλλά κανείς Θεός και άνθρωπος, κανείς Μεσσίας ζωντανός, νεκρός ή με τάσεις αυτοκτονίας, δεν είναι ποτέ ικανός να σου στερήσει το λαμπερό σου χαμόγελο… Θυμάσαι τη Nina; "I never did mind about the little things..."

Μην παραδίνεσαι, κι ας λες ότι το κάνεις για τη σωτηρία, όχι της ψυχής μα της πνευματικής σου ισορροπίας. Αν θες να φύγεις, μην περπατήσεις, πέταξε… Και αν θες να μείνεις, μην αράξεις, πάλεψε…

Όπως και να 'χει όμως, ας τα αγαπάμε όλα τα … ευ! Τα ευήλια γραφεία, τα ευάερα επιχειρήματα και τα ευανθή μυαλά… Από ...ευ ξεκινούν και τα ευθύβολα λόγια, τα ευθυτενή μάτια και τα ευδιάθετα πρόσωπα, σαν το δικό σου.

Όσο για μένα… Τις θεομηνίες τις ανέλυσα κι αλλού….
Μαριονέτες, ναι… Αλλά καμιά φορά, όταν οι μαριονέτες έχουν ψυχή και τσαγανό, παίρνουν από μόνες τους ζωή και μετοικίζουν στο δίπλα θεατράκι… Κι ας χρειαστεί να πληρώσουν ψυχικό φόρο υπεραξίας …

Go Steady no 1

...and may the force be with us

Γιατί εκεί, στο twilight zone, μπορεί εγώ να συννεφοπερπατώ στην καρπoυζένια μου κοσμάρα (κατ’ ευχήν και με τις υγείες μου, σύντομα και Spiderman) αλλά κι εσύ μέσα σου γνωρίζω ότι κρύβεις έναν παντοδύναμο και καταπράσινο Incredible Hulk.

Στην αγκαλιά του βράχου

2008-03-17T22:27:00.016+02:00

Έκανα πολύ δρόμο για να έρθω κοντά σου. Έκανα πολύ δρόμο χωρίς να ξέρω πού είσαι και πώς δείχνεις.

Όταν σε πρωτοείδα, με εντυπωσίασες. Στεκόσουν εκεί, αγέρωχος μέσα στα μονότονα και βουβά σου χρώματα, μ’ αυτό το άτονο γκρι του κορμιού σου. Δεν σε φοβήθηκα, κι ας είχες τις ρίζες σου βαθιά μέσα στο χώμα, αιώνες τώρα.

Όταν ήρθε η σειρά μου να σε αντιμετωπίσω, ήμουν όλη χαρά. Μου φαινόσουν φιλικός αλλά και προκλητικός συνάμα. Άλλον σαν κι εσένα, δεν είχα φλερτάρει ποτέ πριν.

Στην αρχή, αν και γεμάτη λαχτάρα, ανέβηκα με βήματα αργά. Τρεκλίζοντας… Άρχισα να σε ψηλαφίζω με τα δυο μου χέρια, να στερεώνω τα πόδια μου στις μικρές σου χαραμάδες και να ανεβαίνω όλο και πιο ψηλά, προσπαθώντας να σε φτάσω. Σε άκουσα, παγωμένο κάτω από την αντηλιά, να μιλάς μες στην ψυχή μου. Σαν εραστές πριν το πρώτο φιλί, πριν γίνουν ένα, όλο ζωή. Κι από εκείνη τη στιγμή συνέχισα να ανεβαίνω, μέχρι που αφέθηκα τελείως στον χτύπο της καρδιάς σου.

Τεράστιος μου φάνηκες και τόσο μικρή εγώ, μια κουκίδα στην έκτασή σου, αλλά η μανία της κατάκτησης με κυρίευε. Δεμένη μέσα στα σκοινιά μου αισθανόμουν ασφαλής. Και όταν το χέρι μου άγγιξε το πιο ψηλό σου πρόσωπο, τότε, μόνο τότε, κοίταξα κάτω.
Τότε, μόνο τότε, αισθάνθηκα το μεγαλείο σου.

Όχι, εχθές δεν σε κατέκτησα. Δεν κατακτιέται ένας βράχος ποτέ. Εχθές σε σεβάστηκα για τη δύναμη που ένιωσα στη φιλοξενία σου, για τον όμορφο τρόπο που μου φέρθηκες μέσα από τη μοναδική διαδρομή σου. Για το πόσο κοντά με έφερες στα ολόλευκα σύννεφα.

Εχθές ένιωσα μετά από πολύ καιρό ικανή. Χαρούμενη. Ζωντανή. Ερωτευμένη. Ελεύθερη. Ψηλά.

Και με δυσκολία κατέβηκα και πάλι για να πατήσω χώμα. Με δυσκολία, γιατί τα βήματα ήταν άτσαλα. Με δυσκολία, γιατί αχόρταγη όπως ήμουν ήθελα να μείνω εκεί, να κάνω τον βασιλιά του κόσμου, πάνω στην κορυφή ενός βράχου.

Καλωσόρισες, νέο μου πάθος. Καλωσόρισες, πέτρινε έρωτα. Καλωσορίσατε ραπέλ και κόμποι στη ζωή μου.

Εχθές, ήρθα όσο πιο κοντά στην ελευθερία μπορούσα.

Κι ας την λένε χαϊδευτικά «αναρρίχηση».

Λατρεμένη μου Θεία Ρούλα, σ’ ευχαριστώ που για μια ακόμη φορά μου έδειξες το δρόμο.

Έχε πίστη, θα τα καταφέρω.

Πέτρο, σ’ ευχαριστώ για τη σχοινοσυντροφιά.
Η απουσία του φόβου, κίνητρο μεγαλύτερο στη διαδρομή που μου ανοίγεται.

Τάσο, σ’ ευχαριστώ και μόνο που ήσουν εκεί.
Και για ένα ζευγάρι βελούδινα πέλματα…

Μικρά αγγελούδια, η αγάπη σας για τη φύση μου έδωσε την ευκαιρία. Και η δύναμή σας, με γέμισε πείσμα και κουράγιο.

Όσο για τα άλλα παιδιά… Θα ξαναβρεθούμε…

Κάπου, ελπίζω, πιο ψηλά…

Ησυχία

2008-03-10T17:47:00.007+02:00

Σαν να έσβησε το μυαλό.

Σαν να άνοιξε και όλα να άδειασαν από μέσα του.

Σαν να έφυγε ο πονοκέφαλος των σκέψεων και των αναζητήσεων και μαγικά να ξέσπασε μια νηνεμία.

Ησυχία στο κεφάλι μου μέσα. Τίποτα δεν βουίζει…

Ησυχία και στην καρδιά, δεν φτερουγίζει πια…

Ησυχία και στην ψυχή, έπαψε να αλλάζει χρώματα στη διάθεσή μου…
Ησυχία και στο κορμί, δεν κουράζεται και δεν ξαποσταίνει πια, μόνο συντηρείται…

Μην με ξεχνάτε… Εγώ δεν σας ξεχνώ.
Αλλά δεν έχω πια κάτι να πω… Και γι’ αυτό, για χάρη σας σιωπώ. Και για χάρη μου σιωπώ.

Καληνύχτα.

Μόλις ο λήθαργος βαρεθεί και η ύπαρξη ξυπνήσει από τη χειμερία της νάρκη, θα σας ξαναδώ…

Το ομορφότερο μέρος του κόσμου

2008-02-24T20:45:00.010+02:00

Προσκλήθηκα από την demon και τον raslowbap να γράψω για το ομορφότερο μέρος του κόσμου… Σας ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ, για την ευκαιρία που μου δώσατε να θυμηθώ τα παρακάτω…
Με τη σειρά μου, παραδίδω τη σκυτάλη στη Vassia.

Σκέφτηκα πολύ, πάρα πολύ. Τον κόσμο δεν τον έχω γυρίσει, σε λίγα μέρη έχω βρεθεί, μα οι όμορφες στιγμές είναι αυτές που αντανακλούν μέσα μου και την ομορφιά του τόπου που επισκέπτομαι. Είναι οι άνθρωποι, το άρωμά τους, τα δάκρυα και ο έρωτας, η φιλία και η άδολη αγάπη, αυτά που δημιουργούν στο μυαλό μου την εικόνα ενός τόπου σαν ιδιαίτερη ή όμορφη.

Ανθρωποκεντρικά σκεπτόμενη, και πάλι δυσκολεύτηκα…
Αλλά βαθιά μέσα μου, βρήκα το ομορφότερο μέρος του κόσμου να είναι αυτό…

Διασχίζοντας τη Σπάρτη και ανεβαίνοντας τον Ταΰγετο, βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων ένα μικρό κι απόμερο χωριό. Λέγεται Αναβρυτή. Η ιστορία της αρκετή, οι κάτοικοί της λίγοι. Δεν θα σας πω περισσότερα όμως, γιατί για μένα η αξία του τόπου αυτού πηγάζει από αλλού.
Εκεί γεννήθηκε ο παππούς μου.

Από μικρή θυμάμαι να με ανεβάζει στο δύσβατο δρομάκι, πάνω σε μια μοτοσυκλέτα. Μια φλορέττα τόσο παλιά και αυθεντική, όσο κι εκείνος. Τίποτα δεν μας σταματούσε. Ο δρόμος δύσκολος, γεμάτος στροφές και χαλίκια. Στενός, με έναν απειλητικό γκρεμό στα δεξιά μας, τόσο φοβερό στα παιδικά μου μάτια.

Στην αρχή, μωρό ακόμα, καθόμουν μπροστά του και τα δυο του χέρια γύρω μου με προστάτευαν. Μετά μεγάλωσα και καθόμουν πίσω του. Τον έσφιγγα γερά κι έκλεινα τα μάτια να μην βλέπω. Κι άφηνα τον δροσερό αέρα να μου χαϊδεύει το πρόσωπο φέρνοντας στο μυαλό μου το αγαπημένο του τραγούδι. Άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα…

Κάθε φορά, στα μισά περίπου της διαδρομής, σταματούσαμε. Σε μια συγκεκριμένη στροφή, στην ίδια πάντα στροφή, εκεί, στη μέση του πουθενά, πάνω απ’ τον γκρεμό. Και κάθε φορά άκουγα την ίδια ιστορία… Πως στο ταξίδι μας στη ζωή χρειάζεται ένα διάλλειμα, όσο μικρές, κουραστικές ή δύσβατες κι αν είναι οι διαδρομές μας, όσο κοντά κι αν δείχνει ο προορισμός μας, ένα διάλλειμα. Να σταματάμε, για να απολαύσουμε τη μαγεία της διαδρομής. Να σταματάμε, στο σημείο που η ζωή έχει την καλύτερη θέα… Και ήξερε να τα διαλέγει τα σημεία…

Κρυμμένα πίσω από ένα μικρό δεντράκι, είχε ένα γκαζάκι, ένα μικρό μπρίκι κι ένα φλιτζανάκι. Στην τσέπη του λίγο αλουμινόχαρτο με ζάχαρη και μια κουταλιά ελληνικό καφέ. Κι εκεί, στο πουθενά, έβαζε νερό από μια πηγούλα, έψηνε το καφεδάκι του και άναβε τσιγάρο. Και σιωπηλοί αγναντεύαμε δίπλα δίπλα τη θέα… Άλλοτε πάλι με ξεναγούσε στο στερέωμα του ουρανού, μου μίλαγε για τ’ αστέρια, τους ανθρώπους, την ιστορία του τόπου του και τη δική του.

Το αγάπησα το μέρος εκείνο. Το αγάπησα και το αγαπώ όσο κι αυτόν.
Όλα τα λεφτά του κόσμου, εκείνη η θέα… ‘Ολα τα λόγια του κόσμου, εκείνες οι σιωπές… Κάποιοι φίλοι έγραψαν μια μέρα «Στάσις Λυκούργου» στη στροφή εκείνη… Παλιά, πολύ παλιά ήταν, κι εγώ δεν μπορούσα ακόμη να διαβάσω. Έτσι έμεινε όμως, τοπωνύμιο των παιδικών μου χρόνων. Και έτσι λέγεται ακόμη, σε περαστικούς και σε ξεναγήσεις.

Ο δρόμος από τότε άλλαξε πολύ. Διαπλάτυνση, το είπανε. Τοιχία χτίστηκαν για να προστατεύουν τους άτσαλους οδηγούς και η «Στάσις Λυκούργου» γράφτηκε και ξαναγράφτηκε με χρώματα πολλά. Αλλά η θέα και η μυρωδιά της παρέμεινε ίδια, ολόιδια, όπως τότε στα παιδικά μου μάτια.

Γλυκέ μου παππούκα, πόσα μαθήματα μου έμαθες με θέα τον ουρανό, τα σύννεφα και τα φώτα της πόλης. Και τώρα ακόμη, που μεγάλωσα, πόσο περήφανη είμαι που στεκόμαστε σ’ εκείνη τη στροφή και αφουγκραζόμαστε ο ένας τον άλλο… Συνοδηγός μου πότε πότε στο διθέσιο αμαξάκι μου, να σταματάμε και να βγάζεις από την τσέπη σου εκείνο το λίγο αλουμινόχαρτο με περισσότερη ζάχαρη και δυο κουταλιές καφέ. Και μετά, ν’ ανάβουμε τσιγάρο.

Αυτό λοιπόν, είναι το ομορφότερο μέρος του κόσμου για μένα…
Όπως κι εσύ ο καλύτερος παππούκας του κόσμου… Και σ’ αγαπάω τόσο πολύ...

Ας είσαι καλά και δυνατός να τον ανεβαίνεις τον δρόμο αυτό, παππούκα μου, περήφανα, για πολύ πολύ καιρό ακόμα!

Τα 7 κακά της μοίρας μου

2008-02-20T21:19:00.012+02:00

Μια ακόμη ενδιαφέρουσα πρόσκληση αυτοψυχανάλυσης από τη γλυκιά Μενεξεδιά και τον αγαπημένο Adonio… και όσοι πιστοί προσέλθετε!
Ψουξ, Κλεάνθη, Roadartist... θα περιμένω.

Ακολουθούν τα 7 κακά της Μοίρας μου…
Ή αλλιώς, τα κουκούτσια!

1. My way is the best way… Κι αυτό όταν είμαι στις καλές μου. Όταν με «παίρνει» είναι my way or the highway. Γιατί όπως και να το κάνουμε, εγώ ξέρω καλύτερα…
Επιμένω, επιμένω, επιμένω… Όταν έχω δίκιο, έχω δίκιο. Και αλλοίμονο σε όποιον μπλέξει μαζί μου σε λεκτική αντιπαράθεση. Μπορεί να συζητάμε για ώρες ολόκληρες, μέχρι τελικής πτώσεως. Ισχυρογνωμοσύνη να το πω… Ξεροκεφαλιά να το πω… Αν όμως η «άλλη πλευρά» επιχειρηματολογήσει και με πείσει, έχει κερδίσει τον αιώνιο σεβασμό και την εκτίμηση μου. Γιατί όταν έχω άδικο, έχω άδικο. Και ευτυχώς θυμάμαι να ζητήσω συγγνώμη.

2. Όταν κάτι έχω να πω, το λογισμικό της σκέψης crashάρει. Μυαλό και γλώσσα συνδέονται online, ανοίγω το στόμα και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Συχνά πληγώνω και πότε πότε μετανιώνω. Όσοι με ανέχονται και μ’ αγαπούν το εκτιμούν σαν ειλικρίνεια κι αναζητούν τη γνώμη μου. Όλοι οι άλλοι απλά δεν με ανέχονται.

3. Απεχθάνομαι τα ψέματα. Και περιφρονώ κυρίως αυτούς που λένε ανόητα ψέματα…

4. Δεν αντέχω τους αργούς ανθρώπους… Όπως κι αν ακούγεται αυτό, απλά δεν μπορώ να συναναστραφώ τον άνθρωπο που κινείται νωχελικά και σκέφτεται αργά. Είμαστε νοήμονα όντα και έτσι οφείλουμε να λειτουργούμε. Με σκέψη και σε δράση. Να παράγουμε έργο και ο νους να βρίσκεται σε εγρήγορση. Οτιδήποτε άλλο, οφείλει να είναι διάλλειμα στη ζωή μας, διακοπές, και όχι κατάσταση.

5. Μπορώ να συγχωρήσω τα πάντα. Αλλά κατά βάθος, μια Κύπρος κι εγώ. Δεν ξεχνώ.

6. Τα λεφτά ποτέ δεν είναι αρκετά. Σπάταλη δεν είμαι, υπερβολές δεν κάνω, όσα και να παίρνω πάντα φτάνουν μα ποτέ δεν περισσεύουν. Κι ας τα βάζω τα νούμερα στο excel κάθε μέρα, κι ας φτιάχνω κάθε γενάρη budget έτους, κι ας κλείνω ισολογισμό κάθε χρόνο, ούτε ΑΕ να ήμουνα… Λάστιχο οι ανάγκες μου.

7. Μου τη δίνει η φασίνα. Την κάνω, δεν μπορώ κι αλλιώς, αλλά μου τη δίνει η φασίνα. Και μαζί όλα τα συναφή, βλ. μαγείρεμα, σιδέρωμα, κλπ. Κορίτσι για σπίτι, δηλαδή.

Τώρα σας παρακαλώ, δείξτε επιείκεια και ξεχάστε όλα τα παραπάνω...
Κατά βάθος, εξακολουθώ και είμαι μία Καρπουζένια.... :)

Χιόνι

2008-02-17T22:55:00.003+02:00

Χιόνι στους δρόμους…
Χιόνι κατάλευκο, παγωμένο χιόνι παντού. Λες και σβήσαν τα χρώματα με μια μαγική γομολάστιχα απ’ το χέρι του Θεού, κι όλα γίναν λευκά.

Κρύο, κρύο πολύ... Σώματα μουδιασμένα, με γάντια, σκουφάκια και κασκόλ. Άνθρωποι περπατούν βιαστικά, αγανακτισμένοι από την ταλαιπωρία κι όμως κατά βάθος ζαλισμένοι κι αυτοί απ’ την ομορφιά του αγνού πέπλου που σκέπασε την γκρι μας πόλη.

Περπατάω με το κεφάλι σκυφτό, μην τύχει και γλιστρήσω πουθενά. Χρειάζομαι μια ζεστή σοκολάτα, μήπως και πιάσω θερμοκρασία ξανά. Μπαίνω στο καφέ, κάθομαι στη γωνία με το παράθυρο και χάνομαι στο αγνάντι του άλλοτε πολύβουου κέντρου.

Πίνω την πρώτη γλυκιά αχνιστή γουλιά και παραμένοντας χαμένη στις σκέψεις μου αρχίζω να πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί να με συνεφέρει από το κρύο πια.

Ασυναίσθητα σηκώνω το κεφάλι. Χαμογελώ…

Κλικ. Απαθανατίζω τη στιγμή για να μην ξεχνώ να θυμάμαι...

Ο έρωτας μπορεί και ζεσταίνει την καρδιά…

Η πόρνη

2008-02-12T19:08:00.000+02:00

Μια πόρνη ήταν. Τίποτα παραπάνω, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Μια γυναίκα ντελικάτη που ήξερε καλά το παιχνίδι των βλεμμάτων, το άγγιγμα των χειλιών και το μαχαίρωμα των χεριών.

Μια πόρνη ήταν. Και της άρεσε, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Μια ψυχή που έβγαινε στη ζητιανιά για λίγη στοργή, για ένα ανθρώπινο άγγιγμα, κι ας ένιωθε τα ζεστά νώτα να αχνίζουν πάνω στο πρόσωπό της.

Μια πόρνη ήταν. Άλλο να κάνει δεν ήξερε, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Μα σαν ξημέρωνε μάθαινε το αλφάβητο και διάβαζε συλλαβίζοντας για τις ζωές των άλλων, χοντρά βιβλία, μην τύχει και τελειώσουν.

Μια πόρνη ήταν. Που δεν της μιλούσαν στο δρόμο δεν την πείραζε, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Γιατί τις νύχτες όλοι γίνονταν φίλοι της, άντρες σκληροί, παιχνιδάκια ανάμεσα στα δυο της πόδια.

Μια πόρνη ήταν. Τη μοναξιά δεν την ήξερε, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Γιατί, το προσκεφάλι της κάθε νύχτα καμωμένο σε σχήμα αγκαλιάς και μουσκεμένο με άρωμα δακρίων, ποτέ δεν μάθαμε.

Μια πόρνη ήταν. Σπίτι μου, σπιτάκι μου, «κοκκινοσπιτάκι» μου, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Πριν φύγει για τα ψώνια της ημέρας, ντυνόταν με φουστάνια μακριά και προσεκτικά ξεπρόβαλε να μην την δει ο κόσμος πως πήγαινε να παίξει την κυρία.

Μια πόρνη ήταν. Μα σε αγάπησε πολύ, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Σου έβαζε κοκκινάδι στα χείλια και παίζατε τις κοντέσες, κι ας μην είχες ξεπεταχτεί, μωρό ήσουνα ακόμα.

Μια πόρνη ήταν. Γερασμένη η καρδιά της γεννήθηκε, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Τι κι αν μετρούσε είκοσι χρόνια κι ένα χαμόγελο αγγέλου. Και στο ξημέρωμα, ας έλουζε φως το πρόσωπό της κι όλη η συννεφιά της μέρας άλλαζε μορφή.

Μια πόρνη ήταν. Πόρνη γεννήθηκε και πόρνη θα πεθάνει, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Μια νύχτα βουβά ξεψύχησε στα χέρια ενός πελάτη.

Μια πόρνη ήταν. Σαν θα πήγαινε στους ουρανούς όλοι θα την ξεχνούσαν, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Στο κόκκινο σπίτι, μόνο εσύ ξέμεινες να τη νοσταλγείς.

Μια πόρνη ήταν. Λαΐδα τη βαφτίσανε, έτσι έλεγε.
Αλήθεια ήταν. Και ας τη φώναζες εσύ πάντα μαμά.

Φιλοξενώντας έναν Μετέωρο Μετανάστη

2008-02-05T21:43:00.000+02:00

Γραμμένο από έναν Μετέωρο Μετανάστη σε ξένο Πλανήτη!

Κλεάνθη μου, μην χάνεσαι...
Θα γυρίσει, πού θα πάει;
Θα γυρίσει ο ήλιος και θ' ανατείλει ξανά!

Μετέωρες διεργασίες - Μοναχικοί στοχασμοί

Η ώρα ξανά περασμένη, μεσάνυχτα και κάτι... πεντάλεπτα! Το μάτι του γαρίδα, σκέψεις θολές, συνωμοτικά κι ανάκατα στριμωγμένες μες στο αποκαμωμένο απ' τις δικές του περίπλοκες διεργασίες, μυαλό. Λες και κι αυτές... γύρευαν να βρουν επίμονα διέξοδο προς τον έξω κόσμο..!

Στη συχνότητα των FM, ο Stevie πάσχιζε κι αυτός επίμονα ν' αποσπάσει την προσοχή του αθέλητου ξενύχτη, ψελλίζοντας αδύναμα τους στίχους μιας κάποιας... "true Love" απ' τα περασμένα!

Ήταν τότε που κι ο δεξιός του καρπός, ο καλός στο τένις, άδραξε ύπουλα την ευκαιρία να ξεμουδιάσει πρόσκαιρα απ' το μονότονο και βασανιστικό έργο της γραφής, που με το ζόρι τ' αφεντικό του (εκείνος) το 'χε εμπλέξει!

Μηχανικά σήκωσε το κεφάλι και λευτέρωσε τη ματιά του να περιπλανηθεί βιαστικά στον μισοσκότεινο γύρω χώρο. Στάθηκε για λίγο στην απέναντι κορνίζα και με το βλέμμα του προσπάθησε να ψηλαφίσει στοργικά το αγαπημένο μα θολά τυπωμένο στο χαρτί, πρόσωπο της ασπρόμαυρης φωτογραφίας! Το πρόσωπο εκείνης της ανεκτίμητης, της πρώτης στη σειρά της ζωής του, ως Μάνας, της Κυρα-Λένης!

Κι ύστερα, έστρεψε ξανά τα μάτια πίσω στη στίβα με τα ταλαιπωρημένα χαρτιά, τα γεμισμένα μ' ατέρμονες δικές του σκέψεις και μουτζούρες, που κείτονταν καρτερικά κι ακατάστατα σκορπισμένα, στη πάνω μεριά του Γραφείου, σαν τάχα να περίμεναν πλανεμένα κι αυτά μια καλύτερη τύχη.

Παρόμοια με χτες αναρωτήθηκε για το πώς τελικά τα κατάφερνε, σχεδόν πάντα το τελευταίο διάστημα, να σπαταλά τον πολύτιμο απογευματινό χρόνο του, σκυμμένος με τις ώρες πάνω από ένα σωρό χαρτιά και βιβλία!

Κι απόψε είχε βρει τρόπο να στοιβάξει όπως-όπως τις σκέψεις του σ' αμέτρητες κακογραμμένες αράδες, να προσθέσει ένα σωρό σημαντικές τάχα επισημάνσεις, εξανεμίζοντας πάνω από το μισό πακέτο χαρτιού του έρημου εκτυπωτή.

«Φτού...διάβολε», ξέσπασε! Ξαφνικά είχε θυμηθεί, και το μάτι του στιγμιαία άστραψε παράξενα! Αυτό ήταν..! Τούτη τη φορά σίγουρα έφταιγε τ' απογευματινό επεισόδιο, το λεκτικό που 'χε με το τσογλανάκι του, την άλλη Ελένη, τη δεύτερη και τελευταία μα εξίσου πολύτιμη στη ρημαγμένη ζωή του! Την κόρη του, που ύστερα..., λίγο αργότερα του 'χε κλείσει από γινάτι το κινητό κατάμουτρα και κεραυνοβολημένο τον είχε στείλει αδιάβαστο, με ένα ηλίθια ψεύτικο χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπο! Κι' ύστερα πάλι, ...πριν καλά προλάβει και συνέλθει απ' το σοκ, το ξεχειλωμένο εκείνο sms που του' χε στείλει, μ' ένα σωρό αόριστα παράπονα που 'χε μαζεμένα απ' την προηγούμενη φορά, για την αδικαιολόγητη κι αφόρητη γκρίνια του, όπως έγραφε, εννοώντας αυτά... που σταθερά τον χαρακτήριζαν τους τελευταίους μήνες, στο ρόλο του Πατέρα.

Νοερά έφερε στο μυαλό την εικόνα της, τότε που 'κείνη ακόμα μπουσούλαγε ή λίγο αργότερα που για πλάκα την έβαζε να πλένει τάχα τα μονίμως μουσκεμένα βρακιά της ή...τότε,...τότε και τότε..!

«Θεέ μου...», ψέλλισε κι αναστέναξε βαριά... όταν ένας ορμητικός χείμαρρος με τρυφερές θύμησες και πολύχρωμα ζωγραφισμένες εικόνες απ' τη σχετικά νωπή κι αγκομαχώντας συνεχιζόμενη μέχρι τώρα, κοινή περιπέτεια της ζωής τους, του πλημμύρησε το νου!
Ταυτόχρονα κι αντάμα με μια άχαρη γκρίζα πινελιά, που επίμονα βάλθηκε έστω και πρόχειρα να γαντζωθεί απ' τα σφιγμένα χείλη, μια... τοσοδούλα, ασήμαντα μικρή υγρή στάλα πάσχιζε μάταια ν' αποφύγει να φανεί, μη τάχα κι αναστάτωνε νοτίζοντας την κάποτε αγέρωχη μα πάντα πεισματάρα αντρίκια ματιά του.

«Το τσογλανάκι...», ψέλλισε ξανά... και ξανά!
Μάταια αναζήτησε, βαθιά πίσω στο χρόνο, να βρει το πώς και το γιατί, κόλλησε τούτη τη παράξενη συνήθεια να την αποκαλεί "έτσι"! Μ' αυτό τον ανορθόδοξο, μα πάντα με τρυφερή και πειραχτική διάθεση, τρόπο, από τότε, ...την αρχή, που ήταν ακόμη μωρό.., που μόνος κι άμαθος πάσχιζε καρτερικά κι απεγνωσμένα να κρατηθεί όρθιος για να παίξει σωστά τους "ρόλους" πατέρα και μάνας μαζί..!

Και να την τώρα, βιαστική... μη δεν προλάβει και της ξεφύγει απ' τα χέρια η ζωή, όπως και πάντα σβέλτη στο μυαλό και στις εναλλαγές συναισθημάτων, χαριτωμένη ακόμη και στις δικές της λύπες!

Έχοντας μόλις αγγίξει το δέκατο όγδοο σκαλοπάτι του δικού της Γολγοθά, είχε φροντίσει να φτερουγίζει καθημερινά όλο και μακρύτερα απ' τη δική τους φιλόξενη γωνιά, να τον σκοτίζει βασανιστικά με την ακόμη παιδική ανεμελιά και με την άτοπη μα και συνάμα παράτολμη εφηβική σιγουριά της!

Πράγματι, όλα τούτα τον έκαναν να νοιώθει αμήχανα, άβολα, όπως και η αγωνία, που τον κυρίευε συχνά σε κάθε κενό που εκείνη ανέμελα άφηνε πίσω της και προοδευτικά χανόταν για ώρες, καμιά φορά για μέρες, δίχως να δίνει και πολλή σημασία για τις εντυπώσεις και τις κρυφές μα όχι και τόσο ξεπερασμένες (old fashion) ανησυχίες του, για 'κείνη.

Κάποιες φορές τη δικαιολογούσε κι ας μη καταλάβαινε το χαζοπούλι, πως ήταν αρκετά νωρίς ακόμη για να αφήνεται στα σύννεφα μόνη της, ξεχασμένη σ' ονειρικές πτήσεις, μακριά απ' τη φωλιά όπου μεγάλωσε! Όμως, σκέφτηκε.., ποτέ δε θα μπορούσε να ήταν το ίδιο και γι' αυτόν, που σίγουρα θ' αργούσε πολύ να νοιώσει ή να σκεφτεί πως τα 'χε επιτέλους καταφέρει μαζί της στη ζωή.

Η ώρα είχε βιαστικά προχωρήσει κι άλλο, μ' αργούσε ακόμη για να ξημερώσει η επόμενη μέρα. Συλλογίστηκε πως έπρεπε πια να το πάρει απόφαση και να πάει να ξαπλώσει το συντομότερο, αν ήθελε να ξυπνήσει έγκαιρα το πρωί για το μεροκάματο.

Προσπάθησε και τέλος, έπεισε τον εαυτό του να σκεφτεί λιγάκι αισιόδοξα, ότι... το τσογλανάκι του θα ήταν ήδη στην Κυψέλη, στο σπίτι της Μάνας που στερήθηκε όλα αυτά τα τρυφερά του χρόνια και που, στο κάτω-κάτω, έπρεπε έστω κι αργά ν' αρχίζει να συνηθίζει μαζί της!

Θα' θελε τώρα να 'χε κοντά του τον Πήγασο, τον κάτασπρο φτερωτό ξεναγό του Καρπουζόκοσμου, τούτη την ώρα που 'χε ανάγκη ν' ακουμπήσει κάπου, σε ένα δικό του φίλο, όμως αληθινό..! Ίσως μπορεί και να δοκίμαζε το κόλπο, αν το 'χε σκεφτεί νωρίτερα και είχε κάψει ένα απ' τα πούπουλα που 'κείνος του 'χε εμπιστευθεί παλιότερα, για τις δυσκολίες που θ' αντάμωνε στο διάβα της ζωής. Ήταν ήδη αργά κι έτσι διάλεξε να αφήσει τον Ήρωά του ήσυχο, τάχα για να 'ναι ξεκούραστος μια κάποια άλλη φορά, που θα 'ταν δυσκολότερα τα πράγματα!

Πήρε μια βαθιά ανάσα και ανασηκώθηκε απ' την καρέκλα, που 'χε μαζί του χάσει τελείως κάθε ελπίδα αισιοδοξίας για το μέλλον της, για τα γεράματά της! Καμπουριασμένος δίστασε για λίγο μα τελικά ορθώθηκε και μουδιασμένα βημάτισε μέχρι την εξώπορτα της μπροστινής βεράντας! Τη μισάνοιξε σιγανά, κοντοστάθηκε και ακουμπώντας αριστερά τον ώμο του στην κάσα της πόρτας, αφέθηκε σφαλίζοντας καλά τα μάτια, να ταξιδεύει για λίγο ανάλαφρα με τα φτερά της φαντασίας του στ' άπειρο και να ρουφά με περίσσια βουλιμία τη δροσιά της χειμωνιάτικης νύχτας ανάκατα με την ανεπαίσθητη μυρωδιά του καμένου στο τζάκι ξύλου, πιθανά απ' τη διπλανή μονοκατοικία του Γιώργη, του γείτονα ταξιτζή.

Δεν του χρειάστηκε περισσότερος χρόνος, για ν' αρχίσει να νοιώθει πιο χαλαρός και πιο ήρεμος! Ασφάλισε την πόρτα και κατευθύνθηκε αργά στον καναπέ, σ’ εκείνον που συνήθιζε να ξεκουράζεται πρόσκαιρα σαν γυρνούσε απ' τη δουλειά του.

Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε μια καινούργια, ίσως και καλύτερη, μέρα για όλους.

Ζευγαράκια στο στρουμφοχωριό

2008-01-30T21:13:00.000+02:00

Ε, λοιπόν, σήμερα την έχω δει λίγο αλλιώς…

Δεν φταίω εγώ, όλα κι όλα, δεν φταίω εγώ…

Αυτά φταίνε, που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια!

Ζευγαράκια, ζευγαράκια παντού, νέα, χαριτωμένα, ταιριαστά και αταίριαστα, με τα μακριά αχτένιστα μαλλιά τους και τα δεκάδες σκουλαρίκια, ζευγαράκια όλο μέλια, χαρούμενα, χοχόλικα, μεθυσμένα από την ύπαρξη τους…

Γκρρρ… Μου τη δίνουν τα ζευγαράκια!

Πας να πιείς έναν καφέ και κάθονται στον διπλανό καναπέ, απλωμένα σε στάσεις ζεν να ερωτοτροπούν σε κόσμους άλλους, λες κι εσύ δεν υπάρχεις, δεν ενοχλείσαι…

Πας να κατεβείς την κυλιόμενη σκάλα του μετρό και στέκονται αγκαλιασμένα δυο δυο να σου κλείνουν τον δρόμο, λες και σταμάτησε ο χρόνος, λες κι ο κόσμος όλος συντονίζεται στους αργόσχολους ρυθμούς τους.

Πας να πάρεις ένα πακέτο τσιγάρα από το μαγαζάκι της γειτονιάς και τα βρίσκεις μέσα, δίπλα στο αερόθερμο, το ένα πάνω στο άλλο, να μην σου δίνουν σημασία, λες και δεν είσαι ο πελάτης και δεν έχεις πάντα δίκιο.

Ζευγαράκια παντού… να μου θυμίζουν εκείνα τα μικρά μπλε πλασματάκια, τα μονίμως χαρούμενα και γελαστά, λες και ζούμε σε ένα μαγικό στρουμφοχωριό που δεν υπάρχει ο Δρακουμέλ, και όλα είναι τέλεια και ιδανικά… Μικρές Στρουμφίτες και μικροί στρουμφο-Ονειρούληδες να περιπλανιούνται στον έρωτά τους ανέμελοι.

Στρουμφάκι κι εγώ, το πιο μπλε απ’ όλα απ΄το θυμό, να ταυτίζομαι μ’ εκείνο το ένα, ξέρετε ποιό λέω, το σπαστικούλι και αντιπαθητικό, και να φωνάζω:

«Μου τη δίνουν τα ζευγαράκια...»

Σαν τον στρουμφο-Γκρινιάρη να μουτρώνω…

Φάση είναι, θα περάσει, σκέφτομαι για αυτά τα στρουμφο-αυτοκολλητάκια…

Φάση είναι, θα σου περάσει, λέω και στον εαυτό μου...
Αλλά ας συντονιστούμε επιτέλους σ’ αυτό το στρουμφοχωριό!

Και σταματήστε να με λέτε Ζηλιάρη… Γκρινιάρης είναι το όνομά μου…

Οι εραστές

2008-01-24T00:56:00.000+02:00

«Θα αργήσω και θα με διώξουν…» του έλεγε και του χαμογελούσε παιχνιδιάρικα.

«Δεν πειράζει, αγάπη μου. Εμείς αγκαλιασμένοι, θα τρώμε έρωτα.» της απαντούσε εκείνος και την έσφιγγε μαλακά επάνω του. Την φιλούσε πρώτα στο λαιμό, μετά παθιασμένα στα χείλη, ύστερα μαλακά στα μάτια. Δεν ήθελε μα την άφηνε, και έμπαινε στο σπίτι.

Εκείνη, του έστελνε ένα τελευταίο πεταχτό φιλί και φεύγοντας έκλεινε την πόρτα πίσω της, κούμπωνε γρήγορα γρήγορα το παλτό της και κατέβαινε τρέχοντας τις σκάλες.

Γιόρταζαν την ίδια μέρα, κι ας είχαν διαφορετικά ονόματα. Γιόρταζαν κάθε μέρα, κι ας μην είχαν στο τραπέζι τους παρά λίγο ψωμί, μερικές ελιές και μια χούφτα μπαγιάτικο καφέ. Γιόρταζαν τον έρωτα.

Δύσκολοι καιροί. Και οι δυο τους δούλευαν στην φάμπρικα. Εκείνη ξύπναγε πρωί, χαράματα. Βιαστικά έριχνε λίγο νερό στα μούτρα της, χτένιζε τα μακριά της μαλλιά, τα έπιανε έναν χαλαρό κότσο και ντυνόταν με τα ρούχα που πριν λίγες ώρες είχε βγάλει.

Έβαζε το μπρίκι με τον καφέ στη φωτιά και, αχνιστός όπως ήταν, τον έχυνε στο λευκό ραγισμένο φλιτζάνι και τον άφηνε στο πεζουλάκι, πλάι στη ξυλόσομπα που σιγόκαιγε. Κι όπως ετοιμαζόταν για να φύγει, άκουγε εκείνον να της χτυπά την πόρτα.

Ποτέ δεν άνοιγε την πόρτα μόνος. Ήθελε να τη βλέπει να του ανοίγει, σαν να τον καλωσορίζει κάθε μέρα στο φτωχικό τους, σαν να του λέει με τον τρόπο της ότι τον αγαπά και τον αποδέχεται ακόμη, όσο λίγος κι αν ήταν για εκείνη.

Μόλις του άνοιγε, τη στρίμωχνε στην εξώπορτα και την αγκάλιαζε σφιχτά.
«Θα αργήσω και θα με διώξουν…» του έλεγε και του χαμογελούσε παιχνιδιάρικα.
«Δεν πειράζει, αγάπη μου. Εμείς αγκαλιασμένοι, θα τρώμε έρωτα.» της απαντούσε εκείνος και την έσφιγγε επάνω του τρυφερά.

Δούλευε στη φάμπρικα βάρδια νυχτερινή, πιο καλοπληρωμένη, και αποκαμωμένος έμπαινε σπίτι, έπινε μια γουλιά απ΄ τον καφέ που του είχε ετοιμάσει κι έπεφτε στο κρεβάτι. Πάντα ήθελε λίγη ζάχαρη παραπάνω στον καφέ του. Μα δεν της το έλεγε, μην την στεναχωρέσει.

Έκλεινε τα μάτια και βυθιζόταν σε ύπνο βαθύ. Πάντα κοιμόταν από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού, την καλή. Πάντα κοιμόταν από τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού, τη δική της. Έχωνε την αξύριστη μουσούδα του στο προσκέφαλο και μύριζε το άρωμά της. Και αγαλλιασμένος, ονειρευόταν την παρουσία της.

Ονειρευόταν πώς ήτανε οι δυο τους ακόμη παιδιά, στην ίδια φτωχογειτονιά. Αχώριστοι, παίζανε το ζευγάρι. Μια μέρα τη φίλησε στο μάγουλο και της είπε, «Θα με παντρευτείς;» Ήτανε δεν ήτανε δεκατριών χρονών. Κι εκείνη, βγάζοντας σπίθες απ’ τα μάτια, του είπε «Θα σε παντρευτώ» και χασκογέλασε.

Ζούσε γι' αυτές τις σπίθες των ματιών της. Ζούσε για να τις βλέπει κάθε πρωί να του λένε «Θα αργήσω και θα με διώξουν…», και να του χαμογελάνε παιχνιδιάρικα.
«Δεν πειράζει, αγάπη μου. Εμείς αγκαλιασμένοι, θα τρώμε έρωτα.» να της απαντά με τη σειρά του και να τη σφίγγει επάνω του.

Το όνειρο τέλειωνε και βιαστικά ξυπνούσε, φόραγε καθαρό μπλουζάκι, ξυριζόταν με χλιαρό νερό απ΄το κατσαρολάκι πάνω στη ξυλόσομπα, κι έφευγε. Για την άλλη τη δουλειά του, στο μαγαζί. Το μεροκάματο δεν ήτανε σπουδαίο, αλλά φτιαγμένοι καλοφαγάδες πηγαίνανε για μεσημεριανό κολατσιό και σε κανένα ποτηράκι παραπάνω, του αφήνανε και κατιτίς. Πέρναγε η ώρα, ήτανε και παλικάρι, άντεχε, για να πάει στο νυχτοκάματο ξανά.

Εκείνη, μόλις τελείωνε απ’ τη δουλειά στη φάμπρικα, έτρεχε γρήγορα στην αφεντικίνα της. Μπαλωματού ήτανε, τίποτα σπουδαίο, αλλά πιάνανε τα χέρια της και τα κατάφερνε καλά. Και οι κοντέσες της αφήνανε πότε πότε κατιτίς για να την καλοπιάσουν.
Και μετά, με βήματα βαριά γύρναγε αποκαμωμένη στο φτωχικό τους.

Άνοιγε την πόρτα και μύριζε τον αέρα, μήπως και πιάσει το άρωμα του κορμιού του ακόμη εκεί. Μάταια. Έπαιρνε τον κρύο πια καφέ του κι έπινε την τελευταία γουλιά, ίσα για να ακουμπήσει τα χείλη πάνω εκεί, που είχαν ακουμπήσει πρωτύτερα τα δικά του. Πάντα ήθελε λίγη παραπάνω ζάχαρη στον καφέ, αλλά δεν έριχνε, τον έκανε έτσι για να του αρέσει.

Ξεντυνόταν, έλυνε τα μακριά της μαλλιά και χωνόταν στο κρεβάτι. Πάντα κοιμόταν από την δεξιά πλευρά, την καλή. Εκεί που κοιμόταν κι αυτός. Έβλεπε το σεντόνι ατσαλάκωτο από την πλευρά του και ήξερε πως και σήμερα είχε χωθεί στο προσκεφάλι της να κοιμηθεί.

Κι εκεί, πλανεμένη από τις σκέψεις του, την έπαιρνε ο ύπνος και θυμότανε που ήτανε παιδιά.
«Θα με παντρευτείς;» της είχε πει. Και σπίθες πετάγονταν από τα μάτια του. Τέτοιες σπίθες που έβλεπε ακόμη να πετάγονται, όταν τα πρωινά, τον καλοδεχόταν στο σπιτικό τους. Αν και ήδη έτοιμη, καθυστερούσε επίτηδες, περιμένοντας να ακούσει τον χτύπο της πόρτας, να του ανοίξει, να τη στριμώξει εκεί στην εξώπορτα και να την αγκαλιάσει τρυφερά.
«Θα αργήσω και θα με διώξουν…» του έλεγε και του χαμογελούσε παιχνιδιάρικα.
«Δεν πειράζει, αγάπη μου. Εμείς αγκαλιασμένοι, θα τρώμε έρωτα.» της απαντούσε εκείνος και σπίθες πετάγονταν από τα μάτια του.

Έτσι η ζωή κυλούσε για τους εραστές. Οι μέρες φεύγαν, τα χρόνια περνούσαν, κι εκείνοι ακόμη εκεί, εραστές ερωτευμένοι με την απουσία τους. Ερωτευμένοι με τις σπίθες των ματιών τους. Ερωτευμένοι μες στα όνειρά τους. Δύσκολοι καιροί.

Μια μέρα, εκείνος χτύπησε την πόρτα μα εκείνη δεν απάντησε. Ανήσυχος, άνοιξε και έτρεξε μέσα, για να τη δει ξαπλωμένη απ’ τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού, την καλή, με τα χέρια ανοιγμένα προς το μέρος του.

«Είμαι κουρασμένη» του είπε. «Θα αργήσω και θα με διώξουν…» Και χλωμές σπίθες ξέφυγαν από τα μάτια της, προσμονής.
«Δεν πειράζει, αγάπη μου.» Ήταν σειρά του τώρα. «Εμείς αγκαλιασμένοι, θα τρώμε έρωτα.» Και δακρυσμένες σπίθες έτρεξαν απ’ τα δικά του.

Την αγκάλιασε σφιχτά, κι ας έκαιγε απ’ τον κακό πυρετό. Την έγδυσε τρυφερά, ν’ ακουμπάει το κορμί της πάνω στο δικό του. Να την δροσίζει, να της απαλύνει τον πόνο. Κι έμειναν εκεί, κορμιά αγκαλιασμένα, με τις σπίθες των ματιών τους να ζεσταίνουν τα χέρια, τα χείλη, τα μάγουλα. Κι έμειναν εκεί, σιγοσβήνοντας στον έρωτά τους, οι εραστές, σαν καντηλάκια δίχως λάδι.

Κι έμειναν εκεί, για μέρες πολλές.

Δυο αστυνομικοί χτύπησαν την πόρτα, μα δεν τους άνοιξε κανείς. Την έσπασαν και μπήκαν μέσα. Δυο κορμιά βρήκαν, κουλουριασμένα μεταξύ τους, δεμένα σαν ένα, με κάτι μάτια λαμπερά απ΄τον πυρετό, έτοιμα να πετάξουν σπίθες, και χείλη ζαρωμένα, σαν να δίνουν φιλιά.

Μια γειτόνισσα κρυφοκοίταξε μέσα απ’ την ανοιχτή πόρτα. «Αχ, ανόητοι εραστές … » μουρμούρισε και γύρισε την πλάτη φεύγοντας, μην τύχει και την κολλήσει το κακό.

Δυο ψυχές… ελεύθερες από τα βαριά κορμιά. Και η μέρα έδειχνε περίεργα ηλιόλουστη, σαν από φως απόκοσμο. Και πέρασαν έτσι την αιωνιότητα μαζί.

Και έμειναν στη μνήμη της φτωχογειτονιάς, σαν τους εραστές που στο όνομα του έρωτά τους, ξέφυγαν από τα ανθρώπινα κορμιά και ανυψώθηκαν στο άπαν της αγάπης, εκεί που δεν υπάρχει χρόνος, εκεί που δεν χρειάζεται τροφή… Τρώγοντας έρωτα, για μέρες, μόνο. Αγκαλιασμένοι… απ΄ τη δεξιά πλευρά του κρεβατιού, την καλή.

Χρώματα

2008-01-17T20:15:00.000+02:00

Η ζωή είναι ένας ανάγλυφος χρωματιστός καμβάς.

Κάθε λεπτό, μια καινούρια πινελιά χρώματος μαγικά προστίθεται στη ζωγραφιά μας. Τα χρώματα δεν είναι πολλά, αλλά οι συνδυασμοί τους δημιουργούν άπειρες αποχρώσεις.

Στον πίνακα της ζωής άλλοτε αντικρίζουμε ένα αρμονικό σχέδιο και άλλοτε έναν χαοτικό κόσμο, απαράμιλλης ομορφιάς όμως ο καθένας, κι ας μην αγκαλιάζουμε πάντα το αποτέλεσμα. Άλλοτε σκούρα χρώματα κυριαρχούν και άλλοτε πιο ανοιχτόχρωμα, μέχρι κι αυτά να σκεπαστούν από άλλα πιο φρέσκα.

Το τελευταίο χρώμα πάντα κυριαρχεί στα μάτια μας, μας τραβά τη προσοχή, όμως τα άλλα που βρίσκονται από κάτω, αν και δεν φαίνονται πια, είναι αυτά που δίνουν όγκο στο φαίνεσθαι της στιγμής. Σαν τις εμπειρίες και τα βιώματα, που αν και ξεχασμένα στο χρονοντούλαπο της ψυχής και του νου, τελικά καθοδηγούν ή αποτρέπουν κάθε γενόμενό μας (μήπως τελικά ή μοίρα μας είναι γραμμένη στο παρελθόν μας;)

Η ζωή είναι ένας ανάγλυφος χρωματιστός καμβάς.

Άλλοτε ζωγραφισμένος με νερομπογιές που με τα δάκρια θολώνουν και ξεβάφουν, άλλοτε με κάρβουνο που μέσα στη μονοτονία του όλες οι σκιές αποκτούν υπόσταση, άλλοτε με μαλακά παστέλ που απλώνονται εύκολα και κυριαρχούν στο κάδρο. Άλλοτε πάλι με ανεξίτηλους μαρκαδόρους που αποτυπώνουν καθαρά περιγράμματα και ευθείες, και άλλοτε με τέμπερες και χρώματα λαδιού που ανακατεύονται με το λευκό και κάνουν μύριες αποχρώσεις.

Από μικρή, φτιάχνω έναν μαγικό καμβά και κάθε ξημέρωμα τον ξεκινάω απ’ την αρχή.
Σήμερα λέω να πάρω τις δακτυλομπογιές. Τις θυμάστε τις δακτυλομπογιές; Μ’ αυτές ζωγραφίζαμε παιδιά. Δεν χρειαζόταν τέχνη για να τις χρησιμοποιήσεις, μόνο φαντασία και πείσμα και όλα μπορούσαν να πάρουν μορφή στο λευκό καναβάτσο.

"Τι είναι αυτό το πράσινο στρογγυλό που ζωγραφίζεις;" ρώταγε η μαμά.
"Ο ήλιος", απαντούσα.
"Και γιατί τον έκανες πράσινο;"
"Γιατί έχει θυμώσει που τ’ αστέρια δεν τον παίζουν", απαντούσα.

Έτσι θα ξεκινήσω και σήμερα, με έναν πράσινο ήλιο.

Και μετά, θα βάλω το καφέ, το χρώμα του γόνιμου χώματος, και θα βάψω μια θάλασσα πελώρια. Μια θάλασσα που μέσα της θα έχει χωνέψει όλες τις στεριές του κόσμου. Έτσι, δεν θα χρειάζεται να περπατάω πια, παρά μόνο να λικνίζομαι στα κύματά της.

Μετά θα πάρω το κίτρινο, το φωτεινό των αστεριών, και θα φτιάξω χαμόγελα. Θα τα καβαλάω και θα ταξιδεύω στην απέραντη θάλασσα. Πάντα τα χαμόγελα με έκαναν να ταξιδεύω σε ειρηνικούς ορίζοντες.

Με το μωβ, το παιχνιδιάρικο μα και αυστηρό συνάμα, συχνά ακόμη και πένθιμο, θα γράψω σύννεφα. Γιατί με θυμώνει όταν μου σκεπάζουν τον ήλιο και φέρνουν βροχή. Αλλά θα καβαλάω τα κίτρινα χαμόγελα και θα πετάω πάνω από αυτά. Και τότε θα είμαι χαρούμενη. Θα τα παίρνω στα χέρια μου και θα τα ζυμώνω σε ό,τι σχήμα θέλω. Και γελώντας θα κάνουμε παρέα.

Με το ροζ, του ζαχαρωτού και της καραμέλας, θα ζωγραφίσω τα παραμύθια. Δεν θ’ αναπνέω τίποτα άλλο, μόνο παραμύθια. Συννεφοπερπατώντας θα παίρνω μια βαθιά ανάσα και θα γεμίζω τη ψυχή μου με φιγούρες από άλλες εποχές. Με δράκους, με μάγισσες, με πριγκηπέσες και πήγασους, με κάστρα και νάνους. Και θα τις δείχνω στον ήλιο να χαίρεται κι αυτός.

Μετά θα βρω το μπλε, και θα ζωγραφίσω τον πόνο. Χρήσιμος ο πόνος για να ξυπνάμε στη ζωή, αλλά ως εκεί. Και δεν θα πω άλλο γι’ αυτόν, μα γρήγορα θα διαλέξω το πορτοκαλί του ηλιοβασιλέματος και θα τον ηρεμήσω. Θα δύσει κι αυτός και θα χαθεί μέσα στα άλλα χρώματα. Θα τον καλμάρω και θα τον σκορπίσω την καφετιά μου θάλασσα, βαθιά μέσα της να χαθεί.

Με το κόκκινο, το μεθυστικό του κρασιού, θα πιω στους ανθρώπους. Όλους τους ανθρώπους κόκκινους θα τους κάνω. Άλλους πιο ανακατεμένους με το κίτρινο, άλλους πιο σκούρους μπερδεμένους με το μπλε. Κόκκινοι άνθρωποι, να με ταξιδεύουν στην πλάνη και στην αλήθεια, αρκεί να με ταξιδεύουν. Πολλούς ανθρώπους θα φτιάξω, την οικουμένη όλη.

Μου περίσσεψε το μαύρο, που μέσα του όλα τα ρουφάει και από κάτω του όλα τα κρύβει και όλα τα εξομοιώνει. Με λίγες μαύρες πινελιές θα σχηματίσω την αγάπη. Και θα τη βάλω μέσα στους κόκκινους ανθρώπους. Γιατί όταν ζεσταθεί από τη φωτιά της ανάσας τους, σαν τον μαύρο σίδηρο θα πυρακτωθεί, και με τη σπίθα της θα τους κάψει και θα τους κάνει φωτεινούς και λαμπερούς, σαν τα χαμόγελα.

Και τέλος, με το αναποφάσιστο γκρι θα φτιάξω τη μελαγχολία και θα τη βάλω στο δισάκι μου, στον ώμο να την κουβαλάω. Να με βαραίνει για να θυμάμαι να κατεβαίνω από τα μωβ συννεφάκια. Και όταν με κουράζει, θα την αφήνω πάνω στα κύματα και ελεύθερη και αβαρής θα αρμενίζω στον καμβά μου.

Άμπρα κατάμπρα… και ανοίγω τα μάτια.

Αφηρημένος ο πίνακάς μου και ακατανόητος. ‘Ολα μαζί τα χρώματα και κανένα χώρια. Και το λευκό του καναβάτσου μου όλα πάνω του να τα φοράει.

Η ζωή είναι ένας ανάγλυφος χρωματιστός καμβάς.

Κι εγώ η ονειρόσκονη. Χρυσή και ασημένια, όλα τα λευκά του καναβάτσου να γεμίζω και παιχνιδιάρικα να κρύβομαι πίσω απ’ τον πράσινο ήλιο. Να κάνω παρέα στα κίτρινα χαμόγελα και να χώνομαι ανάμεσα στους κόκκινους ανθρώπους. Να αρμενίζω στα μωβ συννεφάκια και να κολυμπώ στα πιο βαθιά νερά της καφετιάς μου θάλασσας. Παντού να χωράω και παντού να ανήκω.

Η ζωή είναι ένας ανάγλυφος χρωματιστός καμβάς.

Αρκεί να μην ξεχνάς να είσαι κι εσύ μέσα σ’ αυτόν. Ζωγραφιά κι εσύ, να πασπαλίζεις με τη λάμψη σου το μαγικό αποτέλεσμα, ονειρόσκονη στα μάτια, κι όχι απόμακρος θεατής και κριτικός του.

Η ζωή είναι ένας ανάγλυφος χρωματιστός καμβάς.

Κι εκεί που άρχισα, τελειώνω…

Συναίσθημα vs Λογικής

2008-01-16T00:19:00.000+02:00

Γλυκιά Μενεξεδιά, σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση-πρόκληση.

«Συναίσθημα vs Λογικής: σε ποιά πλευρά του ποταμού κατοικώ αλλά και 5 + 5 πράγματα, που εμπιστεύομαι από το ημισφαίριο του συναισθήματος κι εκείνο της λογικής».

Η ζωή είναι ένα ποτάμι που άλλοτε κυλά γρήγορα και ορμητικά και άλλοτε κοντοστέκεται και μας κοιτάζει. Κάθε επιλογή ή σκέψη μας, συμβάλλει στην ορμή του ποταμού. Αυτό το ίδιο ποτάμι, άλλοτε το τροφοδοτούμε από την όχθη της λογικής και άλλοτε του συναισθήματος. Κάθε πετραδάκι που πετάμε, σ’ αυτό καταλήγει, από κάθε αντίπερα όχθη.

Συναίσθημα και Λογική. Η κάθε πλευρά ασύνδετη, δεν συναντιέται με την άλλη. Από την καθεμιά, το ίδιο ποτάμι βλέπεις. Κι εμείς να κολυμπάμε μέσα του μη ξέροντας πού να πιάσουμε στεριά. Μια βρισκόμαστε από δω και μια από κει, άλλοτε ναυαγοί και άλλοτε τιμονιέρηδες… Αλλά τελικά, τα ρεύματα πού οδηγούν;

Λέω να ανασκαλέψω λίγο τα πιστεύω μου σήμερα…

Τιμονιέρης η λογική, προστάζει:
Να επιλέγω μόνο ό,τι με πάει μπροστά. Σε όλα τα άλλα, να γυρνώ την πλάτη.
Οι ευκαιρίες στη ζωή είναι λίγες και μόνο αν είμαι σε εγρήγορση θα τις διακρίνω.
Επιτρέπεται να κάνω λάθη, αρκεί να μαθαίνω από αυτά και να μην τα επαναλαμβάνω.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάτι να μου διδάξουν.
Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει, αν δεν του το επιτρέψω.

Αλλαγή τώρα. Το συναίσθημα μου κλείνει το μάτι και μου θυμίζει:
Εάν χρειαστεί να πετάξω, θα βγάλω φτερά. Γιατί όλα μπορώ να τα κάνω εάν μπορώ να τα φανταστώ και να τα πιστέψω.
Αν η ζωή μου δώσει λεμόνια, θα φτιάξω λεμονάδα και θα πιω στην υγειά της. Πάντα υπάρχει λόγος να χαμογελώ.
Όταν η ψυχή μου πονά, το κορμί μου αρρωσταίνει. Το άγγιγμα όμως καταπραΰνει τον πόνο, και το κλάμα τη θλίψη.
Δεν πειράζει να συννεφοπερπατώ όταν είμαι ερωτευμένη. Και όταν δύει ο έρωτας, ας ξεμένω καμιά φορά στα σύννεφα γιατί δεν θέλω να κατέβω.
Χρήσιμες οι διαδρομές στην παράνοια, γιατί αυτές τις μικρές ώρες που συναντιέμαι με τον εαυτό μου, ο χρόνος παγώνει και χωρίς να λαχανιάζω αφουγκράζομαι την ανάσα του.

Αυτή τη φορά λέω να ρίξω «λευκό».

Συναίσθημα vs Λογικής, σημειώσατε αποτέλεσμα άγνωστο…

Adonio, Ψουξ, Vassia, Raslowbap, Monsteraki… Καλή τύχη!

...

Αλλά πάλι, ο νους όλα τα δημιουργεί, όλα τα υπονομεύει, όλα τα καταργεί και όλα τα υλοποιεί. Όλα τα αντέχει και όλα τα ισοπεδώνει, με την ίδια πάντα ευκολία.

Αλλά μήπως και το πάθος, το ίδιο δεν κάνει;

Σκηνοθετικές απόπειρες

2008-01-10T01:20:00.001+02:00

Θέλω να γίνεις ο ιππότης μου.

Να καβαλήσεις το φτερωτό άσπρο σου άλογο και να ταξιδέψεις μέρες πολλές με μόνη πυξίδα τους χτύπους της καρδιάς σου.

Nα διασχίσεις όλα τα ποτάμια που μας χωρίζουν κι όταν θα νιώθεις τον άνεμο να σε παγώνει, να ζεσταίνεσαι μέσα στο φως των ματιών μας.

Θέλω να θυμάσαι τον αναστεναγμό μου όταν με κρατάς και όλα τα εμπόδια να τα ξεπεράσεις. Να βρίσκεις την ανάσα σου κόντρα στη βροχή και να πετάς πάνω από τα σύννεφα, κι ας καίγεσαι από τον ήλιο.

Θέλω ν’ αντέξεις λίγο ακόμα για να φτάσεις σ’ εμένα.

Κι όταν η ώρα πλησιάζει, εγώ να κοντοστέκομαι στο πιο ψηλό σημείο του πύργου και με γυρισμένη την πλάτη στον ορίζοντα να χτενίζω τις πλεξούδες μου.

Να μην χρειάζεται να βλέπω. Ο αγέρας να μου θυμίσει το άρωμά σου και να κατέβω τα σκαλοπάτια τρέχοντας για να σε συναντήσω.

Στο ημίφως να ανταμωθούμε και τραγουδώντας να μείνουμε αγκαλιασμένοι μέχρι το τέλος της αιωνιότητας.

Εμπρός λοιπόν καλό μου ολόλευκο σεντόνι, μεταμορφώσου και πήγαινέ με σε άλλα μέρη.

Μαλακό μου κρεβάτι αναστηλώσου και σήκωσέ με ψηλά να βλέπω τον νυχτερινό ουρανό.

Πουπουλένιο μου μαξιλάρι αγκάλιασε το μουδιασμένο μου μυαλό κι άσε με κλείνοντας τα μάτια να ξεκουράσω τις σκέψεις μου.

Και για όλα τ’ άλλα, ας φροντίσει η ψυχή μου.

Κι ας γίνω και σήμερα η κοιμωμένη σκηνοθέτης μιας ακόμη εμπορικής αποτυχίας.

Στην αναζήτηση της ψυχικής ευεξίας, ίσως και όλα να επιτρέπονται.

Καληνύχτα.
Όνειρα γλυκά και μαγεμένα.

Ένα αστείο κορίτσι

2008-01-06T18:30:00.000+02:00

Είμαι ένα αστείο κορίτσι. Το ωραιότερο κομπλιμέντο που άκουσα ποτέ. Κοκκίνισα, γέλασα δυνατά και είπα μόνο ευχαριστώ.

Είμαι ένα αστείο κορίτσι, που συχνά γράφοντας περιπλανιέται στους δρόμους της μελαγχολίας, επιβεβαιώνοντας έτσι την αξία του γέλιου μέσα από την απουσία του. Και αφήνει τον εαυτό αυτό να ζει μόνον εδώ…

Και ο εαυτός αυτός, που βρίσκει καταφύγιο σε αυτές τις σελίδες και αρμενίζει ελεύθερα, δημιουργεί θλιμμένες ιστορίες και τραγικές παραστάσεις, δραματοποιεί την καθημερινότητα και λυτρώνεται βρίσκοντας τις ισορροπίες του.

Γλυκιά μου μελαγχολία, που κρύβεσαι όλη μέρα και παίρνεις μορφή μόνο στις άσπρες τούτες λέξεις, σ’ ευχαριστώ. Που είσαι τόσο διακριτική. Που εμφανίζεσαι τις μικρές ώρες μόνο και τις άλλες απλά χάνεις την υπόστασή σου.

Γελάω, γελάω συχνά… Και κλαίω λίγο, πολύ λίγο. Γιατί είμαι ένα αστείο κορίτσι.

Πόσες πλευρές έχει μια ανθρώπινη υπόσταση; Όσους μήνες ο χρόνος, όσες μέρες η εβδομάδα, όσα λεπτά η ώρα; Τόσες μορφές έχουμε κι εμείς.

Είμαι ένα αστείο κορίτσι με τρεισήμισι εκατοντάδες διαφορετικούς τρόπους να χαμογελώ. Να χαμογελώ και στα εύκολα και στα δύσκολα. Γιατί η μελαγχολία δεν είναι παρά ένα χαμόγελο στις δυσκολίες. Αντεστραμμένο, ναι…. Μα σαρδόνιο και αυτοσαρκαστικό… Μια μικρή παύση μέχρι να αλλάξουν μορφή τα χείλη, να κοιτάξουν πάλι προς τον ουρανό, να βρει δύναμη η φωνή για να έρθει το γέλιο πάλι πιο γάργαρο και καθαρό.

Είμαι ένα αστείο κορίτσι που βάζει τη ζωή μπροστά, τροχονόμο να οδηγεί τα βήματα.

Γλυκιά μελαγχολία, απόλαυσε το σουλάτσο σου, σε απελευθερώνω και πάλι εδώ…

Και κρατώ το γέλιο για την αληθινή ζωή. Έτσι, για να είμαι σίγουρη ότι δεν θα μου τελειώσει.

Γιατί είμαι ένα αστείο κορίτσι…

Φεύγω

2007-12-21T23:29:00.001+02:00

Επιτέλους φεύγω.

Θα πάρω τα βουνά.

Θα σκαρφαλώσω σε μια βουνοκορφή και θ’ ατενίζω τον ουρανό.

Θα απομονώσω τους ήχους της πόλης και θα επιτρέψω μόνο στον άνεμο να μου χαϊδεύει τ’ αυτιά.

Θα βγάλω το χοντρό μου πανωφόρι και θα αφήσω το κρύο να περονιάσει όλα μου τα κόκαλα.

Κι όταν η συνείδηση του «πρέπει» μουδιάσει από την παγωνιά, θα αναπολήσω τα πεπραγμένα του χρόνου.

Θα θυμηθώ ότι είμαι ακόμη άνθρωπος κι αξίζω όσο τα δέντρα και τα άστρα.

Και τότε, θα πλέξω παραμύθια για τον καινούριο χρόνο που έρχεται.

Συννεφοπερπατώντας, θα βρω το δρόμο για το καταφύγιο των ονείρων.

Θα αφήσω τη ψυχή μου ελεύθερη, πετώντας να βρει τον προορισμό της.

Σε μια βουνοκορφή, θα ξαναγγεννηθώ.

Και μετά, θα επιστρέψω στη νέα μου πραγματικότητα.

Σύντομα, πολύ σύντομα θα ξαναβρεθούμε. Λίγες μέρες θα είναι μόνο…

Μέχρι τότε, να είστε όλοι καλά.

Στίχοι λυπημένοι

2007-12-21T22:49:00.000+02:00

Adonio, σε ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Μα θα μείνω κι εγώ στα τραγούδια που με κάνουν να μελαγχολώ. Γιατί αυτές τις ώρες της μελαγχολίας, οι στίχοι έχουν μεγαλύτερη αξία και οι μελωδίες κυλούν πιο βαθιά μέσα μου.

Τρία ελληνικά και τρία ξένα τραγούδια γράφω και μαζί τους στίχους που αγαπώ από αυτά. Είναι και άλλα πολλά, αλλά θα ακολουθήσω το feeling της στιγμής…

Με η σειρά μου προσκαλώ pike, roadartist και raslowbap...

Ο Προσκυνητής (Αλκίνοος Ιωαννίδης)

Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή

Κάποιος είπε πως η αγάπη σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά

Το παλιό μου παλτό (Χρήστος Δάντης)

Έχω πέσει και κλαίω στο παλιό μου παλτό
που το είχα ξεχάσει στο πατάρι κλειστό

Πόσες κρύες στιγμές στη καρδιά μου ζεστές
μέσα στο σινεμά και στους δρόμους μετά
μου 'μαθε τα ταξίδια να αλητεύω εν ψυχρώ
να περνάω καλά και με χάλια καιρό
το παλιό μου παλτό

Πώς περάσαν τα χρόνια τι είναι αυτά που φορώ
ποιο σατέν ποιο μετάξι θα με βγάλει χορό
το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε σένα
να προσέχεις μικρή μου γιατί μοιάζει σ' εμένα

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω (Λαθρεπιβάτες)

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω
Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω
Φταίει η ζωή που είναι μικρή

Φτιασίδι ερωτικό
που θα φοράει το αύριο
Στις πιάτσες της βροχής
που θα πουλιέται Σάββατο

Ironic (Alanis Morissette)

It's a traffic jam when you're already late
It's a no-smoking sign on your cigarette break
It's like ten thousand spoons when all you need is a knife
It's meeting the man of my dreams
And then meeting his beautiful wife

And isn't it ironic... don't you think
A little too ironic... and yeah I really do think...

Well life has a funny way of sneaking up on you
When you think everything's okay and everything's going right
And life has a funny way
of helping you out when You think everything's gone wrong
and everything blows up In your face

Imagine (John Lennon)

Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people Living for today

You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

Don't Speak (No Doubt)

Our memories
Well, they can be inviting
But some are altogether Mighty frightening
As we die, both you and I
With my head in my hands I sit and cry

Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts
Don't speak I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts

Γενέθλια: με πινακίδες νέον θα ντύσω τα όνειρά μου

2007-12-16T16:56:00.000+02:00

Τριάντα αργύρια χάρισα στο χρόνο για να προσπεράσει
τη μέρα τούτη. Κι αυτός δεν δέχτηκε την προδοσία. Μου χαμογέλασε λοξά και μου έκλεισε το μάτι. Ακούραστος ο χρόνος και σατράπης, δεν κάνει λάθη στο μέτρημα ποτέ.

Τριάντα χρόνια κλείνω σήμερα, ζωής. Μα σήμερα, δεν με πειράζει.

Δεν με φοβίζει σήμερα ο χρόνος. Δεν με φοβίζουν οι ευχές, δεν με φοβίζουν τα κεράκια. Γελάω...

Κι ας βρήκα σήμερα την πρώτη άσπρη τρίχα στα μαλλιά μου, δεν με πειράζει. Τα βάφω, έτσι κι αλλιώς. Θα μου ξέφυγε μάλλον στη βαφή.

Έτσι θα κάνω από εδώ και πέρα.

Θα βάφω όσα ξεβάφουν, και θα τα βάφω με χρώματα έντονα και ζωηρά. Με παιδικούς ανεξίτηλους μαρκαδόρους θα χρωματίζω τα όνειρα και θα υπογράφω την πραγματικότητα. Με νέον πινακίδες θα αναρτήσω στην καθημερινότητα τα θέλω μου, για να αναβοσβήνουν και να μην ξεχνιούνται. Σαν φάρος να με οδηγούν στη ζωή μέχρι να τα κατακτήσω. Και ο χρόνος θα κυλά, αλλά θα μ’ αρέσει.

Ένα κουτί ανεξίτηλους μαρκαδόρους κάνω δώρο φέτος στον εαυτό μου. Τέρμα πια οι νερομπογιές που ξεπλένονται εύκολα με δάκρια. Δεν θέλω πια τα χρώματα της ζωής μου να ξεθωριάζουν, οι στιγμές μου να κιτρινίζουν και να θολώνουν. Όχι, τέρμα και στα παστέλ.

Θα βάψω με φούξια χρώμα στο κούτελο το 30 και θα πορεύομαι με το μέτωπο ψηλά. Τέρμα οι κρίσεις ηλικίας…

Και γιατί όχι; Mπορεί να βάψω και μια τούφα απ’ τα μαλλιά μου. Ναι ναι, φούξια! Έτσι, για να είμαι σίγουρη πως ακόμη ξεχωρίζω …

Χρόνια μου αληθινά, χρωματιστά και έντονα. Χρόνια μου φούξια!

Φιλοξενώντας έναν στοχαστή

2007-12-13T10:52:00.000+02:00

γραμμένο από

έναν λάτρη του γυναικείου φύλου
και πιστό συμπορευτή στη ζωή

Θα έρθει η μέρα που,
αφού θα έχουμε υποτάξει
το διάστημα,
τους ανέμους,
τις παλίρροιες
και τη βαρύτητα,
θα υποτάξουμε για χάρη της ψυχής του ανθρώπου
τις αδιερεύνητες δυνάμεις της αγάπης.
Κι εκείνη τη μέρα,
για δεύτερη φορά
στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους,
θα έχουμε ανακαλύψει τη ΦΩΤΙΑ.

Θεομηνίες

2007-12-11T21:51:00.000+02:00

(αφιερωμένο στους εκάστοτε άνωθεν)

Κάψτε τα όλα… Στην πυρά!
Εγώ θα αντέχω. Θα σβήνω τις φλόγες με το πείσμα μου και θα γεννιέμαι κάθε μέρα πιο λαμπερή.

Βροντήξτε τα όλα...
Οι καταιγίδες με κάνουν δυνατή. Ρουφάω τη δύναμη των κεραυνών και παίζω κρυφτό με την αντάρα. Ποτέ δεν κρύβομαι εγώ. Πάντα τα «φυλάω» και σώζομαι από τους κρυμμένους.

Σπάστε τα όλα…
Δεν είμαι φτιαγμένη από γυαλί, να γίνομαι χίλια κομμάτια στα καμώματά σας.

Σκίστε τα όλα…
Το αίμα μου καίει και κλείνει όλες οι πληγές. Ουλές δεν μένουν, το δέρμα μου είναι σκληρό. Και το μυαλό μου πάντα προσαρμόζεται.

Σβήστε τα όλα…
Η μνήμη μου είναι επιλεκτική. Θυμάμαι μόνο τα καλά. Τα άλλα τα ξεχνώ… Τα άλλα; Ποιά άλλα;

Φάτε τα όλα…
Δεν θα πεινάσω εγώ. Με τα όνειρα τρέφομαι, και όχι με τις προσδοκίες. Μόνο η φαντασία μου μπορεί να με απογοητεύσει.

Διαλέξτε ελεύθερα…
Δεν θα παρεξηγηθώ. Στο «α μπε μπα μπλομ» ποτέ δεν ήμουνα καλή. Αλλά όταν στρίψετε το νόμισμα, η τύχη είναι με το μέρος μου.

Λιθοβολήστε μας…
Γελάω, σαν να παίζουμε χιονοπόλεμο τον κρύο χειμώνα.

Ποδοπατήστε με άνεση τα κορμιά μας, δεν πειράζει...
Έχω μάθει να αναπνέω, όσα βάρη και να πλακώνουν την ψυχή μου. Και μετά να ξυπνώ χαμογελαστή, σαν μεθυσμένη από το οξυγόνο.

Σας προκαλώ…
Εγώ θα επιβιώνω. Για τους άλλους, δεν ξέρω αν θ’ αντέξουν…

Πιστά δική σας,
Μια μαριονέτα.

Μέθυσα κι απόψε

2007-12-08T00:46:00.000+02:00

(απαντώντας με μεθυσμένα λόγια στην πρόσκληση του Adonio)

Κάθε μέρα είμαι μεθυσμένη.

Μεθώ με τους ανθρώπους. Με τις μορφές τους, τις ιδιαιτερότητές τους, τα μυστικά τους.

Με μεθά κάθε προσπάθεια να αποχαρακτηρίσω τις κινήσεις τους, να δω μέσα στο μυαλό τους. Με μεθούν οι σκέψεις τους, αυτές που δεν ξέρω και μαντεύω. Τι ονειρεύονται, γιατί γελούν λοξά, γιατί γουρλώνουν τα μάτια διαβάζοντας την εφημερίδα, γιατί σοβαρεύουν απότομα μιλώντας στο τηλέφωνο, σε ποιά σύννεφα περπατούν όταν αγναντεύουν το σκοτάδι απ΄ το παράθυρο του μετρό.

Μεθυστικές υπάρξεις οι άνθρωποι. Όλοι τους.

Οι κυρίες που περπατούν γρήγορα στο δρόμο για να προλάβουν τα ψώνια της ημέρας, οι κουστουμαρισμένοι άντρες με τους χαρτοφύλακες στο χέρι που δεν τους φτάνουν τα λεπτά και οι ώρες, οι όμορφες έφηβες στα δρομάκια του κέντρου που κοιτούν τις βιτρίνες με μάτια αχόρταγα, οι νταήδες της πόλης που φτύνουν στο πεζοδρόμιο επιδεικτικά, τα παιδιά που κλαίνε και όταν τους γελάς κρύβονται πίσω απ΄ το φουστάνι της μαμάς, οι μοιραίες της πλάσης που αφήνουν το άρωμά τους περνώντας δίπλα σου και το μυρίζεις ακόμη τετράγωνα μακριά, οι τσαμπουκαλήδες με τα κόκκινα μάγουλα όταν θυμώνουν, οι οδηγοί που κορνάρουν για να τους ακούσει η οικουμένη όλη.

Χαζεύω με τους ανθρώπους. Ζαλίζομαι στον απόηχό τους.

Μεθώ με τη βουβή παράσταση που ανεβαίνει στην πόλη τούτη. Κι εγώ να μην παίζω, να είμαι θεατής και να αποκρυπτογραφώ «τι θέλει να πει ο ποιητής» σε κάθε κίνηση και εικόνα. Και μετά, να παίρνω το ρόλο του υποβολέα στον μυαλό μου και να κάνω σενάρια για όσα παρακολουθώ, να φαντάζομαι για κάθε άνθρωπο πού μένει, τι φοράει τις νύχτες όταν ξαπλώνει, ποιόν πάει να συναντήσει, πόσοι του τηλεφωνούν την ημέρα της γιορτής του.

Με υπνωτίζουν οι σκιές των ανθρώπων, αυτή η απατηλή επιβεβαίωση της ύπαρξης μας.

Με παρασύρουν οι ανάσες τους, τα καρδιοχτύπια τους, ο φόβος που οσφραίνομαι όταν τους προσπερνώ, η άνεση που έχουν κάποιοι άλλοι, τα χρώματα της αύρας τους, οι εσωτερικοί τους διχασμοί. Με μεθά ο τρόπος που φτερνίζονται, που αντιδρούν στη σιωπή, που κλαίνε στο θάνατο, που αγαλλιάζουν στην αγκαλιά, που αντιστέκονται στη θλίψη, που παραδίνονται στην ευτυχία, που χαϊδεύουν, που αγανακτούν.

Με μεθά να παραβιάζω αυτή τη «νοητή φουσκάλα» που περιβάλλει τον καθένα μας και να τρυπώνω στις πιο μύχιες σκέψεις τους, στα πιο δειλά συναισθήματα, στα πιο κρυμμένα εγώ και πιο μακρινά θέλω. Και μετά, να πλάθω ιστορίες.

Από μακριά, να τους παρακολουθώ και να τους μαθαίνω.
Για να καταλήξω κάθε φορά στο ίδιο συμπέρασμα.

Μόνο οι άνθρωποι δεν θα πάψουν ποτέ να με εκπλήσσουν.

Μεθώ με τους ανθρώπους…

Τατουάζ στη ψυχή

2007-12-05T23:26:00.000+02:00

Τον σεβόταν. Ναι, πάνω απ’ όλα τον σεβόταν. Υπήρξε δάσκαλος και γητευτής της από κοριτσάκι.

Κάθε πρωί του έφτιαχνε καφέ και τον φιλούσε καρτερικά στο μέτωπο. Έσκυβε και ευλαβικά σαν σε ιεροτελεστία τον ακουμπούσε στο σημείο της ενόρασης, λες και προσπαθούσε να δει τι έχει μέσα στο μυαλό του. Ένα φιλί, το μόνο άγγιγμα, αυτό το φιλί. Στο μέτωπο.

Εκείνος την αγνοούσε. Την αγνοούσε κάθε πρωί. Έπινε τον καφέ του και έπεφτε με τα μούτρα στη γραφή. Μόνο εκεί ξεχνιόταν, μόνο για εκεί ζούσε. Όλα τα άλλα δεν είχαν σημασία, από εκείνη τη μέρα γενεθλίων του που καθηλώθηκε στην τροχήλατη καρέκλα. Δεν ένιωθε τον εαυτό του άντρα από καιρό. Μόνο στα γραπτά του ξεχνιόταν και μονολογώντας παραληρούσε για τον έρωτα, για τα φιλιά, για τα πάθη και τον κάματο των κορμιών. Δεν ήταν τίποτα, μηχανικά τα έκανε όλα, όσα μπορούσε πια να κάνει. Δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, δεν ζούσε. Μόνο έγραφε… Πότε πότε τον έπαιρνε ο ύπνος πάνω σε μια κόλλα χαρτί, άλλοτε λευκή, συνήθως μουτζουρωμένη ή με ασυναρτησίες. Έγραφε για να θυμάται, και ζούσε σε ό,τι έγραφε.

Εκείνη πάλι, τον ένιωθε σε όλο το σπίτι. Έκανε τις δουλειές της και μετά καθόταν δίπλα στο τζάκι διαβάζοντας τα βιβλία του για την αγάπη. Έτσι πίστευε πως τον είχε ακόμη δικό της. Γιατί οι δυο φράσεις που αντάλλασαν πια τη μέρα δεν ήταν αρκετές: «Ο καφές σου, αγάπη μου» και ένα φιλί στο μέτωπο… και «Καληνύχτα, μωρό μου» κι άλλο ένα... Διάβαζε, σαν εκεί μέσα να αιχμαλώτιζε την καρδιά του που κάποτε ήταν ακόμη ανοιχτή γι’ αυτήν. Και το κορμί του, που ακόμη το ποθούσε.

Και όταν έκλεινε τα μάτια, όταν πήγαινε στο διπλό κρεβάτι και άκουγε από το διπλανό δωμάτιο τις μουτζουρωμένες κόλλες να τσαλακώνονται και να πετιούνται σ το καλάθι, ένα πράγμα σκεφτόταν. Πώς θα μπορούσε να του δώσει την έμπνευση, να τον κάνει εραστή ξανά. Σκεφτόταν μόνο, τα δυο χείλη πάνω στην κοιλιά της, βασανιστικά να ταξιδεύουν στο κάτασπρό της δέρμα, να λιγώνουν πυρακτωμένα από την ηδονή μέχρι να φτάσουν στο δώρο της για τα γενέθλιά του εκείνο το βράδυ, το δώρο της που δεν θα έβλεπε ποτέ: Με ανεξίτηλο μελάνι γραμμένο το όνομά του πάνω στο κορμί της.

Αλλά έτσι είναι και η ζωή… Σε σημαδεύει στα πιο απόκρυφά σου μέρη για να σου προσφέρει τόσο λίγα… Κι εσύ να μένεις εκεί, μ’ ένα φιλί στο μέτωπο, ταγμένη να ξεχνάς όλα τα ποθημένα…

Μαστορέματα αυστηρώς ακατάλληλα

2007-12-05T00:53:00.000+02:00

Άνοιξα την πόρτα για να μπω στο γραφείο και έπεσα επάνω σου. Κυριολεκτικά προσγειώθηκα στα χέρια σου. Με κοίταξες στα μάτια. Αμηχανία.
«Καλημέρα» μου είπες γελώντας.
«Καλημέρα» είπα κι εγώ και ξέχασα να ανασάνω.

Χάθηκα στο βλέμμα σου.

Μετά από ώρα σε πλησίασα.
«Καφεδάκι;» είπα.
«Ναι, σ' ευχαριστώ.»
Μια κουβέντα, το ίδιο βλέμμα, ένα λοξό χαμόγελο και το όνομά σου, αυτό του κατακτητή, να ακούγεται από τους άλλους τεχνίτες...

Χάθηκα στο όνομά σου.

Ανεβοκατέβαινες τις σκάλες κουβαλώντας τα ξύλα. Με κοίταζες κάθε φορά που περνούσες από το γραφείο μου, μια κλεφτή ματιά, ίσα για να την αφουγκραστώ και να σηκώσω τα μάτια από το πληκτρολόγιο. Και ώσπου να σηκώσω το κεφάλι, είχες φύγει ξανά και ξανά.

Χάθηκα στον απόηχο της κίνησής σου.

Δεν ξέρω τίποτα άλλο για σένα… Το βλέμμα σου, το όνομά σου και τον ήχο που κάνουν τα αθλητικά σου παπούτσια ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας τις μαρμάρινες σκάλες.
Κολασμένα μπράτσα, δυνατά πόδια, σμιλεμένους κοιλιακούς μέσα από τη μπλούζα που ανασηκωνόταν τυχαία σε κάθε κίνηση της δουλειάς σου, όχι, δεν είμαι σίγουρη πως είχες. Δεν είδα, δεν πρόσεξα. Εγκλωβίστηκα στο βλέμμα σου.

Ζαλίστηκα σε ένα ζευγάρι σκούρα μάτια, σκοτεινά και φωτεινά μαζί - πώς γίνεται άραγε αυτό; Φλύαρα μάτια, παιχνιδιάρικα αλλά και μυστηριώδη. Γατίσια μάτια αλλά και μικρού παιδιού. Μάτια δίχως ηλικία, δίχως όρια και περιορισμούς. Μάτια που κοιτούν ευθεία, που δεν σηκώνουν αντιρρήσεις, που διεκδικούν, μάτια κατακτητή.

Αργά το απόγευμα σε ξαναείδα.
«Φεύγεις;» σε ρώτησα.
«Δυστυχώς.» μου απάντησες.
Με κοίταξες και πάγωσε ο χρόνος. Όταν ξεθόλωσε το μυαλό μου, είχες κλείσει την πόρτα πίσω σου. Κι έμεινα να κοιτάω την κλειστή πόρτα και να βλέπω το βλέμμα σου, να ακούω το όνομά σου και να φαντάζομαι τα γρήγορα βήματά σου.

Και μετά ξανά μπροστά στο πληκτρολόγιο… Deponάκι για τη ζαλάδα και εργασιοθεραπεία.

Αχ, μαστορέματα που θα κάναμε μαζί…
Προς το παρόν... DIY!

Αγαπημένε Αϊ Βασίλη: κι ο άγιος, φοβέρα θέλει

2007-12-01T18:43:00.000+02:00

Αγαπημένε Άγιε μου Βασίλη,

Σου στέλνω ένα γράμμα νωρίς φέτος, γιατί αν και ο χρόνος δεν έχει ακόμη τελειώσει εγώ νιώθω ήδη κουρασμένη απ’ αυτόν.

Στο στέλνω στην ίδια διεύθυνση όπως κάθε χρόνο, σε κόκκινο χαρτί γραμμένο με γράμματα λευκά, έτσι όπως σου αρέσει. Με σοκολατένια φιλιά να στολίζουν τον φάκελο και με χρυσή κορδέλα τυλιγμένο, αρωματισμένο με κανέλα και πασπαλισμένο με χιόνι από βανίλια.

Επικαλούμαι την καλοσύνη που συνοδεύει την πολλά υποσχόμενη κόκκινη στολή σου και σου φωνάζω «τα θέλω όλα πίσω»… Γιατί, χαμογελαστέ απρομάλλη μου παππούλη, κάπου μπερδεύτηκες φέτος. Και δεν μου έφερες την ευτυχία που ζήτησα, μόνο σκοτούρες και σεκλέτια. Και δεν μου άφησες την ευτυχία που είχα, μόνο την πήρες πίσω. Κι εγώ θέλω να τα ‘χουμε καλά του χρόνου. Γιατί φέτος σου έχω θυμώσει. Και σου έχω θυμώσει πολύ.

Κι αν πάλι έχεις κάτι καλό περίσσευμα, δεν θα πω όχι, αλλά ζητώ πρωτίστως τα κεκτημένα και χαμένα από αυτή τη δύσκολη χρονιά. Γιατί δούλεψα γι’ αυτά και γιατί τ’ αξίζω…

Και αν και είμαι συνήθως καλό παιδάκι, σήμερα μπορεί να σου φανώ κακό, αχάριστο και ξινισμένο. Αλλά και ο άγιος, φοβέρα θέλει…

Και αν δεν τα καταφέρουμε και πάλι, θα σου θυμώσω ακόμη πιο πολύ. Και δεν θα σε κεράσω γαλατάκι και μπισκότα, και θα ξεχάσω και αναμμένο το τζάκι τη νύχτα στο τελείωμα του χρόνου.

Σου κάνω λοιπόν παραγγελιά, έτσι για να εξηγούμαστε.

Η φαντασμένη Καρπουζένια σου με τα κουκούτσια της

Υ.Γ. 1 Αν μπορείς να πάρεις πίσω και τα τρία παραπανίσια κιλά, αν και ξέρω ότι και γι’ αυτά δούλεψα πολύ και τα αξίζω, να σου στείλω κι ένα φιλί ακόμα.

Υ.Γ.2 Χαιρετισμούς στην κυρία σου.

Χάντρες

2007-12-01T15:45:00.000+02:00

Χάντρες τα μάτια σου, γαλάζιες φωτεινές
σαν με κοιτούν μου κόβουν την ανάσα.
Χάντρες τα μάτια σου, πράσινες αινιγματικές
σαν με κοιτούν μου κόβουν την ανάσα.
Χάντρες τα μάτια σου, καφετιές διαπεραστικές
σαν με κοιτούν μου κόβουν την ανάσα.
Χάντρες τα μάτια σου, μαύρες σκοτεινές
σαν με κοιτούν μου κόβουν τη ανάσα.

Χάντρες τα δάκριά σας, διάφανες ζεστές
σαν τις κοιτώ ξεμένω από ανάσα.

Χάντρες… μην με κοιτάτε πια
σε κομμάτια χάντρες η ψυχή μου ράγισε.

Το "ψώνιο" μέσα μου

2007-11-22T01:15:00.000+02:00

Μετά από πρόσκληση του Adonio για το πού θα ήθελα να δω το "ονοματάκι" μου γραμμένο, έβγαλα τα απωθημένα μου!
Adonio σ' ευχαριστώ, ήταν πραγματικά απολαυστική η διαδικασία. Aρκεί να μην μας πάνε μέσα για παραβίαση των copyrights!
Ιδού...

Σαν κοριτσάκι κι εγώ που περιμένω τον πρίγκηπα

Επηρεασμένη από τα παιδικά μου χρόνια

Για να είμαι και στο πνεύμα των ημερών

Αδυναμίες

Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μας

Να λύνουμε και τα προβλήματα της καθημερινότητας

Ε, αφού πάει με όλα

Υπάρχει και η ερωτική μας φύση

Πάντα ήθελα να το πω κι εγώ

Είμαι και φύσει αντιδραστική

Μενεξεδιά, Ψουξ, Raslowbap, Pike, Vassia, Oh fuck it!... και όσοι άλλοι.
Δοκιμάστε το κι εσείς!!!

Άγγελοι με μαύρα ρούχα

2007-11-19T21:08:00.000+02:00

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω έτσι.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω στο χωράφι με τα μνήματα.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω ζωντανή νεκρή σε έναν ατέλειωτο αποχαιρετισμό.

Άνθρωποι, τόσοι άνθρωποι, λιτανεία γύρω από τα μάρμαρα, ομπρέλες να κρατούν στεγνά τα πρόσωπα από τη βροχή, κι όμως βρεγμένα τα πρόσωπα απ’ τα δάκρυα. Κι αυτό το μαύρο κρεβάτι… Κράτησες την ανάσα σου, σε είδα, και μετά η σιωπή.

Καρδιά μου, πες γεια στη μανούλα και άσε τα δάκρια να κυλήσουν. Ούρλιαξε και βγάλε τον πόνο απ’ τα πνευμόνια σου, μην τον κρατάς. Ταπείνωσε αυτή την αξιοπρέπεια που σε συντροφεύει χρόνια τώρα και άσε τη ψυχούλα σου ελεύθερη.

Αγάπη μου, περπάτησα κι εγώ στα χώματα που περπατάς εσύ τώρα. Σε νιώθω… Ξέρω πως είναι τα μάτια να ‘ναι κόκκινα απ’ το κλάμα… Αλλά το χιονισμένο βλέμμα σου, χλωμό σαν το πρόσωπό σου, δεν άντεξα να το βλέπω.

Ψυχή μου, είναι βαρύ το ξέρω, μα θα περάσει όπως κι όλα τ’ άλλα. Το πρόσωπό της είναι ζωγραφισμένο στο κορμί σου και το αίμα της κυλάει μαζί με το δικό σου αίμα. Άστη να φύγει. Άστη να κάνει το ταξίδι της. Άστη να πάει ψηλά με τους αγγέλους και να χορέψει στα σύννεφα τανγκό με τον θεό.

Κι εσύ, κι εσύ μωρό μου, αφέσου να σπάσεις σε χίλια κομμάτια, να μην μείνει ίχνος από την αρρώστια της, να γεμίζεις μόνο με το άρωμα της ζωής της, να τα μαζέψουμε μαζί μετά και να γελάμε όπως παλιά.

Άγγελέ μου, δεν άντεξα σήμερα να σε βλέπω έτσι.

Και την ημέρα που γεννιέται ο Χριστός, όταν γιορτάζεις τ’ όνομά σου, δεν θα ‘σαι μόνη. Εγώ θα σου φτιάχνω κουλουράκια…

Αντικατοπτρισμοί

2007-11-19T01:57:00.000+02:00

Γυναίκα, σαν διάβολος που φόρεσε τακούνια.
Αγαπά, σαν αμαζόνα που ορίζει το κορμί της.

Πλανεύτρα, σαν τη Σαλώμη που χορεύει με μαντήλια.
Μαγεύει, σαν τις τσιγγάνες που λένε τα χαρτιά.

Σκληρή, σαν την πέτρα που ακονίζει το μαχαίρι.
Μιλάει, με λόγια κοφτερά σαν τη λεπίδα του μυαλού της.

Ελεύθερη, σαν θάλασσα που κυματίζει τα καράβια.
Κατακτά, σαν βλέμμα που αιχμαλωτίζει το είδωλό του.

Αγύρτισσα, σαν τον χρόνο που χωρίζει τους ανθρώπους.
Πληγώνει, σαν αγκάθι όσους πλησιάζει στη ζωή της.

Ακούραστη, σαν νέος που δεν χόρτασε το δρόμο.
Αλλάζει, σαν πεταλούδα που γεννήθηκε από κάμπια.

Χαμένη, σαν το αψέντι που σκοτώνει δίχως ίχνη.
Πίνει, σαν τη γη όταν ρουφάει τη βροχή.

Εύθραυστη, σαν τα κρυστάλλινα ποτήρια του κρασιού της.
Σπάει, σαν τον καθρέφτη που φέρνει γρουσουζιά.

Μόνη, σαν τον σαμάνο όταν μιλάει με το θεό του.
Κλαίει, σαν το μωρό που του στερήθηκε η μάνα.

Άδεια, σαν το φεγγάρι όταν περάσει η πανσέληνος.
Κοιμάται, στην ηρεμία του παιδιού που δεν θυμάται τύψεις.

Όνειρα θαλασσινά

2007-11-14T22:08:00.000+02:00

Θέλω να λουστώ με φως, να βάλω το κόκκινο φουστάνι και να βγω ως την παραλία.

Να αναπνεύσω τον παγωμένο αέρα και να γεμίσω ζωή.

Καθώς η νύχτα θα πλησιάζει, να μην φοβάμαι. Να πάρω την τρέλα αγκαλιά και να τρέξουμε μαζί ξυπόλυτες στο σκοτάδι.

Να σαγηνεύσουμε τα αερικά και να ξορκίσουμε τα φαντάσματα της πλάνης.

Μετά, να σκίσω τα ρούχα και να γευτώ την αμαρτία της αλμύρας, εκεί με το πρώτο αστέρι να σιγοκαίει.

Κολυμπώντας, να θαμπώσω τους καπετάνιους κάθε ορίζοντα. Μια μάτζικα να γίνω και να θολώνω το νου μέσα στα πράσινά μου μάτια.

Το χάραμα να μας βρει χορεύοντας λάγνους ρυθμούς γύρω από τη φωτιά. Τραγούδια να ακούγονται ολόγυρα από τις Σειρήνες, ξεγελώντας τη μνήμη.

Σαν ξημερώσει, υπνωτισμένη να περπατήσω σε ροδοπέταλα και να ξαποστάσω για λίγο στα κύματα του πάθους μου.

Να βρω την ανάσα μου και μανιασμένη να κινήσω για άλλους ωκεανούς.

Έτσι ονειρεύονται οι γοργόνες τον έρωτα…

Αγαπημένα αντικείμενα: Κύριε Φρόυντ, εκφραστείτε ελεύθερα!

2007-11-12T23:36:00.001+02:00

Έπειτα από πρόσκληση της γλυκιάς Μενεξεδιάς και με πολλές πολλές μέρες καθυστέρηση (…sorry) επιστρέφω με μερικά από τα «αγαπημένα μου αντικείμενα».

Ξεκινώντας να γράψω τα παρακάτω, διαπίστωσα ότι έχω την τάση να «μαζεύω» πράγματα απ’ όπου βρεθώ, επομένως το κάθε τελευταίο απόκτημα είναι και το πιο αγαπημένο. Απομονώνοντας ωστόσο αυτή την μη αντικειμενική οπτική μου αγωνία, κρατώ μερικά αγαπημένα αντικείμενα που με συντροφεύουν πολύ καιρό και σας τα παρουσιάζω…

Συγχωρέστε με για τις κακές φωτογραφίες, αλλά η καλλιτεχνική μου διάθεση φαίνεται ότι με εγκατέλειψε σήμερα… Η πολυλογία μου πάλι, όχι…

Μουσικό κουτί
Είναι ένα κουτάκι στο μέγεθος σπιρτόκουτου που όταν του γυρνάς το χερουλάκι παίζει έναν αγαπημένο σκοπό «Are you lonesome tonight…» Τι πιο μελαγχολικό θα διάλεγα; Κι όμως το αγαπώ, το αγαπώ, το αγαπώ.

Rubik’s cube
Αυτός ο κύβος όταν είμαι εκνευρισμένη λειτουργεί σαν το αγχολυτικό μου. Τον στρίβω, τον ξαναστρίβω και συνήθως εκνευρίζομαι τόσο πολύ που δεν καταφέρνω να τον φτιάξω, που ξεχνώ τον προηγούμενο εκνευρισμό μου. Έχει βρεθεί στα σκουπίδια πολλές φορές αλλά κάθε φορά μαγικά τη γλυτώνει, κι έτσι τον κουβαλάω μαζί μου μια εικοσαετία. Παρεμπιπτόντως, κατάφερα μία φορά να τον φτιάξω… τη μέρα που μου τον χάρισαν. Έκτοτε, εκνευρίζομαι ακόμη πιο πολύ για την τύχη του πρωτάρη.

Φωτάκι μινιατούρα
Όταν ήμουν μικρή ήθελα να είμαι ο Μαγκάιβερ και από τότε κόλλησα το βίτσιο με τα gadgetάκια… Απλό αλλά χρήσιμο, το φωτάκι αυτό με συνοδεύει στις νυχτερινές μου αναγνώσεις σε campings, τρένα, αεροπλάνα, ή απλά με… παρακοιμώμενους. Ο χάρτης φωτογραφήθηκε για ντεκόρ, όμως επίσης τον έχω χρόνια δεδομένης της τάσης μου να χάνομαι συχνά. Γυναίκες οδηγοί σου λένε μετά… Τουλάχιστον τα καταφέρνω με τους χάρτες!

Μπρελόκ
Φτιαγμένο ειδικά για μένα, από φίλη με γνώσεις φενγκ σούι και λοιπών ακαταλαβίστικων. Συγκεντρώνει όλα τα τυχερά μου σύμβολα και σημάδια (λέει εκείνη). Κοχυλάκια, ψαράκια, μπανανίτσες, χάντρες και άλλα φυλαχτά. Όχι ότι τα πολυπιστεύω, αλλά για καλό και για κακό το κρατάω «στη ΝΔ γωνία του σπιτιού, στο μεσαίο ράφι ξύλινης βιβλιοθήκης που βλέπει την είσοδο, και κοντά σε ένα κόκκινο κηροπήγιο»… Έ, είναι και όμορφο το άτιμο…

Σεντούκι
Όταν ήμουν μικρή έγραφα τα μυστικά μου και τα έκρυβα μέσα. Ύστερα μεγάλωσα και τα μυστικά μου είχα προλάβει και τα είχα πει στον κόσμο όλο. Τώρα δεν έχω μυστικά… οπότε προς το παρόν φιλοξενεί τα τραπουλόχαρτα για τα πρωτοχρονιάτικα ρεβεγιόν. Αλλά έχει σταθερή αξία στην καρδιά μου.

Trivial Pursuit
Τρελαίνομαι για παιχνίδια…. Παραδίνομαι…. Και αυτό είναι το αγαπημένο μου. Κλασικό, μετακομίζει μαζί μου εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, έχει ξενυχτήσει αμέτρητα βράδια, έχει λουστεί από αμέτρητα ποτά και καεί από αμέτρητα τσιγάρα. Ειδικότητά μου, η ροζ κατηγορία. Ακόμη και σήμερα όμως, κάθε φορά που το ανοίγω, σταθερά απογοητεύομαι. Μα τέτοια άγνοια; Τι ήθελα και πήρα την genius έκδοση, μου λέτε; Αφήστε το, απαντώ εγώ: Ψώνιο…

Καπέλο Ducati
No comment… Έχουμε και τις αδυναμίες μας…

Ξύλινο μοντέλο
Όταν κάποτε έκανα ελεύθερο σχέδιο βρέθηκα με αυτόν τον κύριο αντιμέτωπη για ώρες πολλές. Η αλήθεια είναι πως δεν τα πήγαμε καλά. Με τον καιρό τα πινέλα κρύφτηκαν, αλλά ο κύριος βρέθηκε να φιλοξενείται στο σαλόνι μου και επίσης να αλλάζει χορευτικές φιγούρες ανάλογα με τη διάθεσή μου.

Άλογο (που δεν είναι τόσο κακό όσο δείχνει στη φωτογαρφία)
Το τοτέμ μου. Έτσι όπως είναι ατρόμητο, έτοιμο να καλπάσει, ελεύθερο κι αγέρωχο παρά τα γκέμια και τη σέλα, μου θυμίζει τη ψυχή μου. Τουλάχιστον στις καλές της μέρες…

Δέντρο από κερί
Η πιο μελαγχολική φιγούρα που έχω δει ποτέ. Κάθε φορά που το κοιτώ, με βυθίζει σε σκέψεις. Λες και τα μάτια του με διαπερνούν. Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να το «κάψω», αλλά δεν τα κατάφερα. Το διατηρώ, παρά τη σχέση μίσους και πάθους. Στις κακές μου μέρες, το τυλίγω με μια σακούλα super market και το θάβω στο τελευταίο ντουλάπι της κουζίνας. Από εκεί το έβγαλα και σήμερα… και αν και νιώθω καλά, για καλό και για κακό, ας το ξαναβάλω μέσα.

Αυτά….
Κύριε Φρόυντ, εκφραστείτε ελεύθερα!

Συνεχίζοντας το παιχνίδι, για σχετική "αυτοψυχανάλυση" προσκαλώ με τη σειρά μου τη Vassia , τον Raslowbap και τον Ψουξ...

Μενεξεδιά μου, και πάλι σ' ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Πέρασα πολύ καλά και σ' αυτή τη διαδρομή...

Το κορμί μου

2007-11-05T23:52:00.000+02:00

Το κορμί μου ερημώνει…
Πού είσαι εραστή, να το ξυπνήσεις με ανάσες;
Πού είσαι άγνωστε, να το λικνίσεις με ορμή;
Πού είσαι αγαπημένε, να το λυτρώσεις με φωτιά;

Το κορμί μου αρρωσταίνει…
Πού είσαι ζωή μου, να το γιατρέψεις με αγκαλιές;
Που είσαι αστέρι μου, να το κεράσεις με φιλιά;
Πού είσαι καρδιά μου, να το φιλέψεις με ευωδιές;

Το κορμί μου πεθαίνει…
Έρωτα, έλα σε μένα κι ανέβασε τον πυρετό.
Πόνε, έλα σε μένα και θύμισε το πάθος.
Μέθη, έλα σε μένα και δείξε μου τη νύχτα.

Το κορμί μου στεγνώνει…
Πλάνη, έλα σε μένα και ρούφηξε τη θλίψη.
Ψέμα, έλα σε μένα κι αγκάλιασε την όψη.
Δάκρυ, έλα σε μένα και βγάλε την ψυχή.

Το κορμί μου περιμένει…
Εσένα, δώσε μου το χρόνο και κλείδωσε τη λήθη.
Εσένα, δείξε μου το δρόμο κι ανάγκασε τα λάθη.
Εσένα, πάρε με στη δίνη και δώσε μου ζωή.

Το κορμί μου σταυρώνεται…
Δεν έχω λόγια άλλα να πω.